Yazoo - You and Me Both (1983)

Is dit de originele Mr. Blue die door Rene Klijn werd gezongen? Heb het nog nooit gehoord.

Bij mijn beste weten wel inderdaad. Het nummer wordt hier gezongen door Alison Moyet. Zeker de moeite waard.

En dit origineel is stukken beter !

Nobody's Diary is van dit album het beste nummer. Alison Moyet was dan ook een van de betere zangeressen uit de jaren 80. Ging later met haar solo werk meer richting mainstream.
Vince Clarke was een beetje bang voor het grote succes, maar alles wat hij aanraakte veranderde in goud. Depeche Mode, Yazoo, The Assembly en Erasure waren allemaal projecten van zijn hand.

YOU AND ME BOTH
werd opgenomen toen de kogel al door de kerk was.
Yazoo zou splitten omdat het avontuur Vince Clark eens te meer
te druk werd en meningsverschillen de kop op staken.
Omdat de split een feit was toen het album uit kwam,
werd er maar aan één singel gedacht ...


Nobody's Diary is het mooiste wat Yazoo volgens mij gemaakt heeft.
Ik koesterde de singel als tiener. Eén van de mooiste teksten ooit.

Softly Over begint met de trieste woorden "It"s over ...".
Goed voorbeeld van de meer verfijnde arrangementen op dit album.

Sweet Thing lonkt alweer naar de dansvloer.
Maar de arrangementen worden lichtvoetiger (pre-Erasure).

Mr. Blue is een lied dat naast Only You en Nobody's Diary mag staan.
Alleen werd het lied door de groep nooit als singel uitgebracht.
Het was wachten tot de 1993 cover van de Nederlandse Rene Klijn.

Good Times heeft een zeer aantrekkelijk arrangement.
Clark probeert nieuwe geluiden in te passen in Yazoo's disco sound.

Walk Away from Love barst ook weer van de hitpotentie.
Doet misschien net iets te veel aan The Other Side of Love denken.

Ode to Boy was de b-kant van The Other Side of Love
en haalde in zijn ingetogen eenvoud de a-kant het album wel.

Unmarked heeft een overtuigende Alf in de hoofdrol.
Muzikaal blijgt het iets te veel haperen in ... en twijfeltrack.

Anyone kan me moeilijk bekoren, Alf dolend door de nacht.
Oerwoudgeluiden zijn cool, maar de "song" zelf is er niet echt.

Happy People klinkt weer als Depeche Mode op hun eerste album.
Vince, het jongetje dat van de Sint een synth kreeg, leeft zich heimelijk uit.

And on ... is weer zo'n hikkende Yazoo compositie.
Maar deze keer wat pastoraler ingekleurd en daarom best aardig.


The Other Side of Love moest het succes van Only You en Don't Go consolideren.
Een behoorlijke tongue-in-cheek hitje met onwaarschijnlijk sterke vocalen.

State Farm was de aa-kant van Nobody's Diary,
want de singel had eigenlijk een a-kant en een aa-kant had.
Wellicht bedoeld om in één release de pop ballad en de dansvloer zijde te tonen.

State Farm is voor mij één van de allerbeste Yazoo composities
omdat het arrangement zo geniaal gekruid is én omdat het nummer
ook aansluit bij de toen hippe rage van het scratchen en breakdancen.

State Farm is in tegenstelling tot The Other Side of Love
en Situation wel terug te vinden op de in 1999 verschenen best of CD.
Maar completer nog is de In Your Room box uit 2008, waarop je ook extended versies
vindt van dit nummer, Nobody's Diary en The Other Side of Love.

Dat to be continued klopt zeker.
Ik heb via Youtube opnames gehoord van Yazoo, en Alf is nog steeds goed bij stem.
Van mij mogen ze Nederland komen bezoeken, al mag Vince Clark wel meer zijn best doen, nu staat hij alleen maar achter een PC. Laat hem dan ook echt spelen.

deric,

Met "to be continued" bedoeld ik eigenlijk
dat mijn recensie nog niet klaar was (het was etenstijd).
Lullig van mij, ik weet het wel.

