Lady Sovereign - Jigsaw (2009)

De drieëntwintigjarige Louise Amanda Harman is een bijzondere verschijning in de Britse hiphopscene. Deze blanke femcee heeft haar naam weten te vestigen op een podium waar overwegend donkere mannen de hoofdrol opeisen. De jongedame wist ook Jay-Z te overtuigen van haar muzikale kwaliteiten en veroverde zo een deal bij Def Jam, waar ze haar debuutplaat Public Warning in 2006 uitbracht. Haar muziekstijl is waarschijnlijk het beste te vergelijken met de melige tracks van Eminem, maar dan voorzien van een Engels sausje. Dit sausje bestaat naast de aanwezigheid van haar accent ook uit dikke bassen hier en daar elektronische beats. Na drie jaar vol controverse, waaronder een breuk met Def Jam, is het tijd voor Lady Sovereign om haar tweede album Jigsaw uit te brengen.

Lady Sovereign heeft na een aantal roerige jaren met depressies en geldproblemen haar stijl grotendeels onveranderd gelaten. Dit betekent dat de tracks puur voor vermaak worden gemaakt en daarom zal er ook niet naar schokkende vondsten gezocht moeten worden. Helaas lijkt de femcee van onserieus naar onvolwassen te zijn afgegleden. De vrolijke beats hebben plaatsgemaakt voor kindermelodieën en de luchtige teksten zijn plots naar inhoudloos omgewenteld. Het eerste omen hiervan was de eerste single So Human. Hier wordt getoond dat de vergelijking met Eminem niet uit de lucht gegrepen is. Een kinderachtige tekst op een net iets te vrolijke K3-melodie wordt namelijk geïllustreerd door een clip met veel verkleedpartijen die doen denken aan onder andere My Name Is.

Met de track I Got You Dancing tracht de rapster een clubbanger te maken. De beat is redelijk goed vergeleken met de rest van de tracks en moet met een flinke bas het publiek in clubs aan het bewegen krijgen. Helaas schaden de vocalen, niet voor het eerst op dit album, dit nummer. Door de slechte raps wordt Lady Sov hier getemd door de muziek, terwijl zij de hoofdact zou moeten voorstellen. De originaliteit wordt uiteindelijk compleet om zeep te geholpen op dit nummer door een vocoder op te trommelen voor de refreinen. Tijdens het luisteren naar de rest van de plaat stuit men eigenlijk alleen op slechtere nummers. Thema’s als vriendschap komen aan bod, maar ook haar door zichzelf benoemde “Bang bang sound” wordt met extreem simpele rijmpjes beschreven. Daar waar men in eerste instantie met de Lady meeleeft omdat ze is verstoten door haar platenmaatschappij, kan men na het beluisteren van deze plaat niet anders concluderen dan dat het een wijze zet was van Def Jam.

Een van de voordelen van een album in eigen beheer uitbrengen, is dat de artiest ongeremd creatief bezig kan zijn met muziek. In het geval van Lady Sovereign heeft dit heel slecht uitgepakt. Met tien nummers en ruim een half uur aan muziek heeft Lady Sov zonder meer een wanprestatie geleverd. Met deze ongeïnspireerde en veredelde EP heeft ze iets in elkaar geflanst wat beschamend zou zijn voor elke muzikant. Hoewel deze femcee tekstueel nooit heel erg indrukwekkend was, heeft het niveau van de teksten een dieptepunt bereikt waardoor haar inbreng de instrumentaties (bijna) schaadt. Ook al zitten er sommige beats tussen die er net mee door kunnen, is de meerderheid van de producties van Dr. Luke en Benny Blanco veel te simplistisch en kinderachtig. Het tekort aan concurrentie bij de vrouwelijke rappers wordt hier vertaald in een tekort aan kwaliteit. Bij Jigsaw kan men niet zeggen dat Lady Sovereign een stukje van het puzzel mist, maar dat het totaalplaatje nog zoek is.

Hiphopleeft.nl