Elliott Smith - From a Basement on the Hill (2004)

Er zullen wel weer een hoop recensenten zijn die allerlei aanwijzingen over Smiths zelfmoord in de teksten gaan ontdekken, maar het is niet alleen maar kommer en kwel op deze cd. Wat mij betreft is het zijn beste ooit (wat ook wel weer wrang is): bijna allemaal sterke melodieën en mooi gearrangeerd - als je niet wist dat hij deze plaat niet zelf voltooid heeft, zou je het niet vermoeden. Een absolute aanrader!

Inderdaad weer erg mooi, maar niet echt een aanvulling op het oudere werk (je hoort niks verrassends meer). Gelukkig is het wel een heel fijn album geworden, waar je niet het gevoel hebt dat er aan lijkenpikkerij gedaan is.
Ik hoop ook dat het hier bij blijft en we geen Jeff Buckley-achtige praktijken gaan krijgen.
Dit was het: laten we Elliott herinneren om de cd's die hij achtergelaten heeft, en daar is dit dan het slotstuk van.

Hoe klinkt ie? Rijkelijk gearrangeerd zoals Figure 8 en XO of wat kaler (maar minstens net zo mooi) als de oudere platen?

Hij staat op de luisterpaal van 3 voor 12, beoordeel zelf zou ik zeggen

Ok, misschien ga ik straks wel even luisteren.

Ik moet er nog eens meer naar luisteren, maar het klinkt allemaal heel goed. Heel goeie recensie vandaag in Volkskrant bijlage..

de invloed van the beatles op elliott smith was nooit duidelijker dan op dit album. maar dit terzijde 4.0*

[edit] ik voeg dit zinnetje toch maar toe misschien is het myopia, maar dit lijkt gewoon elliott's beste cd! [/edit]

Oja? Straks de cd nog eens opzetten dan...

heb al gezegd dat ik al die hetze niet begrijp rond elliott smith, maar deze is best nog te pruimen, nu hij dood is in verdachte omstandigheden zal de hype nog meer opflakkeren, en wordt hij volgens mij de nieuwe nick drake die ook de verdiende aandacht kreeg ongeveer 30 jaar !!!! na zijn dood

Prachtige CD. De cd die me gaat herinneren aan afgelopen vakantie op kreta, want daar heb ik hem helemaal stuk gedraaid. (nouja stuk...hoe draai je mp3's stuk? )

Hele fijne stem, veel afwisseling, lekker ruw ook. Eerste album wat ik van Elliot Smith hoorde trouwens, XO. inmiddels ook al beluisterd, maar deze bevalt me tot dusver een stuk beter. 4,5* voorlopig.

Nooit vriendjes kunnen worden met deze cd, terwijl ik toch een groot fan ben van de beste man.

Jezus, wat een enorm verlies! Deze CD is toch een beetje de ' Closer' van Elliott. Absoluut hoogtepunt is A fond farewell. Weet iemand over wiens sterfbed dat nummer gaat?

Het nummer is in ieder geval van voor of begin 2001, hij heeft het namelijk nog in Paradiso gespeeld en dat was geloof ik in 2001.

Ik las op allmusicguide dat er rond het mixen van de CD nog wel wat discussie is geweest:



Maar ja, dit soort discussies zal je altijd houden als iemand iets nalaat...

soms heeft de volkskrant gelijk...

....mooi, aangrijpend...kaal en donker met ruwe randjes.

Gelukkig is Elliott niet zo'n mooie jongen als Jeff en is zijn muziek te donker voor het gemiddelde dodenvererende tiener meisje.

dus...liefhebbers....mondje dicht,en geniet in stilte.

Prachtig album dit. Bij zoveel nummers krijg ik kippenvel.

5 sterren.

Biezonder sfeervol album; Zelfs een wat bevreemdend psychedelisch sfeertje, vooral bij opener.
Wàt was dit een biezondere man, wat een verlies.
Is net als tijdsgenoot Jeff Buckley een groot verlies voor de muziekwereld vind ik.

De artiest die aardig in Smith's buurt komt is voor mij Badly Drawn Boy, ik leg vaak van beiden 2 cd's op in de cd-molen en zet alles op random, dan spelen de nummers van beide artiesten door elkaar - enne het past perfect bij elkaar, denkt nog iemand daar zo over ?
**** voor deze plaat van Elliott.

Briljante numers(Twilight, Memory Lane, Pretty (Ugly Before) en Let's Get Lost) en een hoop matige numers.
een 3,5

Tijdens het beluisteren van het eerste nummer besloop me het gevoel dat dit wel eens het eerste album zou kunnen zijn van ES dat ik echt echt goed zou kunnen gaan vinden en dat ik de "superlatieven" die gepaard gaan met het uitspreken van de naam Elliott Smith plots beter zou gaan begrijpen ...

