Ry Cooder - Boomer's Story (1972)

Al behoort Ry Cooder dan tot mijn favoriete artiesten, niet al zijn albums vind ik na al die jaren nog steeds van a tot z, en zonder enige reserve, het beluisteren waard. Dit album echter staat wél vooraan in de kast. De blues- en folksongs worden prachtig (ik zou zeggen zeer geïnspireerd) vertolkt, en al heeft Cooder nou niet de meest aansprekende stem, voor mij is dat op dit album nauwelijks een bezwaar, wat iets met het genre te maken zal hebben. Het klinkt alles sfeervol en straalt grote rust uit. Liefhebbers van Cooder's slidespel komen óók zeker aan hun trekken, maar ik vind bijvoorbeeld de instrumental Maria Elena (in de jaren 60 in Nederland een hit voor Los Indios Tabajaras) nét zo boeiend. Het een na laatste nummer is mijn favoriet: de Sleepy John Estes-compositie President Kennedy die door de meester zélf gezongen wordt.

Inderdaad nog altijd een prachtalbum, zoals zovele van zijn albums uit de jaren zeventig die de tand des tijds uitstekend hebben doorstaan.

En ja potjandosie, ook ik werd verrast door The Prodigal Son, waar hij dit hoge niveau weer wist te halen.

Ik heb dezelfde muzikale opvoeding genoten via Jan Donkers, Wim Noordhoek, Rik Zaal en vanaf 1972 een abonnement op de Oor. Met destijds prima journalisten zoals Constant Meijers, Bert van de Kamp, Jan Maarten de Winter en vele anderen.

dat zijn inderdaad bekende namen uit die tijd Tonio. herinner me ook ene Laurie Langenbach van muziekblad Aloha (voorloper van Oor). wijlen Jip Golsteijn was ook een prima muziekrecensent. 1 van mijn favorieten, wiens recensies ik altijd las, was Geert Henderickx (in 2017 op 64 jarige leeftijd overleden). de man schreef sinds 1973 zijn stukjes in muziekkrant Oor, met name over rootsmuziek. je kon bijna blindelings op het oordeel van zulke mensen vertrouwen. wellicht werd er destijds minder muiek "gehyped", maar ik kan me vergissen.

Prodigal Son. Topalbum. Wellicht nabij zijn slotaccoord want de man wordt broos en de stem wordt er na al die jaren niet beter op