Jim Morrison - An American Prayer (1978)

Wat staat hier precies op? Solowerk van Morrison?

Gedichten van, en voorgedragen door Jim waar de overige Doorsleden later, na zijn dood, muziek onder hebben gezet. Klinkt een stuk beter dan dat je op basis van deze beschrijving zou vermoeden maar natuurlijk wel minder dan t reguliere werk

Oke. Bedankt voor je toelichting. Maar het valt dus niet onder "verzamel"

Nope

Luister naar deze mooie schijf met Morrison's poezie.. op de tonen van de heerlijke Doors muziek, en laat uw mond openvallen.. stamel.. zeg: "waaaauw"! En ook: "verdomme... waarom moest ie nou zo nodig dood gaan..;"

!!

3,5 Sterren. Dit album is anders als je van The Doors gewend bent, maar wel een must have voor de fans. Mooiste stukje Feast Of Friends, die ik wel op mijn begrafenis zou willen.

voor mij een zeer mooi album van de doors. Jim komt hier zeer mooi tot zijn recht in het geen wat hij was: een dichter.

De gedichte zijn spiritueel, en hebben veel invloeden van het shamaanse. Als je een fan bent van de doors om een teksten (zoals ik) dan raad ik je deze cd aan.

Leuk om deze nog eens terug te horen. Maar door de poëzie die Jim Morrison er tussen plaatst wordt het album wel erg vertraagd, het komt de goede drive niet ten goede.

Hou toch meer van de reguliere Doors platen, maar dit mag er best zijn.
3 *** vind ik toch genoeg.

for seven years I dwelled in the loose palace of exile
playing strange games with the girls of the island
now we have come again to the land
of the free the strong and the wise
brothers and sisters of the pale force
CHILDREN OF NIGHT
who among you will run with the hunt
tomorrow we enter the town of my birth
I want to be ready..............!!!!!!!

JIM MORRISON

..........They are waiting to take us into the separate garden....!

DEATH MAKES ANGELS OF US ALL.........

Prachtige poëzie van Jim Morrison.

Walt Whitman meets Arthur Rimbaud

voor mij is Jim Morrison de grootste dichter van de protest generatie van de jaren zestig als je op video beelden terug ziet hoe anarchistisch hij voor die tijd al was is echt ongelofelijk, ik heb een paar dichtbundels van hem en het is echt geweldige poézie

Ik heb van Jim ook een paar dichtbundels. Een aanrader voor iederen die zich door Jims texte aangesproken voelt. Maar ook voor iederen die alleen van poézie houd.

Hier ook. Geweldig dit, na een tijd zoeken gevonden. Fanciserend.
4,0

Ik zag hem liggen voor maar 9,95 bij mediamarkt. Echt een leuk cd'tje, vooral als je in hogere sferen ben.

Ooit op een cassetebandje gekocht maar al jaren geen cassette speler meer, mooie plaat dit maar weet niet of dit nog te koop is.

De opening met Awake/The Ghost Song/Dawn's Highway is heel mooi, evenals de afsluiter. Rest is van wat minder niveau, 3,5*

dit is een meesterwerk , pure morrison poezie op muziek van the doors , een must voor iedereen

Dit is nog te koop, heb hem op cd.

Opgenomen teksen en gedichten van Jim Morrison en daaronder zit muziek van de overige 3 Doorsleden. Roadhouse Bues is het enige echte live nummer van de Doors op deze plaat.

Ghost Song gehoord, en dan zijn er nog mensen die Other Voices en Full Circle geen Doors platen vinden, onzin. De overige 3 Doorsleden maakten de Doors sound en dat is op deze en de twee post-Morrison Doorsplaten te horen.

Best een leuke CD, maar ik heb wat puntjes van kritiek. Evanshewson/Father McKenzie heeft gelijk dat de poezie van Morrison het album vertraagd. Dit zorgt er ook voor dat deze CD niet de volledige 38 minuten blijft boeien.

Ook voegen geluiden zoals aan het einde van Latino Chrome en in The World on Fire niks toe aan het album. Sterker nog, ze irriteren ontiegelijk.

Daarnaast kom je hier af en toe gewoon muziekstukken van eerder verschenen Doors nummers tegen (Newborn Awakening, Stoned Immaculate en The Hitchhiker bijvoorbeeld). Als je iets doet, doe het dan goed en schrijf nieuwe muziek.

Toch zijn er ook genoeg positieve punten. Je hoort hier Morrison echt als poëet in plaats van zanger, erg interessant om eens te horen. Dit zorgt er ook voor dat de nadruk op de teksten ligt i.p.v. op de muziek. Verder is deze live versie van Roadhouse Blues geweldig, en op een zeer goed gekozen plek neergezet. Halverwege even een korte pauze om bij te komen van de poëzie. Het album is toch ook wel lekker sfeervol, mede doordat Morrison mooi spreekt.

