Lea Roberts - Excuse Me, I Want to Talk to You (1973)

Eigenlijk vind ik de pose die Roberts aanneemt op de hoes goed aansluiten bij de titel van het album. Aan de hand van die hoes en titel verwacht je echter een boze en gefrustreerde tante te horen, maar ze is soms nogal mild, zachtaardig. Zo hoor je haar aanvankelijk haast liefelijk in het openingsnummer “I know it’s hard to make a decision between her and me.” zingen. Alsof ze het niet eens erg vind dat haar man overspelig is! Het titelnummer mist ook die temperament die nodig is. Die nummers hadden wat mij betreft wel wat pittiger gemogen, á la Millie Jackson of Betty Davis, want daar vragen de teksten om. Dan volgen nog twee mindere nummers, maar vanaf Find a Place komt het album op gang. Zo hoor je vanuit het niets in het funky Find a Place dat Roberts beschikt over een krachtige strot (die ze wat mij betreft in de eerste twee nummers ook had mogen gebruiken), en weet ze met best veel overtuiging de onzekerheden in/van een relatie te bezingen in de ballad Maybe I Don’t Show It, die gepaard gaat met een rijk maar bescheiden arrangement. Dat mevrouw R. toch niet zo lief en vergevend is als de eerste nummers doen vermoeden, is te horen in Losing My Mind en I Know. De fijne broeierige sfeer met een aantal zeer sterke uithalen bieden de perfecte balans! Wat mij betreft twee van de beste nummers van het album (ook de instrumentale intermezzo’s bij Losing My Mind vind ik geweldig!). Maar ook de twee laatste nummers vind ik erg mooi. I Take My Fire with Me lijkt wel 'n soort van hymne (met teksten als ”Down in the valley and up in the mountains.” etc.) die samen met Let It Shine haast doordrenkt lijkt te zijn met een kerkelijke, gospelachtige sfeer. Maar op een mooie manier, dat absoluut! Vier toppers en zeven nummers die variëren van aardig tot behoorlijk goed zijn hetgeen wat dit album te bieden heeft.