Bell Orchestre - As Seen Through Windows (2009)

Het vorige album van Bell Orchestre draai ik nooit meer.
Heel eerlijk gezegd ben ik het indertijd gaan draaien door de connectie met The Arcade Fire en hun optreden in Nighttown.
Maar ondanks het feit dat ik het een prima album vond is het blijkbaar niet blijven hangen.
Toch bood myspace genoeg voer om dit nieuwe album een kans te geven.

Stripes is al een intrigrerende opener. Wat is dit eigenlijk? Noise, onheilspellende klanken met ver op de achtergrond toch wat symfonische muziek? Ik vind het vrij ondefinieerbaar maar daardoor is het wel een prima lokkertje om er eens even voor te gaan zitten allemaal.
Alsof we ons in een warzone bevinden zo opent Elephants. Vervolgens lijken we wel mee gevoerd te worden op een stadsjungle. Stap voor stap is het doorploeteren onder begeleiding van stampende blazers en felle strijkers die op hun viool harken; ze lijken wel woedend af en toe. De enige vocalen zijn een op de achtergrond meegalmend koortje die meer als instrument fungeren en vaak onderbroken worden door allerhande noise voortgebracht door drums en flageolet spelende viool. Het lijkt totale chaos en toch klinkt het strak. Soms oerlelijk, soms erg mooi.
Icicles / Bicycles gaat desolaat van start. De viool straalt eenzaamheid uit in deze soms zo lelijke wereld. Het nummer komt op mij wat naargeestig en donker over en is wel een stuk rustiger dan het vorige. Vrolijk kan ik er niet van worden maar ook dit weet me wel te boeien. Pas aan het einde lijkt er een flinterdun zonnestraaltje door te breken maar dan is het al te laat om mijn gemoed te doen omslaan want Water / Light / Shifts neemt het over. Dit lijkt haast wel een ruim drie minuten durend intermezzo. Het heeft in elk geval meer een bindende functie dan dat het op mij overkomt als een op zichzelf staand nummer.
Bucephalus Bouncing Ball gaat dan ook naadloos door en is wat experimenteel met het potten & pannen geluid dat het uitstraalt. Mij doet dit nummer eigenlijk bitter weinig. Het zal best wel experimenteel zijn maar ik vind de begeleidende melodietjes die om het gerammel heen gedrapeerd zijn eigenlijk het enige echt interessante hieraan.
As Seen Through Windows duurt een ruime 8 minuten en doet me in het intro een beetje aan de laatste Björk denken. Bij dit nummer begint mijn aandacht te veel te verslappen en hoor ik een herhaling van zetten. Altijd gevaarlijk op albums als deze want dit moet snel rechttrekken wil je verder nog iets met zo'n album aankunnen.
The Gaze moet het album dus redden van een ondergang en gelukkig gaat het al energiek van start. Alsof Beirut door een kudde olifanten achterna wordt gezeten zo opzwepend klinkt het en er zijn in de verte wel wat van die balkan geluiden hoorbaar. Lekker nummer en hieruit blijkt wel weer dat het allemaal niet zo lang hoeft te duren: kort maar krachtig doet het hier uitstekend.
Dark Lights start jazzy met dank aan de bas. Dat jazz-gevoel blijft eigenlijk het hele nummer wel hangen en het bevalt me wel. Tegen het eind gaat het nummer bijna weer even op hol maar deze keer wordt er snel op de rem gestapt.
Slotnummer Air Lines / Land Lines klinkt weer als modern klassiek strijkkwartet en is met zijn ruime 11 minuten het langste nummer van dit album.
Ook hier treedt er na verloop van tijd een flinke versnelling in doordat er flink gas gegeven wordt. Het doet het nummer goed want het blijft er speels door en heeft een lekker einde op deze manier.
Het hele album is wel speels te noemen maar als ik dat woord zie denk ik ook gelijk aan licht en luchtig en dat is het zeker niet. Het is best een zit en je kunt dit niet op elk moment 'eventjes opzetten'.
Avontuurlijk is het zeer zeker en dat zorgt er voor dat ik geboeid weet te blijven.