The Pogues - Red Roses for Me (1984)

RED ROSES FOR ME
Ik zag ze in 1984 op The Tube en was meteen verkocht.
Het duurde nog een tijdje voor ik een plaat van hen te pakken kreeg.
Op het debuut nog rauwe punkfolk, later poëtischer van aanpak.

Transmetropolitan, The Battle of Brisbane, Waxie's Dargle,
Boys from the County Hell, Streams of Whiskey, Poor Paddy,
Dingle Regatta, Greenland Whale Fisheries en Kittty.
Stuk voor stuk adrenaline stimulerende interpretaties.
Heel wat covers nog, een paar eigen songs ...

De eerste single Dark Streets of London vind ik één van de minste nummers.
The Auld Triangle is meesterlijk en blikt al vooruit op hun latere sound.
Sea Shanty huppelt als een rotte kies en Down in the Ground
Where the Dead Men Go is jaagt je de spoken op het lijf.
De instrumentale b-kant Repeal of the Licensing Laws
is uit dezelfde sessies als het album.

Deze remaster verzamelt alle bonustracks uit de beginperiode.
De matte productie van het album weerhoudt me om een 5 te geven.

Shane MacGowan.
Haalde in 1977 de voorpagina van de Britse kranten.
Oor afgebeten bij een punkconcert.
Maar hij mag van geluk spreken.
Bij hem kwam het helemaal goed.
Jaren later werd hem weer een oor aangenaaid.
Toen hij vanwege drankmisbruik en moeilijk gedrag uit The Pogues werd gezet.
Terecht?
Waarschijnlijk wel.
Al betekende dat tevens de ondergang van The Pogues.

Maar nu terug naar het begin.
Opeens waren ze daar dan.
De Britse tegenhangers van The Dubliners.
Wat meer het ruwe van het straatleven er doorheen verweven.
Dark Streets Of London.
Punk achtergrond duidelijk hoorbaar.
Al doet het Iers aan.
Vanwege de link met de traditionele folk.

Drank is er om te feesten.
Helaas ook om problemen weg te drinken.
Al ontstaan er hierdoor alleen maar nieuwe.
De Vicieuze cirkel die het verdere leven van Shane zou bepalen.
Het trieste dieptepunt op Pinkpop in 1995.
Van het podium gedragen, terwijl zijn begeleidingsband The Popes de boel nog probeert te redden.
Streams of Whiskey in zijn bloedvaten.

Maar toch blijf ik een liefhebber van de muziek.
Teksten waar de lucht van alcohol de zintuigen prikkelt.
Vanaf Red Roses For Me weet je dat hij het nooit zal redden.
Hopend dat de Korsakov niet te snel zal toe treden.
Waardoor een dementie zijn hersencellen zal vervagen.
Mooie verhalen tot het verleden behoren.
En deze niet meer terug te halen zijn.

Het werd zo langzamerhand wel eens tijd voor een verhoging van de waardering van Red roses for me,de debuut plaat van de illustere Pogues.Het album mag dan niet het niveau halen van zijn twee briljante opvolgers,er staan genoeg fantastische nummers op om het als zeer goed te beoordelen.
De mix van Keltische folk en punk zorgde destijds (1984) voor een frisse wind in het muzikale landschap te midden van de toen populaire synthpop.
Daarnaast waren er ook nog de voortreffelijke teksten van zanger Shane MacGowan die vaak in een romantische schrijfstijl de Ierse geschiedenis en de zelfkant van het leven als onderwerp hadden.Ook op Red roses for me zijn het al de nummers van MacGowan die eruit springen.Vooral Boys from county hell,Transmetropolitan,Dark Streets of London en Streams of Whiskey zijn stuk voor stuk geweldige nummers.Net als het instrumentale en ook van MacGowan's hand The Battle of Brisbane.
Tenslotte mogen The Auld Triangle van de Ierse dichter Brendan Behan (die door MacGowan weer aangehaald wordt in de tekst van Streams of whiskey) en de traditional Waxie's Dargle ook tot de hoogtepunten gerekend worden .
Alles bij elkaar meer dan genoeg om een verhoging in sterren te rechtvaardigen lijkt me.