Ten Years After - A Space in Time (1971)

Een uit de 70's daterend, maar echt tijdloos rockalbum met superieure songs. Dat mag ik concluderen na het veelvuldig beluisteren van dit album. Het heeft veel weg van bijv. Eric Claption's Cream, alleen in vergelijking met Cream is de muziek hier iets overzichtelijker en daardoor bijna nog beter. De beheersing en de rust die de (semi-)akoestische nummers uitstralen met hun uiterst volle, warme, ruimtelijke geluid is om kip-achtig vel van te krijgen. Here They Come en Let The Sky Fall zijn wel mijn favorieten, en ook het bekendste nummer, I'd Love to Change the World. 4,0*

Prachtig album, zoveel herinneringen. Jammer van het rock'n'roll nummer, anders was het een 5 geworden.

De eerste keer dat ik deze plaat hoorde, was een revelatie. Zoals JonnieBrasco beschrijft, is het een warm, ruimtelijk geheel. Waar andere bands uit begin jaren zeventig (The Who bijv.) psychedelische geluidseffecten in de muziek gingen verwerken, sloeg ook TYA deze weg in. De voorganger, het album 'Watt', gaf daarvoor de eerste aanzet. Maatschappij kritische teksten, psychedelia, pure rock en ook nog eens mooie akoestische nummers; veel variatie. 'Over The Hill' is een kort en krachtig stukje prachtmuziek. Mijn favoriet op dit meesterwerk van TYA.

zeer goed album van Ten Years After, altijd weer aangenaam om te luisteren, bovendien met enkele klassiekers erop.

Zeer gevarieerd rock album, zoals ze ze tegenwoordig niet meer maken (kunnen). Mooi

Dit is een lekkere plaat zeg!

Meegenomen op de gok en verrast me zeer positief!

Enige minpunt vind ik Baby Won't You Let Me Rock 'N' Roll You. Dat nummer haalt de lekekre sfeer van het album wat weg, maar gelukkig komt dat daarna weer goed!

Waar Stonedhenge en Ssssh vooral sterk blues/rock cq jazz georienteerd zijn, gaat de band vanaf Watt wat meer de licht psychedelische richting in, zonder daarbij hun roots te verloochenen.
Dit album ligt dan weer in het verlengde van Watt. Waar op Watt die Chuck Berry cover niet in het plaatje past, is hier dat Rock ´N Roll vluggertje overbodig. Verder ´n fijne en sympathieke plaat die ik nog regelmatig met plezier beluister.

Ik kende de band lange tijd eigenlijk alleen van het heerlijke I'd Love to Change the World, maar deze plaat is als geheel ook erg goed te pruimen. Het is al eerder gezegd, maar alleen dat Rock 'n Roll nummer is een misser en past ook niet echt bij het geheel. Ik lees trouwens op Wikipedia dat ze die ook nog als single hebben uitgebracht. Wellicht gepusht door het label? Ik vind het in ieder geval veruit de minste track op deze verder lekker rockende plaat.

Ik heb deze plaat circa 1975 gekocht van een klasgenoot. Ik luister er nog steeds graag naar. Deze plaat heeft meer akoestische elementen dan de meeste andere albums van TYA. Dat spreekt mij wel aan.
Dat rocknummer past inderdaad niet zo goed op deze plaat, maar dat vind ik ook van het jazzy nummer Uncle Jam.

Als ik zin heb om Who's Next (The Who) te luisteren, kies ik net zo graag voor dit eveneens grootse album van Ten Years After op. Heel fijn en welkom ook die remaster uit 2017. Dat dit alweer 50 jaar oud is, is (net als bij The Who) een haast onwerkelijk gegeven. Zo kraakhelder, volwassen, energiek, melodieus en creatief. Rockmuziek had in 1971 volledige wasdom bereikt. A Space in Time ademt flower power en blues, en is meesterlijk akoestisch/elektrisch uitgebalanceerd. Hard rock maar met zoveel gevoel. Baby Won't You Let Me Rock 'N' Roll You en Uncle Jam zijn inderdaad wel de twee spelbrekers op het album.

