Rise Against - The Unraveling (2001)

Hun eerste (echte) album... Hiervoor hadden ze al een demo, die hun toenmalige bandnaam was, namelijk "Transister Revolt". Sommige liedjes van de demo staan op dit album. 401 kill, The art of losing zijn er 2 van.

Top 3:
1) My Life Inside Your Heart
2) Alive And Well
3) The Untraveling

een erg goed punk album, ik weet niet of het onder het gerne hardcore zou kunnen vallen maar ik denk het toch wel want de "hardheid" van hardcore ligt mij nooit zo, en dat vind ik hier ook wel terug.

maar overall een goed album

*3

het heeft zeker hardcore-invloeden, maar ook veel emo en indie. Het heeft zo weg van bijvoorbeeld At the Drive-in.

Ik zou het eerder melodische hardcore noemen, maarja wat maakt het eigenlijk ook uit. Het is goeie muziek

Echt een lelijke hoes

ja melodic hardcore is een genre waar dit dus ook bijhoord smaen met dingen als strike anywhere, comeback kid en kid dynamite. gorrila biscuits en dag nasty zijn een beetje begonnen met het genre.

Ik moet zeggen dat ik het artwork wel heel lelijk vind, en ik vind het ook niet echt bij de muziek passen.
Gelukkig compenseert de muziek het artwork Echt een heel goed album dit, gaat nooit vervelen. Ik vind dit ook een stuk beter dan hun nieuwere werk. Dat vind ik ook nog wel goed, maar als ik eerst naar bijvoorbeeld Endgame of Appeal to Reason luister en daarna naar deze, dan vallen de nieuwere albums toch een beetje tegen...

Rise Against is ooit uitgegroeid tot 1 van mijn favoriete bands, en een club wisselende muzikanten die ik denk ik het vaakst live heb gezien. Ieder geval fijn dat de leadzanger er tot op heden nog bij is, die maakt het geluid zo uniek en onderscheidt ze van een groot deel van de andere bands in dit genre. Het debuut is nog wat meer standaard punk dan de opvolgers, tot het moment dat het weer een soort standaard pop punk werd. Het is het album dat ik als laatste van ze heb leren kennen, met behulp van Spotify werd het al een stuk makkelijker om de minder populaire albums ergens te vinden. Je raast er zo doorheen, met weinig stopmomenten. Dat is juist het fijne aan dit album. Het kent ook genoeg meezingrefreintjes om toch even mee te blèren, maar niet ieder nummer staat hier vol mee. Het blijft boeien vanaf het 1e nummer tot aan het laatste, in mijn geval de bonustrack Gethsemane, wat ook gelijk 1 van mijn favoriete nummers is. Al met al een mooie en energieke plaat.