Billy Joel - Piano Man (1973)
mijn stem
186 stemmen
Verenigde Staten
Rock / Pop
Label: Columbia
-
Travelin' Prayer (4:10)
-
Piano Man (5:37)
-
Ain't No Crime (3:20)
-
You're My Home (3:14)
-
The Ballad of Billy the Kid (5:35)
-
Worse Comes to Worst (3:28)
-
Stop in Nevada (3:40)
-
If I Only Had the Words (To Tell You) (3:35)
-
Somewhere Along the Line (3:17)
-
Captain Jack (6:55)
-
Intro [Live at Sigma Sound Studios, April 15, 1972] *
-
Falling of the Rain [Live at Sigma Sound Studios, April 15, 1972] *
-
Travelin' Prayer [Live at Sigma Sound Studios, April 15, 1972] *
-
The Ballad of Billy the Kid [Live at Sigma Sound Studios, April 15, 1972] *
-
She's Got a Way [Live at Sigma Sound Studios, April 15, 1972] *
-
Everybody Loves You Now [Live at Sigma Sound Studios, April 15, 1972] *
-
Nocturne [Live at Sigma Sound Studios, April 15, 1972] *
-
Station ID [Live at Sigma Sound Studios, April 15, 1972] *
-
Turn Around [Live at Sigma Sound Studios, April 15, 1972] *
-
Long, Long Time [Live at Sigma Sound Studios, April 15, 1972] *
-
Captain Jack [Live at Sigma Sound Studios, April 15, 1972] *
-
Josephine [Live at Sigma Sound Studios, April 15, 1972] *
-
Rosalinda [Live at Sigma Sound Studios, April 15, 1972] *
-
Tomorrow Is Today Live at Sigma Sound Studios, April 15, 1972 *
toon 14 bonustracks
totale tijdsduur:
42:51
0
geplaatst: 16 juni 2014, 13:11 uur
Gave plaat!
Met name "Travelin' Prayer", geweldig door de banjo waardoor het nummer een countrysmaakje krijgt.
"Piano Man" is een geweldig nummer dat ik na honderden malen gehoord te hebben, nog altijd schitterend vind.
"Worse Comes to Worse": ook schitterend, net als "If I Only Had the Words (To Tell You)".
De rest doet me niet echt wat.
Met name "Travelin' Prayer", geweldig door de banjo waardoor het nummer een countrysmaakje krijgt.
"Piano Man" is een geweldig nummer dat ik na honderden malen gehoord te hebben, nog altijd schitterend vind.
"Worse Comes to Worse": ook schitterend, net als "If I Only Had the Words (To Tell You)".
De rest doet me niet echt wat.
0
geplaatst: 30 november 2020, 20:34 uur
Natuurlijk valt niet te ontkennen dat de jonge Joel goed zijn oren gebruikte bij het draaien van Elton John's Tumbleweed Connection. Maar het hing gewoon ook wel in de lucht dit geluid. Directe persoonlijke pianosongs. Recht uit het hart - recht in het hart. Ik hoor ook wel wat van Carole King en Let it Be van The Beatles. Hoe origineel kun je eigenlijk zijn. Maar waarin Billy Joel echt uitblinkt is zijn breed uitgesponnen pianospel en daar laat hij de meest prachtige melodieën overheen rollen. Soms beetje zoekende naar vorm en inhoud, maar de gedrevenheid spat er van af. Een groot muzikant.
De jonge Joel had het een tijdje niet gemakkelijk als artiest. Lag overhoop met zijn platenbaas Family Productions waar hij een levenslang wurgcontract tekende. Om dit te omzeilen ging Joel incognito als barpianist aan het werk om intussen over te kunnen stappen naar Columbia. Family bleef de rechten eisen. In die tijd was het ploeteren. Piano Man is dan ook het eerste echt serieuze album. En het begin van een tienjarige reeks van negen topalbums.
Nu heb ik de 2-CD versie van het album (uitgave op zwarte vinyllook CD's en met een fantastisch geluid) en die tweede schijf bevat een een live-optreden in de Sigma Sound radiostudio op 15 april 1972, dus anderhalf jaar voor de release van dit album. Compleet met de radio-aankondigingen. En mocht je een kreukelige bootleg verwachten: het geluid van deze opnames is zelfs nog beter.
Maar goed: het originele album is waar het om gaat. Liefhebbers van traag railverkeer kennen natuurlijk de titeltrack al. Travelin' Prayer, The Ballad of Billy the Kid en anti-drugssong Captain Jack zijn ook zeker niet mis. Ja toch wel een beetje de Amerikaanse Elton John. Maar zijn eigenheid kwam in de volgende jaren steeds sterker aan bod, tot ik hem halverwege de jaren '80 niet meer zo kon meemaken.
Piano Man is een registratie van een jonge veelbelovende artiest. Geen 'million seller' nog. Succes en de schaduwkanten daarvan zou de zanger in latere jaren leren kennen.
De jonge Joel had het een tijdje niet gemakkelijk als artiest. Lag overhoop met zijn platenbaas Family Productions waar hij een levenslang wurgcontract tekende. Om dit te omzeilen ging Joel incognito als barpianist aan het werk om intussen over te kunnen stappen naar Columbia. Family bleef de rechten eisen. In die tijd was het ploeteren. Piano Man is dan ook het eerste echt serieuze album. En het begin van een tienjarige reeks van negen topalbums.
Nu heb ik de 2-CD versie van het album (uitgave op zwarte vinyllook CD's en met een fantastisch geluid) en die tweede schijf bevat een een live-optreden in de Sigma Sound radiostudio op 15 april 1972, dus anderhalf jaar voor de release van dit album. Compleet met de radio-aankondigingen. En mocht je een kreukelige bootleg verwachten: het geluid van deze opnames is zelfs nog beter.
Maar goed: het originele album is waar het om gaat. Liefhebbers van traag railverkeer kennen natuurlijk de titeltrack al. Travelin' Prayer, The Ballad of Billy the Kid en anti-drugssong Captain Jack zijn ook zeker niet mis. Ja toch wel een beetje de Amerikaanse Elton John. Maar zijn eigenheid kwam in de volgende jaren steeds sterker aan bod, tot ik hem halverwege de jaren '80 niet meer zo kon meemaken.
Piano Man is een registratie van een jonge veelbelovende artiest. Geen 'million seller' nog. Succes en de schaduwkanten daarvan zou de zanger in latere jaren leren kennen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.