De Volanges - SDSS J090745.0+24507 [the Outcast] (2006)

Een Brusselse band?

Op hun myspace pagina worden de volgende bands/artiesten als voornaamste invloeden aangegeven: And Also the Trees, The Sound, The Chameleons, The Comsat Angels, The Cure, Cranes, Bauhaus, Wire, Joy Division, Section 25, Venus Fly Trap, Interpol, Editors, I Love You But I've Chosen Darkness, The Stooges, The Velvet Underground, Siouxsie & The Banshees, The Stranglers, Echo & The Bunnymen, Crime & The City Solution, Nick Cave & the Bad Seeds, Sonic Youth, Noir Désir, Slowdive, Sloy, Whipping Boy, David Bowie en Pink Floyd.

Klinkt alvast goed en ga ik zeker eens checken dus!

Met The Distance begint het album direct lekker. And Also The Trees invloeden komen direct duidelijk naar voren met name door het heerlijke gitaargeluid. Er wordt rustig de tijd genomen om het nummer op te bouwen. Als je voor het eerst luistert zal je mogelijk vallen over de zanger, die een behoorlijk Frans accent heeft in zijn Engels. Mijn tip hier is: laat het niet te zwaar wegen en geef het een kans. Ik ben er in elk geval aan gaan wennen. De muziek is werkelijk van zeer hoog niveau. Met luid volume en mijn ogen dicht kan ik hier echt van genieten. Je hoort dat hier een stel hele goede muzikanten aan het werk zijn die precies weten waar ze mee bezig zijn. Ook daarin gaat de vergelijking met AATT dus op. Qua gitaarwerk is het minstens net zo goed. Het cleane geluid afgewisseld met het heftige distortiongeluid later in het nummer is werkelijk magistraal.

Space Walk vind ik een wat minder nummer van het album. Het is niet echt slecht, maar klinkt wat inhoudloos en te veel naar mijn zin als gewone rock. Het mag de pret niet drukken, want ik weet al wat hierna komt.

Bassdrum.... hi-hat.... snareloze snare.... bas.... there we go.... Sweet Times Burn…. Het klinkt zo eenvoudig maar het is zo opzwepend als de pest. Gewoon keihard luisteren dit! Zang erin...... gitaar begint met getik.... heerlijke opbouw... en dan hakt de distortion erin en kan je alleen maar gewoon compleet los gaan. Dit is een dikke vette culthit!

Darkover begint spacy en spannend. Het is niet duidelijk wat er gaat komen, dan komt de drum er langzaam in, percussie erbij... ik moet denken aan Dead Can Dance, dan komt de bas erin en de gitaar blijft even doorspacen, meer percussie, gitaar sterft wat weg, wat een trip is dit! Kom er een gitaardistortion in, twee verschillende, een lage en een hogere om de beurt alsof ze met elkaar in gesprek gaan. Dit is ongelofelijk vet. Dan de zanger met zijn accent... het stoort me niet meer, hij heeft een goede stem. Deze muziek moet je knoerthard horen.

Na het vorige nummer is Theme for the Outcast even terug met beide voeten op aarde. Een kort stevig stukje rock, dat een beetje in het niet valt bij de vorige 2 nummers.

Eyecatcher rockt ook aardig weg, invloeden gaan hier meer richting The Stooges en Velvet Underground, maar ook Bowie hoor ik erin.

Caresses Draw Maps II is een kort rustig nummertje waar ik even niet veel over te zeggen heb.

En dan... ineens zijn we beland in een jaren 70 Pink Floyd trip met echoënde gitaren, het begin van The November Assault. Trommelgeroffel.... bassdrum... de bas gaat lopen (vet geluid).... opzwepend.... man, wat is dit goed! Ritme blijft opzwepen, gitaren galmen in het rond en dan die vette gitaardistortion erin (je zit dan al bijna 5 minuten in een trip). Pas op 5:45 komt er zang bij en als je de ruimte hebt en de muziek keihard hebt staan sta je tegen die tijd al helemaal uit je dak te gaan. Die ruim 10 minuten zijn echt zo voorbij en dat vind ik dus pure klasse.

This Sorrow, opnieuw een wat trippy nummer, gitaarwerk doet me hier denken aan The Cure (Disintegration tijdperk), maar De Volanges gooit er net ff wat extra's doorheen hier en daar. Dit is typisch weer zo'n nummer waar je in moet gaan zitten om je mee te laten voeren, zeker de stukken gitaardistortion met flanger zijn als een orgasme voor mijn oren. Dit is een waardige afsluiter van een dijk van een album, met weliswaar enkele wat zwakkere nummers erop maar die worden dik goedgemaakt door de sterkere nummers.

De Volanges is een band met enorm veel klasse in huis. Ze weet een nummer op te bouwen zoals je zelden hoort. Dit zijn echt hele goede muzikanten. Deze band kan je laten trippen en swingen tegelijk. Dit is dan ook niet een standaard post-punk album, daarvoor reiken de invloeden veel te ver. Deze band weet haar invloeden zo te combineren dat het resulteert in een enorm opzwepend energiek artistiek eigen geluid dat het verdient om gehoord te worden. Ik ben dan ook echt trots dat ik dit in store heb. Een echte aanrader!

Vreemd dat je dat zegt, want ik vind het na enkele beluisteringen van de plaat bij de beste nummers horen. Een opzwepend nummer toch ook? Rauwe rock met die kenmerkende "pulpfictionesque" surfrock erdoorheen. Sweet Times Burn blijft wel het prijsnummer natuurlijk!

Inmiddels vind ik dat nummer al beter. Maar voor mij hoort het niet bij de beste nummers.

Mijn grote favoriet is denk ik The November Assault, hoewel het ook aan mijn bui ligt want er staan toch een heel aantal schitterende nummers op.

Is toch wel een heel goeie plaat hoor! Ben nu naar The Distance aan het luisteren en die gitaar is toch heel lekker And Also the Trees zijn nooit ver weg. Zelfde sfeer.

Ps: Waar blijven de andere wavies hier?

Een van mijn mooiste ontdekkingen van het jaar in elk geval. Hun nieuwe album komt trouwens eind van de maand uit als het goed is. Ben erg benieuwd of ze dit niveau kunnen behouden.

Deze wavie heeft wat moeite met de stem van de zanger, vooral het accent. Maar zal hier later op terugkomen zodra de stem en de user geklikt hebben

Dat accent vind ik er nou net zo charmant aan

Zo jammer dat ze er mee opgehouden zijn. Dit is geen 'gewone' postpunk, dit is veel meer. Ik hoor hier inderdaad veel invloeden in terug en dat maakt het album ook zo goed. Ik vind de zang trouwens geweldig mede door het accent heeft hij een 'sturm und drang' die heel goed bij dit soort muziek past. Dit hele album is wat mij betreft één muzikaal hoogtepunt grenzend aan perfectie.