Strand of Oaks - Leave Ruin (2009)

Debuut van ene Timothy Showalter ("...an Indiana Mennonite turned Pennsylvania Hebrew Dayschool teacher."). Leave Ruin is een mooie sobere, melancholische plaat met doorleefde teksten ('End in Flames' verwijst bv. naar wat hem zelf is overkomen nadat zijn huis was afgebrand). Neil Young en The Band zijn duidelijk de inspiratiebronnen en Timothy klinkt zelf nogal als Neil Young.

Dit is echt van uitzonderlijke klasse. Wat een debuut, de ontdekking van 2009. Prachtige folk/ americana van de bovenste plank. Luister b.v. naar Do You Like to Read?, dit is 9 minuten lang genieten. Alle songs zitten vol emotie, maar zijn toch positief, ingetogen, klinken geïnspireerd en weten zeer te overtuigen.

Dit is echt een prachtig album!!

Dit is integriteit ingevuld doormiddel van banjo's, gitaren, goede teksten en een mooie stem. Ik kan daar altijd goed naar luisteren.

Dogs of War lijkt wel op Steve Earle's Ft. Worth Blues (El Corazon), of ligt dat aan mij?
Verder klinkt het heel mooi, dus gaat ie op repeat...

Wat een geweldig debuut van Strand of Oaks. Met Leave Ruin heeft hij een album gemaakt zonder slechte nummers. Met name het koppel New Paris/Sister Evangeline gaat door merg en been. In eerste instantie vond ik Sister Evangeline een wat makkelijk nummer, maar inmiddels heb ik veel bewondering voor de wijze waarop Strand of Oaks zijn hart en ziel in dit nummer legt. Naast deze zware nummers staan er ook een aantal luchtige nummers tussen. Dit zorgt voor een goede balans en een wat mij betreft uitermate geslaagd album.

Lastig voor me om deze plaat te beoordelen voor hetgeen wat het is. Pardoes stonden ze in het voorprogramma van Phosphorescent toen ik een tijdje geleden in Montreal de beste mannen ging zien. Strand of Oaks. Nooit van gehoord. Twee ongecompliceerde rockers. De zanger, een simpele langharige man, die duidelijk leeft voor hetgeen wat die daar die avond kwam doen. De drummer, een karikatuur van zichzelf. Oud, kaal, een flinke baard en een brilletje dat ie net wat te vaak van z'n neus terug tussen z'n ogen moest duwen. Maar een drive en een strakheid van een jonge hond. Ondanks een wervelende show liep het niet storm en duurde het een flinke tijd voor mensen zich vooraan bij het podium durfde te nestelen. Een tafereel wat deed denken aan een klassenfeest waar iedereen zich te stoer voelt om als eerste te gaan dansen. Voor de zanger aanleiding om te concluderen dat ie best wat vaker zou mogen douchen. Ondertussen stond ik vooraan tegen een paal als een malle mee te deinen op wat voor schitterende emotie om me afgevuurd werd. Zie daar de crux. De krachtige uithalen en weergaloze drums zorgde voor een rock spektakel wat indruk op me maakte, maar wat ik op de plaat een beetje mis. Het is wat zoeter, wat braver. Het past wellicht wat beter bij de teksten, maar ik had liever wat meer rauwheid van die avond op het album gehoord. 'Two Kids' blijft een klein, mooi, breekbaar liedje wat het live ook was. 'New Paris' heeft als enige op plaat een beetje die peper die toen in de nummers zat. Sterk nummer. Nu is dit de eerste plaat die ik van ze luister, en heb ik em nog niet zo vaak achter de kiezen, dus kan het ik op de lange duur meer laten wennen en het wellicht meer waarderen voor wat het is. Komt tijd, komt raad. Hoe dan ook, een bijster interessant bandje!

Dit is een heerlijk album met prachtige ingetogen songs.

Wow. Hele mooie indie folk met vleugjes van americana en wat country. Heerlijk!