Al met al best leuk (evt. met skipknop op bepaalde stukken). Beter dan de twee platen zonder Morrison, maar een stuk minder dan de 'originele' Doors albums.

Dit is echt een meesterwerk.
Ik vind het onzin als mensen zeggen dat het een langzaam album is. Je moet hier niet naar luisteren als een The Doors muziek album maar juist als een poëzie album van Jim Morrison. Jim had er juist een hekel aan dat hij werd gezien als een rockster, hij zag zichzelf eerder als dichter. Op dit album komt dat totaal tot zijn recht en kan je zijn geweldige poëzie lezen. Ik denk persoonlijk dat het zelfs zijn levens verhaal verteld omdat hij begint met het auto ongeluk dat hij zag op zijn 4de en hij eindigt bij de gedichten waarin hij zegt dat de enige zekerheid in het leven de dood is. Dit is een Poëzie album met muziek van the Doors. Het is geniaal net als Jim zelf en alsjeblieft spoel de nummers niet door, luister er dan gewoon niet naar.

Mooie gedichten! Zeker voor een net prijsje van 8 euro

Ten tijde van The Doors film en ervoor, was ik nogal in een Doors stemming. Daar is nu niet echt veel meer van over. Deze lp toen ook gekocht en in een bepaalde groene stemming een aantal keer beluisterd. Wel lekker vaag toen met dat spiritueelgebruikersgegoochel met woorden, maar nu klinkt het toch veelal als een getalenteerde verwarde jongeman, die het leven en zijn sterstatus niet aankon en zich verloor in drugs en drank. Genoeg heilige huisjes destijds om omver te schoppen of tegenaan te leunen; tegenstelling zwart/wit, autoritaire politie, drugs & drank beleid, victoriaanse preutsheid etc. In die zin is Morrison een opvallend figuur gebleken in dat tijdsbeeld, die heden ten dage denk ik, niet zo meer zou opvallen. Geef mij dan maar de ingetogen kwetsbaarheid van een Nick Drake...maar ook daar is het niet goed mee afgelopen. Ach, misschien heb ik het ook niet zo op het gesproken woord en had ik het liever gehad dat hij het met alleen een akoestisch gitaar, zijn 1ste en laatste solo album had gemaakt.
De muzikale ondersteuning van zijn overige bandleden, komt m.i. toch wat vervreemdend over her en der.

Zo kan het natuurlijk ook bekeken worden, echter zie ik het juist andersom: de muziek vertraagd juist de gedichten. Het had mijns inziens mooier geweest dat de gedichtenbundel An American Prayer juist als een soort luisterboek was uitgebracht. Natuurlijk kende ze dat in die tijd nog niet, maar in ieder geval een cd met het gesproken woord.
Nog steeds weet mij dit album te boeien. Het is geen hoogstaand album, maar daarom is het ook niet te vergelijken met het Doors-materiaal.

Een paar grappige stukjes (b.v. Lament) afgewisseld door een paar mooie woorden zoals Stoned Immaculate, Newborn Awakening, To Come of Age en American Prayer. The Hitchhiker blijft boeien en stukjes tekst werd door hem ook verwerkt in zijn muziek. Vooral The End live bevatte nog weleens flarden van dit gedicht, waarin hij weer "terug ging in de tijd" en een dooie indiaan langs de weg zag liggen.

Misschien wat gekleurd doordat ik al vanaf de jaren 90 nog steeds niet Doors-moe ben: het album blijft een bijzondere...

Ik ken veel van dit materiaal van de soundtrack van de film over Jim Morrison. Toch wel heel apart dit als je bedenkt dat er blijkbaar allerlei opnames bestaan van Morrison die gedichten voorleest (misschien bestaat er nog wel meer?). En hoe dit in elkaar gezet is is echt heel mooi gedaan door de overgebleven Doors leden. Om de balans er in te houden ook wat zang erin en het luistert heel mooi weg als één geheel.

Yep en er bestaan een aantal cd-boxen met nog meer materiaal rondom poems zoals "The lost interview tapes volume 1 & 2" en de 4-cd box "No one here gets out alive". Die laatste vind ik persoonlijk om te smullen.

Dit album blijft een leuk album om tussen al het muziek'geweld' op te zetten. Toch hoop ik nog steeds dat er een box uitkomt met alleen maar zijn poems. Want Jim heeft er aardig wat geschreven... en heeft natuurlijk ook diverse teksten verwezen in de Doors-songs.

4 sterren voor de sfeer die de plaat/cd overbrengt - zoals zo veel van/over de Doors is dit album natuurlijk een professionele editing, just like: Absolutely Live, Alive She Cried en In Concert (muv Unknown Soldier & The End).

Zouden er nog wel echte unedited live versions bestaan?

