Anthony Joseph & The Spasm Band - Bird Head Son (2009)

James Brown meets Gil Scott - Heron anno 2009.

Erg lekkere muziek dit. Uitstekende zanger. I Like it, al heb ik het hele album niet gehoord. Check zeker even de MySpace van deze man en band.

Ik heb hem binnen, woody! Het begint erg lekker, met Vero. Wordt vervolgd...

Apart album moet ik zeggen. Ten eerste 12 nummers en maar liefst bijna 5 kwartier aan muziek, waar vindt je dat nog in de soul? En dan de muziek zelf. Wat een fantastische band is de Spasm Band. Jazzy, groovy, funky en bijzonder soulvol, het zit er allemaal in. Daarover heen de gospelachtige predikerende stem van Anthony Joseph, de storyteller die misschien meer praat als zingt, maar o zo meeslepend is. Ja. dit zal nog weleens hoog in een eindlijst kunnen komen te staan!

Ik heb even een paar nummers op zijn Myspace geluisterd en die klinken erg goed. Mijn aandacht werd in eerste instantie getrokken door de vrolijke cover, en de muziek is al net zo vrolijk, lekker funky en zijn stem is ook erg prettig (ik vind zijn stem wel een klein beetje op die van Jimi Hendrix lijken...)

Ik ben verder niet echt thuis in dit genre dus andere tips met soortgelijke muziek zijn altijd welkom

Ik ga gauw eens heel het album proberen.

Een bijzonder album, maar ik weet nog niet precies wat ik er van vind. Anthony heeft wel een fijne stem, alleen is hij minder interessant als bijvoorbeeld een Gil Scott-Heron (dat is geen schande en misschien is de vergelijking ongepast). Anthony heeft 'slechts' een fraaie stem, niet meer. De instrumentatie vind ik zeer aardig, de verschillende invloeden maken dit tot een zomers plaatje dat ik zeker vaker wil beluisteren. Wel ben ik bang dat dit meer als achtergrondmuziekje gaat dienen. Daarnaast duurt het album te lang naar mijn smaak.

godverdomme, wat funky. een soort rasta funk ofzo, heel raar, maar wat zwingt dit!

Ik begin met 3,5*, dit is denk ik wel een groeiertje. Ik moet er nog wat beter inkomen maar ook nu al vind ik dit zeer fijne muziek. Wel had het dus wat korter mogen duren van mij, ik denk dat ik deze plaat in de zomermaander veelvuldig zal beluisteren.

Ik zou dit fantastisch moeten vinden, maar dat vind ik niet. Goed is het zeker wel en de trompetten maken m'n dag altijd goed. Langs de andere kant heeft het album iets pretentieus. Vooral omdat het zo lang is en ook de songs soms oeverloos blijven doorkabbelen, alsof het vanzelfsprekend is dat Anthony Joseph en de band de luisteraar kunnen blijven boeien. Ik moet wel toegeven dat dat voor het grootste gedeelte lukt, al zal ik eerder Fela Kuti opzetten, waar het wel vanzelfsprekend is dat hij kan blijven boeien.

Dit keer een recensie van een album dat al een heel tijd in mijn toplijstje van muziekjaar 2009 staat. Het is ook al een tijdje uit. “Maar waarom dan nu pas een recensie?”, zullen jullie je afvragen.
Nou, het is gewoon erg lastig om dit album te recenseren. Zo speciaal, zo’n onsamenhangend geheel is het. Daarom zal dit eerder informatief als verdicterend zijn.

Anthony Joseph and the Spasm Band, een aparte naam kan je zeker noemen. Het is een een combinatie die zijn roots vindt in het Verenigd Koninkrijk en het zomerse Trinidad & Tobago.
De teksten in de songs zijn gebaseerd op een gedichtenbundel geschreven door Anthony Joseph zelf. Een gedichtenbundel dat in 2008 ook daadwerkelijk in boekvorm is uitgekomen. Dus op die manier kan je dit album ook nog aanschaffen.

Velen omschrijven het album als: James Brown meets Gil Scott-Heron. Maar het gaat veel verder als dat.
Is het soul? Is het funk? Is het jazz? Is het spoken word? Of is het misschien gospel? Nou, eerlijk gezegd is het dit alles en nog veel meer. In dit album met de draaitijd van bijna vijf kwartier komen alle mogelijke stijlen wel voorbij.

Wil je hier van houden dan moet je wel van meer houden als gewoon wat nummers. Het begint, het gaat weg en het komt weet terug. Er wordt volop muzikaal geëxperimenteerd door de band. Maar toch zorgt deze chaos voor een mooi geheel en blijft het altijd zeer herkenbaar.
Voeg daar de gedreven, warme een vaak predikerende stem van Anthony Joseph aan toe en je hebt een bijzonder stukje muziek. Een stukje muziek dat je meesleept, positief irriteert, je laten hangen of je laat springen, maar je zeker altijd doet verrassen. Hoe vaak je het ook hoort, je hoort steeds wat nieuws.

Zo! Dit zijn wel de woorden die ik kwijt wil en kan over dit album. Ik zou zeggen koop het en laat je meevoeren. Laat je muzikaal verrassen zoals ik verrast ben en bovenal: geniet!

Goed Soul album. Nr 1 Vero vind ik heel erg goed.