Billy Strayhorn - The Peaceful Side (1962)

Dardan was zo vriendelijk me te attenderen op deze - van een muzikant die ik één van de meest fascinerende figuren vind uit de 'klassiek' jazztijd, maar van wie bij mij niet echt soloalbums bekend waren. Het zijn er kennelijk ook niet veel, dit is zelfs het enige 'reguliere' album dat op Musicmeter is toegevoegd.

Strayhorn, die het album opnam in Parijs, speelt bijna alsof hij toevallig 's avonds, alleen en in het donker, nog wat achter een piano is blijven hangen. Hij klinkt eenzaam, smachtend, en vooral: dromerig. Strayhorn bleef, heb ik de indruk, altijd het jongetje dat op zijn buik naar het gras lag te kijken terwijl de andere jongens ravotten ('A Flower is a Lovesome Thing'), en waar de band van Ellington zijn ideeënwereld een weelderige omlijsting gaf, is hij hier teruggebracht tot zijn meest naakte, kwetsbare zelf. De weinige tierlantijntjes die zijn pianospel op deze plaat aanvullen (zwoele strijkers, een staande bas, een koortje dat 'oehoehoe' doet) voelen bijna aan als schimmen die verschijnen en weer verdwijnen aan de rand van zijn droomwereld.

Hoewel de plaat niet lang duurt, vraagt al deze subtiele gevoeligheid wel wat aandacht van de luisteraar, vooral omdat Strayhorn geen pianist is die briljant spanning opbouwt als McCoy Tyner of die betovert met het ene technische hoogstandje na de ander, zoals Art Tatum. De rechterhand van Ellington verkent traag tien van zijn meest geliefde stukken, sabbelend op elk stukje melodie, zwelgend in elke melancholieke zucht.

In de alledaagse ruis wordt zo'n plaat al snel overschreeuwd. Deze muziek heeft een late avond nodig, een koptelefoon, een flinke scheut nostalgie, en misschien een goed glas wijn. Als ik op dat soort avonden nog vaker dit album draai, groeit mijn waardering uiteindelijk wellicht zelfs boven de vier sterren. Voor nu heb ik alvast met veel plezier me een paar keer naast Strayhorn in het gras gevleid. Waarvoor dank aan Dardan.