Ry Cooder - Boomer's Story (1972)

goei plaat van ouwe ry , niet zo gekend , maar zeker de moeite , vooral dark end of the street is briljant , later nog beter op z'n live plaat ' showtime '

Na zijn medewerking aan Sticky Fingers (1971) van de Rolling Stones verschijnt deze briljante plaat van etnograaf Ry Cooder, met vergeten Amerikaanse volks en bluesliederen en soldatenliedjes bij het kampvuur ten tijde van de Am. burgeroorlog.
Het adembenemende ingehouden, stille spelen op de gitaar laat zien dat gitaarsolos eigenlijk overbodig zijn. Er zijn ook enkele noten te horen op de piano van Randy Newman en bluesman Sleepy John Estes zingt over President Kennedy. Cooder en Newman spelen in die tijd over en weer op elkaars platen. En eigenlijk hoort deze plaat thuis is een serie samen met Newman's 12 songs (1970) en Sail away (1972).
Boomer's story is een vergeten plaat, en dat is onverdiend. Tot nu toe weet alleen Maria Elena dat, en een paar gelukkigen, waaronder ikzelf.

heel mooi besproken hier door blue trane, ik kan daar heel weinig zinnigs aan toevoegen, dus hou ik mijn mond en kan U deze enkel erg aanraden.
Absolute grandeur, deze plaat.

****1/2

Prachtige rustieke en tijdloze rootsplaat die een grandioze instrumentale versie van de klassieker "Dark End Of The Street" bevat en verder ook het adembenemend mooie "Maria Elena", waarop Cooder andermaal zijn pure klasse toont.

Randy Newman speelt piano op "Rally Round The Flag".

Behoort zonder meer tot het betere werk dat Ry Cooder heeft voortgebracht.

cooders samanwerking met de stones dateert van 1969. sister morphine is pas in 1971 uitgegeven. er staan 2 intrumentale nummers op boomer..., waar eigenlijk tekst bij hoort, nl cherry ball blues en dark end... met zang erbij waren ze nog beter geweest. estes is uit duizenden te herkennen; altijd goed. een logisch vervolg op purple valley, alleen ietsje pietsje minder.

Alleen al vanwege Maria Elena is deze plaat de moeite waard.
Het moment waarop de piano binnenkomt..

Al behoort Ry Cooder dan tot mijn favoriete artiesten, niet al zijn albums vind ik na al die jaren nog steeds van a tot z, en zonder enige reserve, het beluisteren waard. Dit album echter staat wél vooraan in de kast. De blues- en folksongs worden prachtig (ik zou zeggen zeer geïnspireerd) vertolkt, en al heeft Cooder nou niet de meest aansprekende stem, voor mij is dat op dit album nauwelijks een bezwaar, wat iets met het genre te maken zal hebben. Het klinkt alles sfeervol en straalt grote rust uit. Liefhebbers van Cooder's slidespel komen óók zeker aan hun trekken, maar ik vind bijvoorbeeld de instrumental Maria Elena (in de jaren 60 in Nederland een hit voor Los Indios Tabajaras) nét zo boeiend. Het een na laatste nummer is mijn favoriet: de Sleepy John Estes-compositie President Kennedy die door de meester zélf gezongen wordt.

samen met Into The Purple Valley mijn favoriete Ry Cooder album, gevuld met blues/folk songs en traditionals uit een ver verleden. zoals Poles Apart hier opmerkt een tijdloze rootsplaat met een fijne productie van Jim Dickinson en Lenny Waronker. een ijzersterk album dat van begin tot eind weet te boeien. er is altijd wel wat te doen geweest over de stem van de man. hij is geen meesterlijke zanger, maar persoonlijk heb ik daar nooit moeite mee gehad en vind ik zijn stem juist goed bij dit genre passen. wellicht off-topic maar vroeger in de 70's luisterde ik graag naar het VPRO radioprogramma "Amigos Di Musica" van Jan Donkers. de laatste zorgde samen met mensen als Wim Noordhoek en Elly de Waard, ook muziekrecensenten van het 1e uur, voor je muzikale opvoeding los van de muziekbladen Aloha (later Oor) pikte je daar de muziek op. er waren op ADM regelmatig studio sessies met mensen als Ry Cooder en Randy Newman die dan een 3 of 4 tal nummers speelden. als jongeling zat je klaar om hier opnames van te maken op cassette of bandrecorder. herinner me dat Ry Cooder toen in het land was en o.a. "Comin' in on a Wing and a Prayer" live in de studio speelde. achteraf historische opnames, waarvan ik de bandjes kwijt ben geraakt. wellicht zijn deze opnames in de kluizen van de VPRO archieven bewaard gebleven. heb genoten van zijn concert in Amsterdam Carre in 2009, waar helaas de accordeon virtuoos Flaco Jimenez vanwege gezondheidsredenen ontbrak. na voor zijn doen wat "mindere" albums in het tijdperk 2000 verraste de man 46 jaar later! met het sterke (wel gehoopt, niet verwacht) album "The Prodigal Son" uit 2018. kwam vreemd genoeg niet of nauwelijks in de jaarlijstjes voor, maar ja die lijstjes zeggen op zich niet zo veel. 's mans oeuvre is ongekend. los van zijn solo albums zijn briljante soundtracks, met name The Border en Paris, Texas en zijn veelgeprezen samenwerkingen met the Buena Vista Social Club, the Chieftains en het geweldige "Talking Timbuktu" met de Afrikaanse grootmeester Ali Farka Toure. de man inmiddels 76 jaar oud is een icoon.

Inderdaad nog altijd een prachtalbum, zoals zovele van zijn albums uit de jaren zeventig die de tand des tijds uitstekend hebben doorstaan.

En ja potjandosie, ook ik werd verrast door The Prodigal Son, waar hij dit hoge niveau weer wist te halen.

Ik heb dezelfde muzikale opvoeding genoten via Jan Donkers, Wim Noordhoek, Rik Zaal en vanaf 1972 een abonnement op de Oor. Met destijds prima journalisten zoals Constant Meijers, Bert van de Kamp, Jan Maarten de Winter en vele anderen.

dat zijn inderdaad bekende namen uit die tijd Tonio. herinner me ook ene Laurie Langenbach van muziekblad Aloha (voorloper van Oor). wijlen Jip Golsteijn was ook een prima muziekrecensent. 1 van mijn favorieten, wiens recensies ik altijd las, was Geert Henderickx (in 2017 op 64 jarige leeftijd overleden). de man schreef sinds 1973 zijn stukjes in muziekkrant Oor, met name over rootsmuziek. je kon bijna blindelings op het oordeel van zulke mensen vertrouwen. wellicht werd er destijds minder muiek "gehyped", maar ik kan me vergissen.

BUITENCATAGORISCH GOED. De beste slidegitarist. Zoveel wordt meteen duidelijk bij track 2 (cherry ball blues )op deze LP.
IK BEN groot FAN

hij kan beter zijn snaren bewerken want z'n stem is niet al te best idd

Prodigal Son. Topalbum. Wellicht nabij zijn slotaccoord want de man wordt broos en de stem wordt er na al die jaren niet beter op