Lea Roberts - Excuse Me, I Want to Talk to You (1973)

Lea Roberts is typisch zo'n vergeten soulzangeres. Er is haast geen informatie te vinden over Lea. Het wereldwijde web is zo wijd nog niet. Wat ben ik wel te weten gekomen? Lea werd geboren als Leatha Roberta Hicks in Dayton, Ohio. Excuse me, I Want To Talk You is haar debuutalbum. Op de hoes zie ik een iets wat knullige foto van een vrouw die haarzelf geen houding weet te geven. Ze is hier 26-27 jaar oud. "Eerste indruk is alles", zeggen ze. Wat dat betreft heeft Lea een probleem. Of toch niet? Nee. Niet. Lea Roberts mist allesbehalve karakter. Ze weet precies wat ze wilt en ze eist het nog op ook! Dat blijkt al op het eerste nummer: "If you don't want my love. // If you don't need my love. // Baby, give it back." Ze brengt het niet met bombarie, maar dat heeft ze ook niet nodig. Op Excuse Me is ze net zo duidelijk: "I'm gonna tell him just how I feel. // I'm gonna let him know that I'm for real. // Excuse me, I want to talk to you!" Het is niet zozeer de tekst zelf, maar meer de manier waarop ze het brengt. Dat komt goed naar voren op het nummer Find A Place. De swingende instrumentatie gaat van hier naar daar en zowel hier als daar weet Lea er prima raad mee. Het absolute hoogtepunt van dit album is voor mij I'm Losing My Mind. Alsof de instrumentatie nog niet opzwepend genoeg was, walst Lea er nog eens overeen. Even adem pakken, maar niet te lang. Nog een keer dan: "Well, I'm losing my mind for being blind. // One day I'll see, what you're doing to me!" Zoals gezegd: ze weet precies wat ze wilt. Ze is echter niet van steen. Iedereen twijfelt. In Ivory zingt ze haar ballade: "It seems so difficult for me to say. // How I feel; loving you from far away." Lang niet elk nummer is even geslaagd, maar desondanks staat er op dit album genoeg moois om Lea Roberts met deze reactie even uit de obscuriteit te halen. Prima album!

Zeer aangename soulstem. Ik had nooit van deze zangeres gehoord en toch weet ze me te bekoren. Find a place vind ik een erg goed nummer en het beste vind ik losing my mind.

Eigenlijk vind ik de pose die Roberts aanneemt op de hoes goed aansluiten bij de titel van het album. Aan de hand van die hoes en titel verwacht je echter een boze en gefrustreerde tante te horen, maar ze is soms nogal mild, zachtaardig. Zo hoor je haar aanvankelijk haast liefelijk in het openingsnummer “I know it’s hard to make a decision between her and me.” zingen. Alsof ze het niet eens erg vind dat haar man overspelig is! Het titelnummer mist ook die temperament die nodig is. Die nummers hadden wat mij betreft wel wat pittiger gemogen, á la Millie Jackson of Betty Davis, want daar vragen de teksten om. Dan volgen nog twee mindere nummers, maar vanaf Find a Place komt het album op gang. Zo hoor je vanuit het niets in het funky Find a Place dat Roberts beschikt over een krachtige strot (die ze wat mij betreft in de eerste twee nummers ook had mogen gebruiken), en weet ze met best veel overtuiging de onzekerheden in/van een relatie te bezingen in de ballad Maybe I Don’t Show It, die gepaard gaat met een rijk maar bescheiden arrangement. Dat mevrouw R. toch niet zo lief en vergevend is als de eerste nummers doen vermoeden, is te horen in Losing My Mind en I Know. De fijne broeierige sfeer met een aantal zeer sterke uithalen bieden de perfecte balans! Wat mij betreft twee van de beste nummers van het album (ook de instrumentale intermezzo’s bij Losing My Mind vind ik geweldig!). Maar ook de twee laatste nummers vind ik erg mooi. I Take My Fire with Me lijkt wel 'n soort van hymne (met teksten als ”Down in the valley and up in the mountains.” etc.) die samen met Let It Shine haast doordrenkt lijkt te zijn met een kerkelijke, gospelachtige sfeer. Maar op een mooie manier, dat absoluut! Vier toppers en zeven nummers die variëren van aardig tot behoorlijk goed zijn hetgeen wat dit album te bieden heeft.

Wat kan ik toevoegen aan de al eerder vermelde commentaren? Niet veel. Ook ik vind dat de zang van Lea pas vanaf Find A Place echt op gang komt. Van het album blijven er bij mij te weinig nummers echt hangen om te gaan voor 4* of hoger, maar desondanks is het een fijn en prettig soulalbum om op te zetten. Am I Losing My Mind springt ver boven de overige nummers uit met de volle instrumentale begeleiding (die trombone o.i.d. is perfect). De laatste 2 tracks vind ik ook sterker dan de rest. Een aardig tot leuk / goed soulalbum van een dame die stiekem mooie zang kan produceren, maar hier om een of andere reden niet altijd voor kiest.

Lof voor de zang, maar vooral instrumentaal vind ik dit album erg interessant. Alles zit ontzettend strak in elkaar: elke toon, elke noot, elk instrument zit waar het moet zitten. Geen speld kan er tussen. Deze liedjes worden zo en kunnen enkel zo juist vertolkt worden. Met die indruk creëert het album een gezellig warme omgeving, afwisseld jazzy en funky. En of Lea nu zacht ligt te kirren of stevig van zich afbijt, ergens blijf je je thuis voelen. Erg opvallen doet het geluid en songmateriaal niet per se, het is simpelweg de serene sound die uniek doch vertrouwd in de oren klinkt. Zoals een thuis. En zelfs als vrouwen / moeders / dochters weleens zulke smoelen als Lea gaan trekken, thuiskomen is altijd fijn!