Om heel eerlijk te zijn:dit gevoel is nooit echt weggegaan tijdens het verder luisteren... totdat ik het bij de laatste tonen van deze plaat zeker wist:

Jazeker!! Dit album is echt steengoed en het begint me stilaan duidelijk te worden waarom er met zoveel respect wordt gesproken over deze man...



"King's Crossing" vind ik trouwens een van "mooist gevulde 5 minuten" die ik tot nu toe ooit gehoord heb...

King's Crossing is inderdaad prachtig, net als Twilight en A Passing Feeling.

Waarom dan 3,5 sterren?

Ik vind deze eigenlijk ontiegelijk tegen vallen.
Nergens die Elliott Smith gevoel, gezang dat er niet geweldig bij past en de gitaren zijn nergens heerlijk gevoelig, het is allemaal wat luider.

Ik geef deze voor nu ook een 3,5, ik vind dit album weinig met Elliott Smith te maken, zijn gezang is duidelijk te herkennen, maar de gitaar rifjes zijn niet om aan te horen hoe luid die zijn.

Weer een goede Smith-plaat, maar ook niet meer dan dat. Mooie liedjes, die makkelijk neergezet worden. Maar de eerste 4 albums hadden meer zeggingskracht.

Bij deze cd kunnen me de rustige nummers mij het meest bekoren. De ruwere nummers (Don't go down, Coast to coast), hebben een mooie melodie in zich, maar zit zoveel 'distortion' op, dat het daardoor verloren lijkt te gaan. Twilight en Little one zijn ingetogen, Last hour breekbaar, King's Crossing is de padre familias van het album.

Strung out again, sleept me niet mee. Hoewel mooi van opzet, is m.i zijn stem daar te iel en als het uitpakt vervalt het voor mij weer in 'distortie'' dan hoor ik dat liever een Buckey doen. (Hoewel de enige vergelijking is dat ze allebei niet meer onder ons zijn)

Voor mij had ik die Distorted reality niet nodig om vrij te zijn, Elliott blijkbaar wel, of dan toch i.i.g door zijn co-producer, die dit werkje postuum heeft afgemixt Toch voelt dit album voor mij een beetje als opgesloten zijn in jezelf, je wil en kunt het wel, maar het komt er nogal Distorted uit.

Liever de genialiteit van The Beatles en de gestoordheid van The Sparks apart, daar kom ik ook al een eind mee...A fond farewell dat dan weer well.

Je bedoelt "alledrie" ?

Ik vind Basement een geweldig lekkere CD die nog steeds regelmatig uit de kast komt, dit in tegenstelling tot de andere nakomer: New Moon. Smith spreekt mij blijkbaar het best aan vanuit een wat drukkere produktie .......

Ik neem aan dat je Tim Buckley bedoelt, die bovenaan in de top 10 bij je vermeld staat? Als die er niet meer is, zijn het idd. 3. Ik bedoelde zelf Jeff Buckley. Zo zie je maar weer nooit te oud om geschiedenisles te krijgen. Ik zal eens wat over die Tim gaan lezen en luisteren, want ben nu wel nieuwsgierig.

Ik dacht er dus in een vorig "leven" ook al zo over, en ik denk er dus nog precies hetzelfde over.
Ik haal vandaag zijn oeuvre uit de kast, het is een grijze winterdag, en op één of andere manier past Eliott Smith's muziek daar wonderwel bij.

Wat bedoeld was een dubbelcd zou moeten worden is door het overlijden van Elliott een enkele cd geworden. Van de opnames die klaar waren en die nog half klaar waren hebben zijn producer en een vriendin een pracht cd samengesteld. Na de stevige opener Coast To Coast en mooie ingetogen Let's Get Lost en het meeslepende Pretty volgt de ene parel de andere op. Nummers die er echt uitspringen zijn m.i. Strung Out Again, Fond Farewell, A Passing Feeling en Twilight. De cd bevat ook nogal wat psychedelische nummers met King"s Crossing. Het erg ingetogen en trieste Last Hour wordt gevolgd door het McCartneyachtige Memory Lane. Little One zou zomaar door Lennon geschreven of gezongen kunnen zijn. Bij Shooting Star gaan de remmen nog even los om uiteindelijk te einden met A Distorted Reality. Prima cd . Wat Elliott Smith er zelf van gevonden zullen we nooit weten, Maar ik denk, dat hij het als afscheidskado en muzikaal monument wel gewaardeerd zou hebben, net als zijn fans. Jammer dat alles is gelopen, zoals het liep.

ik vind 't weer prachtig en elliott wist zichzelf toch potdorie elke cd weer subtiel een stapje verder te vernieuwen, ligt het trouwens aan mij of is deze cd kwa tekst vergeleken met de vorige elliot's veel explicieter, daarmee bedoel ik wat rechter voor z'n raap (de beestjes worden wat meer bij de naampjes genoemd zo gezegd) zonder al te veel metaforen.