Maar je hebt groot gelijk met je opmerking over de come back tour.
Vince en Alf staan weer samen op de podia,
maar of er ook nieuw studiomateriaal komt, lijkt twijfelachtig.

Wees niet te streng voor die lieve Vince.
Hij was één van de allereersten die echt met de fairlight componeerde.
Hij had het lef om Alf (soul en blueszangeres zoekt band) te contacteren.
Hij had ook de guts om Depeche Mode op de kaart te zetten.

Nobody's Diary is idd. een prachtig nummer. Maar Unmarked, Anyone en Happy People behoren ook tot mijn favoriete.

YOU AND ME BOTH 1983

You and Me Both werd opgenomen toen de kogel al door de kerk was.
Yazoo zou splitten omdat het avontuur aan de top Vince Clark eens te meer
te druk werd en muzikale meningsverschillen de kop op staken.

Omdat de split een feit was toen het album uit kwam, werd maar aan één singel gedacht.

Nobody's Diary is het mooiste wat Yazoo volgens mij ooit gemaakt heeft.
Ik koesterde de singel als tiener. Eén van de allermooiste teksten uit de 80s.

Softly Over begint met de trieste woorden "It"s over ...".
En een goed voorbeeld van de meer verfijnde arrangementen op dit album.

Sweet Thing lonkt alweer naar de dansvloer.
Maar de arrangementen worden lichtvoetiger (pre-Erasure).

Mr. Blue is een lied dat naast Only You en Nobody's Diary mag staan.
Alleen werd het erg catchy liedje door Yazoo nooit als singel uitgebracht.
Het was wachten tot de 1993 cover van de Nederlandse Rene Klijn.

Good Times heeft opnieuw een zeer aantrekkelijk arrangement.
Clarke probeert nieuwe geluiden in te passen in Yazoo's disco sound.

Walk Away from Love barst ook weer van de hitpotentie. Een single kandidaat
die misschien net iets te veel aan The Other Side of Love doet denken.

Ode to Boy was de b-kant van The Other Side of Love
en haalde in zijn ingetogen eenvoud de a-kant van het album.

Unmarked heeft een overtuigende Alf in de hoofdrol.
Muzikaal blijft het iets te veel haperen in ... en twijfeltrack.

Anyone kan me moeilijk bekoren, Alf dolend door de nacht.
Oerwoudgeluiden zijn cool, maar de "song" zelf is er niet echt.

Happy People klinkt weer als Depeche Mode op hun eerste album.
Vince, het jongetje dat van de Sint een synth kreeg, leeft zich heimelijk uit.

And on ... is weer zo'n hikkende Yazoo compositie.
Maar deze keer wat pastoraler ingekleurd en daarom best aardig.

The Other Side of Love moest het succes van Only You en Don't Go consolideren.
Een behoorlijke tongue-in-cheek wegwerp hitje met onwaarschijnlijk sterke vocalen.

State Farm was de aa-kant van Nobody's Diary,
want de singel had eigenlijk een a-kant en een aa-kant had.
Wellicht bedoeld om in één release de pop ballad en de dansvloer zijde te tonen.

State Farm is voor mij één van de allerbeste Yazoo composities
omdat het arrangement zo geniaal gekruid is én omdat het nummer
ook aansluit bij de toen hippe rage van het scratchen en breakdancen.

Om die laatste nummers in hun 7" en 12" versie terug te horen
is de box In Your Room zeker een aanrader. Er zit ook een dvd met clipjes bij
en met een half uur durende documentaire over de groep met een Depeche Mode link.

Het enige minpuntje aan die box is het ontbreken van het erg letterlijk te nemen
one-hit wonder The Assembly, waarop Vince Clarke Alison Moyet inruilde voor Feargal Sharkey.
De single Never Never en zijn b-kantje Stop Start ontbreken daardoor in mijn CD collectie.

Niet lang na deze single ontmoet Vince Clarke Andy Bell en wordt Erasure geboren.

