D.J. Rogers - It's Good to Be Alive (1976)

Daar waar zijn eerste album nog enige conceptuele charme had (vanwege de juiste manier van mixen van verschillende genres), is dit album helaas een stuk minder interessant. De uptempo’s zijn niet catchy genoeg, en de ballads zijn gewoonweg te saai. Tekstueel stelt het album ook al niet veel voor, en zijn stemgeluid -die mij op z’n eerste album beviel- vind ik niet voldoende uit te verf komen op deze stukken. Overigens is (ook) dit album een mix van veel verschillende genres, en in tegenstelling tot zijn debuut, pakt het hier niet goed uit. Daarnaast staat er voor mij geen enkel leuk of noemenswaardig nummer op. En Bula Jean? Bah. Nee, doe mij dan maar Billie Jean!