Alice Clark - Alice Clark (1972)

De jazz-arrangementen waren me al als bijzonder opgevallen. Niet zo zeer opzienbarend als jazz, maar dan toch zeker wel apart als achtergrond voor soul. De uitvoering is daarbij echter niet briljant: aardige blazers, maar bijvoorbeeld weer een vrij slechte bas. Het blijft evenwel aardig dat het geluid daardoor niet zo ingeblikt klinkt zoals je wel eens hebt bij low-budget opgenomen albums (en dit zal toch niet zo´n grote release geweest zijn).

De inbreng van mij tot nu toe totaal onbekende Alice zelf is voor mij te weinig aansprekend. Weliswaar kan ze een goede keel opzetten, maar haar bereik is toch vrij klein en de uithalen zijn eigenlijk in elk nummer wel zo´n beetje hetzelfde. De songs worden daardoor wat op elkaar gelijkend en je krijgt gaandeweg ook het idee dat het haar ook niet zo veel uitmaakt wat ze precies zingt.
Ze zingt verder wel met overgave en ook niet geforceerd maar haar talent is gewoon niet zo groot (in relatie tot de grote soul-sterren dan; voor Idols zou ze best een prettige aanwinst zijn, lijkt me). Duidelijk afwijkend is het ook door Lizzy al genoemde Hard Hard Promises, waarin de instrumenten wat meer loskomen en Alice met wat meer jazzy invulling komt, al lijkt ze daar wat minder in haar element.