Fanfarlo - Reservoir (2009)

Bandjes vinden het meestal niet zo fijn als ze in hokjes geduwd worden. Of de zweedse Simon Balthazar daar ook zo over denkt betwijfel ik een beetje.
Deze meneer vertrok naar Londen alwaar hij deze formatie samenstelde. Vijf muzikanten die instrumenten bespelen als viool, trompet of mandoline.
Ja en dan ook nog eens barokke pop: dan vraag je om vergeleken te worden met Arcade Fire. Het blijkt ook een inspiratiebron voor de band dus nogmaals: heel erg zullen ze het niet vinden.
Ik noemde ook al Andrew Bird en dat zit hem meer in de zang die minder zeikerig is als die van Win Butler en het geluid doet me denken aan Bird maar ook aan Zach Condon van Beirut.
Beirut mag ook wel een beetje genoemd worden en dat is dankzij de trompetten die vaak een boventoon voeren en ook zijn zang lijkt hier een beetje op.
Goed. Vergelijken dus. Heeft deze band dan niets eigens? Als ik heel eerlijk ben niet nee. Dan komt gelijk de daarop volgende de vraag of ze het dan een beetje goed doen, want de pest met bandjes die volgen na de eerste grote successen van de grote voorbeelden is dat het vaak een slap aftreksel is.
Als we even proberen achterwege te laten dat we deze keer niet verrast worden en ons puur concentreren op het gebodene dan moet ik toegeven dat het allemaal heel erg prima smaakt. De zang is minder storend dan bij Arcade Fire en daardoor wat warmer. De liedjes zitten sterk in elkaar, de trompetten en violen zwieren dat het een lieve lust is en ik word hier buitengewoon vrolijk van: echt zo'n plaat die zo afgelopen is en die je dan snel nog een keer gaat draaien.
In zulke gevallen is het niet zo erg dat het dan niets nieuws is, dat de invloeden zo goed te herleiden zijn.
In zulke gevallen is het gewoon: fijne debuutplaat van een fijn bandje!
Vrolijk met een grote hoofdletter V.

Gisteren geprobeerd. Associaties met Arcade Fire (uptempo stukken met slaggitaar) en Beirut (de zang, de trompet) krijg ik ook meteen. Verder zijn er ook stukken die in de verte wel doen denken aan Sufjan Stevens of A Silver Mt. Zion. Erg hip allemaal. Maar toch vind ik het niet geweldig. Er wordt weinig toegevoegd en het is allemaal ook wel duidelijk minder dan alle genoemde mooie referenties. Zo zijn de melodieen niet van het soort dat emotioneel trekt, terwijl ik dat bij al die andere artiesten wel heb. En grootste minpunt is misschien wel de doodse ritmesectie die bij nogal wat nummers de muziek wel een beetje plat slaat.
Dit is het dus even niet voor mij als nieuwe ontdekking. Wat overblijft is wel een plaatje dat best lekker klinkt, nergens stoort, en ik ben dan toch wel weer eens met aERo dat dit nog best een fijne is voor in de zomer tussendoor. Wie weet probeer ik een volgende ook nog wel.

Dit eerste album van Fanfarlo is mij zeer goed bevallen. Inmiddels heb ik dit album een groot aantal keer beluisterd, en kan ik concluderen dat een aantal nummers er voor mij duidelijk bovenuit steken. I’m a Pilot en Harold T. Wilkins zijn voor mij de uitschieters, gevolgd door The Walls Are Coming Down, Finish Line en uiteraard Drowning Men. De bombastische nummers op dit album zijn qua opbouw te vergelijken met een aantal nummers van Arcade Fire. Eerlijk gezegd kan ik er geen genoeg van krijgen.

Grootste kritiekpunt is toch een vorm van eentonigheid. Zelfs na vele luisterbeurten heb ik moeite om sommige nummers te onderscheiden. Ik ben dan ook zeer benieuwd naar een volgend album, om te horen zij zich ontwikkeld hebben.