Alice Clark - Alice Clark (1972)

Dit soul-album heb ik ongeveer anderhalf jaar geleden regelmatig gedraaid, maar een paar weken geleden eigenlijk herontdekt. Alice Clark heeft een krachtige stem, waarmee ze flink kan uithalen maar voor mij nooit te geforceerd klinkt. Jazz-arranger Ernie Wilkins zit achter de muzikale begeleiding. Bij een aantal nummers wordt deze bij vlagen misschien wat overvloedig (bijvoorbeeld bij Hard Hard Promises), maar Alice Clark dreigt er geen moment in te verdrinken. Dit album weet me te raken en kan mijn aandacht vasthouden van het eerste tot en met het laatste nummer en daar gaat het mij vooral om bij het beoordelen van (soul)muziek.

De jazz-arrangementen waren me al als bijzonder opgevallen. Niet zo zeer opzienbarend als jazz, maar dan toch zeker wel apart als achtergrond voor soul. De uitvoering is daarbij echter niet briljant: aardige blazers, maar bijvoorbeeld weer een vrij slechte bas. Het blijft evenwel aardig dat het geluid daardoor niet zo ingeblikt klinkt zoals je wel eens hebt bij low-budget opgenomen albums (en dit zal toch niet zo´n grote release geweest zijn).

De inbreng van mij tot nu toe totaal onbekende Alice zelf is voor mij te weinig aansprekend. Weliswaar kan ze een goede keel opzetten, maar haar bereik is toch vrij klein en de uithalen zijn eigenlijk in elk nummer wel zo´n beetje hetzelfde. De songs worden daardoor wat op elkaar gelijkend en je krijgt gaandeweg ook het idee dat het haar ook niet zo veel uitmaakt wat ze precies zingt.
Ze zingt verder wel met overgave en ook niet geforceerd maar haar talent is gewoon niet zo groot (in relatie tot de grote soul-sterren dan; voor Idols zou ze best een prettige aanwinst zijn, lijkt me). Duidelijk afwijkend is het ook door Lizzy al genoemde Hard Hard Promises, waarin de instrumenten wat meer loskomen en Alice met wat meer jazzy invulling komt, al lijkt ze daar wat minder in haar element.

Mwoah, hier word ik niet warm of koud van. Ik vind haar stem bijna irritant en zonder enige expressie, met name in de wat snellere stukken. Als ik dit dan vergelijk met een andere Alice (Russell) die al eens in dit topic voorbijkwam kom ik niet verder dan 2*. Sorry liz...

Alice Clark weet ook op mij niet te overtuigen, met name haar zangcapaciteiten vind ik minimaal. Een zeurende koppijn krijg ik er nog net niet van, maar het zit er wel aardig dicht bij. Overigens vind ik het qua instrumentaties wel wat beter, overtuigend is het niet, maar het blaaswerk is aardig te noemen. Alice Clark is niet iets wat ik in de toekomst met plezier nog een keer ga beluisteren.

Het is mij vandaag eindelijk gelukt om aan WinZip te komen. Hier volgt dus een beoordeling op basis van een eenmalige luisterbeurt.

Alice Clark vind ik goed luisterbaar zonder dit gelijk tot mijn favoriet te bestempelen. Haar stem vind ik aardig tot goed, maar nergens uitmuntend. Muzikaal ligt deze soul in combinatie met jazzy trompetjes prettig in het gehoor. Ik ben het wel eens met andere beoordelingen dat het ook een soort van eenheidsworst wordt. Bij het eerste nummer dat voorbij kwam vond ik het heel fris en lekker klinken, maar die frisheid houdt het hele album niet vol. Ik ga voor (een krappe) 3*.

Er scheelt inderdaad zowel vocaal als muzikaal duidelijk iets aan dit album... AND I FREAKIN' LOVE IT, HAHA!! Eindelijk weer eens wat anders dan de wat gelikte standaardsoul die we de voorbije weken kregen voorgeschoteld bij het SAvdW-topic!
Een eigenaardig meisje, die Alice Clark, zo komt ze op mij over. Haar uithalen hebben iets oers in zich, omdat ze niet te hard probeert, ze doet gewoon.
Het songmateriaal is niet altijd bijster origineel, maar er staan toch een paar kanjers op, met als hoogtepunt de betoverende openingstrack 'I Keep It Hid'. Het nadeel is dan wel dat het niet meer beter wordt, maar het blijft zeker boeiend. Vier welverdiende sterren van mijn kant (had je niet meer verwacht hé, Lizzy ).

Ik zit eigenlijk een beetje tussen de reactie van kemm en de reacties van de anderen in. Soms denk ik "Yeah! dit is lekker." maar ook weleens "mwoa."
Gelukkig komt het eerste vaker voor als het tweede waardoor ik op 3,5 ster uitkom. En precies zoals kemm zegt, dit wordt in ieder geval niet beter na meerdere luisterbeurten (maar ook niet slechter)

Ik bedoelde eigenlijk dat het niet beter wordt na die eerste fantastische song, 'I Keep It Hid'. Maar misschien heb jij ook wel een punt.

Ah juist, ach, eigenlijk beide wel.

Deze dame kan me jammer genoeg geen drie nummers na elkaar blijven boeien. Hier en daar hoor ik wel iets dat me bevalt, maar andere zaken irriteren me dan weer.