Ik was helemaal vergeten dat ik deze op lp heb. En wat is me dit toch een heerlijke plaat. Geen brullende bluesrock, maar een soort psychedelische rockplaat, met gave passages, fijne zang en een nadruk op sfeer in plaats van muzikale krachtpatserij. Fijne plaat.

Ten years after. Ik kerfde de naam in mijn schoolbank toen ik 16 was.
Schitterende ergens toch vergeten band, toch bij de jongere generaties die wel nog Led zeppelin leren kennen.
Helaas zal de belangrijke band in de mist der tijden wegzakken of heb ik het mis?

Ten Years After wordt ook door mij wel eens over het hoofd gezien. 'Recorded Live' laatst echter wel gedraaid. Verder heb ik een live 2CD, 2 studioalbums en een verzamelaar. Er valt in de regel niet makkelijk aan te komen, waar ik in 2ehandsbakken kijk of online, of het moet om 'Recorded Live' gaan. Op het voortgezet onderwijs halverwege jaren 80 bij muziekles wel keurig opgesomd, naast Led Zeppelin, onder de hardrock met vermelding van 'I'm Going Home' - al is het misschien meer een blues-rockband die stevig uitvalt.

De Britse band Ten Years After, opgericht in 1967, staat bekend om hun mix van blues, rock en jazz. Ze verwierven wereldwijde bekendheid door hun explosieve optredens, met name tijdens Woodstock in 1969. De charismatische frontman Alvin Lee, met zijn virtuoze gitaarspel, was een bepalende factor voor hun succes. De formatie bracht diverse invloedrijke albums uit die de tand des tijds hebben doorstaan.

Ik heb onlangs het album A Space in Time uit 1971 weer eens gestreamd en ben nog steeds onder de indruk van de muzikale reis die het biedt. Het album weerspiegelt een harmonieuze mix van genres, waarbij elke track zijn eigen unieke charme heeft. Hier is mijn positieve recensie van dit meesterwerk, nummer voor nummer:

De plaat opent met One of These Days, een absolute topper. Het nummer heeft een heerlijke melodie en een stevige drive, waardoor je meteen in de juiste stemming komt. De teksten zijn diepgaand en reflecteren op de tijdsgeest, met een hint van nostalgie en hoop. Het is duidelijk een nummer met een missie, dat je meeneemt op een muzikale reis

Here They Come volgt met een ingetogen en fraaie melodie. Het klinkt nagenoeg dromerig. De melodie is betoverend, met subtiele invloeden van folk en psychedelica. Dit nummer biedt een perfecte balans na de krachtige opener, met subtiele nuances die de emotionele diepgang van de band laten zien. Het is een prachtige aanvulling op het album.

Dan is er I'd Love to Change the World, dat begint zeer ingetogen maar mondt al snel uit in een heerlijk stevig slot. De melodie is prettig en het gitaarwerk van Alvin Lee is ronduit fenomenaal. De boodschap van maatschappelijke verandering resoneert nog steeds, met pakkende teksten en een meeslepende melodie. Dit nummer blijft lang in je hoofd hangen.

Over the Hill is een ander hoogtepunt op het album. Het biedt een prachtige melodie, vergezeld van een heerlijk strijkersarrangement. Het nummer roept beelden op van reizen en zelfontdekking, met een melancholische ondertoon die het geheel compleet maakt. Het voelt als een warme omhelzing en laat zien hoe veelzijdig Ten Years After is.

Met Baby Won't You Let Me Rock 'N' Roll You gaat de band terug naar hun rock & roll-wortels. Het is een fijn rock & roll nummer met lekker bitse zang. Het is een perfecte combinatie van rauwe gitaren en ritmische baslijnen die je gegarandeerd in beweging brengen.

Once There Was a Time is een rechttoe rechtaan rocknummer met lichte blues invloed. Het is puur en ongecompliceerd, met een energie die je meteen meeneemt. Het laat zien dat eenvoud soms de sleutel is tot een geweldig nummer.