Vince Clark is een van de weinige die de moderne synths een frisse, melodieuze klank mee wist te geven. Daarnaast is de combinatie met de natuurlijke soul van Alison Moyet een ideale combinatie gebleken, wat hij met Erasure een stuk minder wist te bewerkstelligen. Bijna 30 jaar na dato, weet het de sfeer te behouden en is de kwaliteit ervan intact gebleken. Aangename plaat om naar te luisteren, dat met Mr. Blue toch nog een ontdekking in zich heeft, die ik tot nu toe alleen kende van Rene Klijn, maar was toen al te goed om het van hem afkomstig te laten zijn.

In mijn strooptocht naar leuke albums (op vinyl) die ik ooit wel eens wilde hebben, ben ik ook deze tegengekomen.

Ben een Depeche Mode liefhebber, en kan de sound van Yazoo dus ook waarderen. Al moet ik zeggen dat ik Depeche Mode een stuk beter ben gaan vinden na het vertrek van Clark. De sound van die oude DM kom ik op dit album ook weer tegen. Dat is me net iets te vrolijk en springerig. Clark is een echte hitschrijver, da's wel duidelijk.

Echter staan er echt hele goeie nummers op dit album! Vooral de fantastische stem van Moyet zorgt voor een goede waardering!
Ik ga zeker op zoek naar het eerdere album want leuk vind ik dit zeker! En hiervoor kende ik alleen de singles (die ik ook erg goed vind)

Mr Blue kende ik ook niet in deze versie, maar is zeker honderden malen beter dan dat zeikerige nummer van Rene Klijn, die natuurlijk veel aandacht kreeg omdat ie op sterven na dood was destijds, en dus veel sympathie op riep bij vele Nederlanders. Ik heb er nooit wat aangevonden, maar in deze versie zeker wel!

Wordt Happy people nou gezonden door Vince?

Overigens grappig geintje aan het einde van kant 1, waar een lachende man blijft hangen.. en dit blijft doen tot je de plaat afzet! Origineel gedaan!

Goeie vraag. Ik vermoed van wel.

Goed om te weten dat Yazoo eigenlijk al niet meer bestond toen de plaat werd opgenomen.
Volgens mij zagen Moyet en Clarke elkaar niet (meer) tijdens de opnames van het album.

Zowel Walk Away from Love als Mr. Blue hadden volgens mij op single gekund.

Heel sterk (en jammer dat ie op het album ontbreekt) is de b-kant van Nobody's Diary.
Eigenlijk werd State Farm zelfs opgevoerd als dubbele a-kant (checken als je de single hebt).

Samen met Situation (b-kant Only You) twee onmisbare non-album tracks.
De single The Other Side of Love (tussen de twee albums in) vond ik niet zo best.

Walk Away From Love is alleen in Japan op single uitgekomen. Maar het was slechts een promo-single.

Bedankt voor de info. Verbaast me ook niks.
Staat strategisch aan het begin van plaatkant 2.

Ik heb altijd gedacht dat Situation een single was, en een album track. Kom er nu achter dat dit dus niet zo is... Er is toch wel een 12 inch van? Of is dat ook een B-kant?

Situation was oorspronkelijk de b-kant van Only You,
maar werd door het succes van de internationale doorbraak hit Don't Go een succes.

In Europa werd Only You heruitgebracht maar dan met Situation als a-kant.
Legendarisch is de 12" single met remixen van Don't Go en Situation.

Plots sloeg het nummer ook aan in de Amerikaanse dance charts.
De ene remix volgde de andere op.

In Europa werd Only nog een derde keer op single uitgebracht met Situation als b-kant.
Dat naar aanleiding van het cover succes dat The Flying Pickets met Only You hadden.

Zoek je de 7" versie van Situation dan moet je op recente Yazoo verzamelaars kijken.

De 12" versie van Situation zat als bonustrack bij de oude cd-release van Upstairs at Eric's,
maar werd weggelaten op de remaster (daarvoor moet je de bonusdisc uit de box hebben).