Was de mythe sterker dan Morrison? Ik denk het wel,........ maar dat neemt niet weg dat het voor mij heden ten dage vooral lekker luisteren is naar de live-albums van de concerten die opgenomen zijn tbv Absolutely Live; Aquarius (juli 1969), Felt Forum (januari 1970), Boston (april 1970), Philadelphia/Pittsburgh/Detroit (alle 3 mei 1970) en Vancouver (juni 1970; niet tbv Absolutely Live).

Matrix-reeks (maart 1967) is wel aardig, maar bad sound quality - bovendien klonk Morrison hier nog niet als de Lizard King..... Beetje tamme Morison,..eigenlijk. De "Lizard King Period" (Morrison met leren broek) duurde maar amper anderhalf jaar, zo van augustus 1967 (beroemdheid-start dankzij hitsingle Light My Fire) tot het Miami-("incident")concert van 1 maart 1969.

Er bestaan m.i. geen energieke, maatgevende goede live-opnames uit 't Lizard King tijdperk - die van de Hollywood Bowl van juli 1968 blonk uit door gebrek aan inspiratie en energetische waarde. Dus kortom: de live opnames die er zijn stammen uit de periode dat Morrison zich bewoog in "Nostalgia" - vocaal zingend op z'n best, maar "fed up with the fans & the music".

Wat heeft dit allemaal met dit album te maken? Hier staan én geen live versies op én het betreft een totaal andere sfeer en album als de reguliere Doors (live) albums...


Aan je conclusie te zien heb je het dus over een totaal ander album.

Terug naar dit album, het betreft 5 'hoofdstukken' van An American Dream t.w.:
1. Awake
2. To Come Of Age
3. The Poet's Dream
4. World On Fire
5. An American Prayer

Zojuist de remastered-versie gekocht met de 3 bonus tracks erop. Sja als fan wil je toch de meest complete versie in huis hebben. Mooi document waarin de teksten in die 3 kwartier weergeven wat Jim bezig hield en man... wat een teksten:

We have assembled inside,
This ancient and insane theater
To propagate our lust for life,
And flee the swarming wisdom of the streets.

Hallo, hallo,...daar ben ik weer Into-M; Roadhouse Blues van American Prayer is ontegenzeggelijk een LIVE-versie...........

Kan wel merken dat je niet thuis bent in de keerzijde van de Doors-"matrix"; je kijkt en luistert enkel & alleen naar wat je via cd(LP?) voorgeschoteld krijgt en slikt het als zoete koek.

The fifth Door Rothchild zei over American Prayer: 'That album is a rape, it should have never been made'.

Inderdaad zijn de teksten en de stem origineel; juweeltjes!! Zeker!

Maar als je (zoals ik) al 40 jaar Doors-(Eggshell?)Minded bent, ga je Jim Morrison, The Doors, het commerciele circus na 3 juli 1971, ....wel met andere ogen bekijken en zijn in feite de deuren van perceptie gereinigd.

Wat overblijft zijn gelukkig de zes originele Doors-albums zoals gemaakt van 1966 tot 1971 - de rest is de commerciele uitverkoop van het gedachtengoed van ADHD'er (met respect) Jim Morrison; geen Idiot Savant, maar Popstar Genius................

Gefeliciteerd met je jubileum en inderdaad kunnen mijn 20 jaar er niet tegenop. Hebben we in ieder geval beide een feestje te vieren... Overigens niet jokken heh : je schrijft hier dat je eerste Doorsmanie vanaf 1982 was. Afijn... tot zover "wie heeft de grootste..."

Ja zeg, er staat wel 1 live nummer op en dat is nog identiek aan "In Concert" (heb 'm meteen als correctie ingediend). Ik ga er dan ook vanuit dat je alleen dit nummer bedoelde en niet "de live opnames...". In dat geval... je hebt helemaal gelijk. Over die commerciële uitverkoop: wordt wakker en kijk naar de diverse live-albums van mindere kwaliteit (Boot yer butt om maar eens wat te noemen) die qua verkoopcijfers het echt niet halen in vergelijking met de 6 reguliere albums. Dat is voor de echte fans of muziekliefhebbers die iets bijzonders in huis willen halen. Gelukkig, want als we op Rothchild (en vele andere die zitten te zeiken over releases als deze) moeten wachten, kun je er nog 40 jaar bijtellen .

(Weer terug naar dit album)... Zo ook An American Prayer: bijzonder is het zeker en vooral de teksten die door en van Jim zijn, maakt het persoonlijker dan al die andere albums. En ik weet wat Rothchild erover heeft gezegd, maar vreemd... als hij die tapes dan heeft waarop Jim zijn poetry heeft voorgelezen, deel dit dan lekker met de fans. Ohnee, dat zou té commercieel zijn ... "Wake up" zou dan erg toepasselijk zijn.