Let the Sky Fall bevat een leuke riff die doet denken aan de riff van Good Morning Little Schoolgirl. Het is een aangenaam nummer dat je een goed gevoel geeft en bewijst dat Ten Years After ook met eenvoudige riffs weet te imponeren. De teksten zijn poëtisch en introspectief, terwijl de instrumentatie rijk en gelaagd is, waardoor het nummer een dramatische sfeer krijgt.

Hard Monkeys verrast met zijn mooie akoestische gitaar en indrukwekkende gitaarsolo. Het is een verfrissende afwisseling binnen het album, met een catchy refrein dat in je hoofd blijft hangen, je doet ontspannen en even laat wegdromen.

I've Been There Too heeft een fijne riff en een meeslepende melodie. Dit melancholische nummer raakt je diep en laat zien hoe goed de band is in het overbrengen van emoties. De teksten zijn reflectief en persoonlijk, wat het nummer een intieme sfeer geeft

Het album sluit af met Uncle Jam, een rock & roll stuk met een jazzy vibe. Hoewel dit niet helemaal mijn ding is, waardeer ik de diversiteit die het album biedt. Het toont de veelzijdigheid en muzikaliteit van Ten Years After.

Wat A Space in Time zo bijzonder maakt, is de balans tussen technische virtuositeit en emotionele expressie. Elke track biedt iets unieks, of het nu gaat om de lyrische diepgang, de complexe instrumentale arrangementen, of de pure energie die de band uitstraalt. Dit album laat zien dat Ten Years After niet alleen meesters zijn in het bespelen van hun instrumenten, maar ook in het creëren van een muzikaal landschap dat zowel uitdagend als toegankelijk is.

Kortom, A Space in Time is een essentieel album voor elke muziekliefhebber. Het combineert technische vaardigheden met een emotionele kern die het luisteraars blijft boeien, zelfs na al die jaren. Ten Years After heeft met dit album een blijvende indruk achtergelaten die nog steeds resoneert in de muziekwereld van vandaag.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

De meest toegankelijke en gevarieerde plaat van TYA, met elementen van rock, blues, pop folk, jazz, country en psychedelica die afwisselend de kop opsteken en/of de hoofdrol spelen, en met Lee's gitaarspel meer to-the-point en effectief dan ooit (hoewel hij op I'd love to change the world wel een paar keer goed los mag gaan, maar in dat nummer past zijn supersnelle spel wonderwel). De twee korte slotnummertjes van de beide vinylkanten zijn skipmomenten (en duren samen gelukkig ook maar amper vier minuten), en die riff van Let the sky fall doet me teveel aan Good morning little schoolgirl denken (hetgeen niet wegneemt dat het één van de hoogtepunten van dit album is), maar verder niets dan lof voor deze plaat die 53 jaar later ook qua sound nog altijd klinkt als een klok.
        Wat de teksten betreft, jorro, jij vindt de tekst van One of these days "reflecteren op de tijdsgeest, met een hint van nostalgie en hoop", maar volgens mij gaat het nummer heel prozaïsch over een gevangene die vrijkomt, met in de persoon van "the governor" een Amerikaanse insteek à la The midnight special. In I'd love to change the world zie jij een "boodschap van maatschappelijke verandering", maar in het refrein schuift de ik-figuur juist het ondernemen van welke actie dan ook ver van zich af, en terwijl jij in Over the hill beelden van "reizen en zelfontdekking" ziet, gaat de tekst volgens mij over afkicken: "I got water on the brain / My mind is like a drain", "This stuff is killing me / Got to quit so I'll get free" – de titel verwijst niet alleen naar een plek waar het gras groener zou kunnen zijn, maar kan ook betekenen dat het beste er al af is (een soort Ronaldo, zeg maar). Sowieso opmerkelijk dat er drie nummers op staan die een aan lager wal geraakt iemand een hart onder de riem proberen te steken (Over the hill, Hard monkeys en I've been there too), maar of dat met iemand in Alvin Lee's omgeving te maken heeft weet ik niet.
        En waarom kijkt Lee toch zo ongelooflijk chagrijnig op de hoes? Omdat hij baalt dat hij net een hitsingle heeft afgeleverd?

One of These Days en I'd Love to Change the World