In de jaren 90 verschenen nog moderne remixen van Situation.

Gisteren You and Me Both op CD aangeschaft. Was een tijd geleden dat ik deze heb gehoord maar vind een vrij somber album vergeleken met zijn voorganger.

Heb uit de jaren '80 nog een paar 12 Inch vinyl over gehouden van dit duo.
o.a. deze met Situation op de B-side
1982: A. Don't Go (re-mix) Don't Go (Re-re-mix) 8:27 B. Situation 5:20 Winter Kills 4:03

Gek, ik vind deze juist iets luchtiger klinken dan zijn voorganger.

En sheep heeft het inderdaad over die 12" single uit de quote.

Ken het origineel niet maar hier ben ik het mee eens..

Situation is wel een single geweest. En heeft zelfs in de top 40 gestaan (Hoogste notering 16 en slechts 5 weken in de lijst gestaan). Ik vind dit nummer nog zelfs beter dan Nobody's Diary. En Walk Away From Love is slechts een promo single geweest. De hele collectie is geloof ergens in 2008 of 2009 uitgebracht. Dan heb je gelijk alles inclusief het "zeik-nummer".

Hier ook nog een cassette single met als titel Situation Remix (Mute CYAZ 4, 1990)

Op beide kanten staan de volgende nummers:

Situation (deadline mix - edit)
State Farm (madhouse mix - edit)

Het tweede album van Yazoo is kwalitatief ook het tweede album. De composities zijn minder interessant dan op Upstairs at Eric's. De songs Nobody's diary, Anyone en Ode to Boy springen er uit.....Op het reguliere album staat State Farm niet,wat destijds wel is uitgebracht als B- kant...... en dat is nu net een geweldige lekkere song/compositie. Met deze track er bij had het album een hoger niveau gehaald. Gelukkig staat er niet zo'n track als I before e except after C

Waar ik het debuut van Yazoo een album met hoge bergen en een enkel dal ervaar, is dat bij hun tweede en tevens zwanenzang You and Me Both anders: het is veel gelijkmatiger, als een polderlandschap.
Grote uitzondering is de aftrap Nobody's Diary, daarna hoor ik liedjes die weliswaar aardig zijn, maar evengoed makkelijk te vergeten. Alleen bij Walk Away from Love en Anyone spits ik spontaan de oren; verder doet het me weinig.
Tegelijkertijd ontbreken ook de experimentele nummers van het debuut, waarmee dit album makkelijker te beluisteren is. Desondanks liever Upstairs at Eric's dan de effenheid van de opvolger.

Op de hoes zien we twee vechtende dalmatiërs - of zijn ze aan het stoeien? De realiteit was dat de twee elkaar nauwelijks meer zagen, zoals eerder door MuMensen werd genoemd. Is het omdat Vince Clarke zijn Yazoo als een eenmalig project benaderde en verder wilde zonder Alison Moyet? Is de ontbrekende chemie de reden dat de liedjes vlak zijn?
You and Me Both is nergens onaardig, maar eveneens nauwelijks pakkend, op de drie uitzonderingen na.

Bij herbeluistering valt vooral op dat de meeste nummers downtempo zijn en ook nogal down qua sfeer. Bij de uptempo nummers als Good Times en Sweet Thing klinkt Yazoo eerder geforceerd, zeker bij die kreetjes en giechels op die eerste.
Depeche Mode klinkt af en toe terug in nummers als Happy People en Walk Away From Love.
Walk Away From Love (een neefje van Just Can’t Get Enough) is voor mij samen met Nobody’s Diary het hoogtepunt van de plaat, met daarnaast mooie nummers als Softly Over en Ode To Boy. Vooral Nobody’s Diary steekt er met kop en schouders bovenuit.
Jammer dat de mooie intro van Unmarked weinig vervolg krijgt. De synths op Mr. Blue en de trompetklanken op Sweet Thing en Good Times klinken me erg gedateerd.

Een onderschat album dat helaas in de vergeetpunt is geraakt.