Yazoo - You and Me Both (1983)

YOU AND ME BOTH 1983

You and Me Both werd opgenomen toen de kogel al door de kerk was.
Yazoo zou splitten omdat het avontuur aan de top Vince Clark eens te meer
te druk werd en muzikale meningsverschillen de kop op staken.

Omdat de split een feit was toen het album uit kwam, werd maar aan één singel gedacht.

Nobody's Diary is het mooiste wat Yazoo volgens mij ooit gemaakt heeft.
Ik koesterde de singel als tiener. Eén van de allermooiste teksten uit de 80s.

Softly Over begint met de trieste woorden "It"s over ...".
En een goed voorbeeld van de meer verfijnde arrangementen op dit album.

Sweet Thing lonkt alweer naar de dansvloer.
Maar de arrangementen worden lichtvoetiger (pre-Erasure).

Mr. Blue is een lied dat naast Only You en Nobody's Diary mag staan.
Alleen werd het erg catchy liedje door Yazoo nooit als singel uitgebracht.
Het was wachten tot de 1993 cover van de Nederlandse Rene Klijn.

Good Times heeft opnieuw een zeer aantrekkelijk arrangement.
Clarke probeert nieuwe geluiden in te passen in Yazoo's disco sound.

Walk Away from Love barst ook weer van de hitpotentie. Een single kandidaat
die misschien net iets te veel aan The Other Side of Love doet denken.

Ode to Boy was de b-kant van The Other Side of Love
en haalde in zijn ingetogen eenvoud de a-kant van het album.

Unmarked heeft een overtuigende Alf in de hoofdrol.
Muzikaal blijft het iets te veel haperen in ... en twijfeltrack.

Anyone kan me moeilijk bekoren, Alf dolend door de nacht.
Oerwoudgeluiden zijn cool, maar de "song" zelf is er niet echt.

Happy People klinkt weer als Depeche Mode op hun eerste album.
Vince, het jongetje dat van de Sint een synth kreeg, leeft zich heimelijk uit.

And on ... is weer zo'n hikkende Yazoo compositie.
Maar deze keer wat pastoraler ingekleurd en daarom best aardig.

The Other Side of Love moest het succes van Only You en Don't Go consolideren.
Een behoorlijke tongue-in-cheek wegwerp hitje met onwaarschijnlijk sterke vocalen.

State Farm was de aa-kant van Nobody's Diary,
want de singel had eigenlijk een a-kant en een aa-kant had.
Wellicht bedoeld om in één release de pop ballad en de dansvloer zijde te tonen.

State Farm is voor mij één van de allerbeste Yazoo composities
omdat het arrangement zo geniaal gekruid is én omdat het nummer
ook aansluit bij de toen hippe rage van het scratchen en breakdancen.

Om die laatste nummers in hun 7" en 12" versie terug te horen
is de box In Your Room zeker een aanrader. Er zit ook een dvd met clipjes bij
en met een half uur durende documentaire over de groep met een Depeche Mode link.

Het enige minpuntje aan die box is het ontbreken van het erg letterlijk te nemen
one-hit wonder The Assembly, waarop Vince Clarke Alison Moyet inruilde voor Feargal Sharkey.
De single Never Never en zijn b-kantje Stop Start ontbreken daardoor in mijn CD collectie.

Niet lang na deze single ontmoet Vince Clarke Andy Bell en wordt Erasure geboren.

Waar ik het debuut van Yazoo een album met hoge bergen en een enkel dal ervaar, is dat bij hun tweede en tevens zwanenzang You and Me Both anders: het is veel gelijkmatiger, als een polderlandschap.
Grote uitzondering is de aftrap Nobody's Diary, daarna hoor ik liedjes die weliswaar aardig zijn, maar evengoed makkelijk te vergeten. Alleen bij Walk Away from Love en Anyone spits ik spontaan de oren; verder doet het me weinig.
Tegelijkertijd ontbreken ook de experimentele nummers van het debuut, waarmee dit album makkelijker te beluisteren is. Desondanks liever Upstairs at Eric's dan de effenheid van de opvolger.

Op de hoes zien we twee vechtende dalmatiërs - of zijn ze aan het stoeien? De realiteit was dat de twee elkaar nauwelijks meer zagen, zoals eerder door MuMensen werd genoemd. Is het omdat Vince Clarke zijn Yazoo als een eenmalig project benaderde en verder wilde zonder Alison Moyet? Is de ontbrekende chemie de reden dat de liedjes vlak zijn?
You and Me Both is nergens onaardig, maar eveneens nauwelijks pakkend, op de drie uitzonderingen na.

Bij herbeluistering valt vooral op dat de meeste nummers downtempo zijn en ook nogal down qua sfeer. Bij de uptempo nummers als Good Times en Sweet Thing klinkt Yazoo eerder geforceerd, zeker bij die kreetjes en giechels op die eerste.
Depeche Mode klinkt af en toe terug in nummers als Happy People en Walk Away From Love.
Walk Away From Love (een neefje van Just Can’t Get Enough) is voor mij samen met Nobody’s Diary het hoogtepunt van de plaat, met daarnaast mooie nummers als Softly Over en Ode To Boy. Vooral Nobody’s Diary steekt er met kop en schouders bovenuit.
Jammer dat de mooie intro van Unmarked weinig vervolg krijgt. De synths op Mr. Blue en de trompetklanken op Sweet Thing en Good Times klinken me erg gedateerd.