Jessica Lea Mayfield - With Blasphemy So Heartfelt (2008)

Vandaag gekocht. Erg mooi album dit. Doet me een beetje denken aan Alela Diane en Mazzy Star. Heerlijk plaatje voor de herfstdagen .

Erg saai, heel eentonig, elk nummer klinkt hetzelfde. Opzich wel mooie liedjes, en mooie stem en mooie instrumenten, maar elke track hetzelfde, jammer!

Het is inmiddels een jaar of twee geleden dat meisje-met-gitaar Jessica Lea Mayfield haar debuutalbum With Blasphemy So Heartfelt uitbracht. En nog altijd snap ik niet hoe het kan dat dit in alternatievere contreien geen hit is geworden; Jessica Lea Mayfield is namelijk niet zomaar een meisje-met-gitaar zoals er zovelen zijn, maar heeft zware, treurige liedjes die op de een of andere manier aan de duistere kant van Nick Cave doen denken. Maar dan niet met scheurende gitaren maar op een folkmanier, ik zou niet ‘rustig’ willen zeggen maar wel ‘ingetogen’.

Het openingsnummer, Kiss Me Again, is al meteen een van de hoogtepunten en laat meteen zien hoe mooi de liedjes van Jessica Lea Mayfield zijn. Haar rauwe stem heeft iets gebrokens, een soort brok die net als de snik in de stem van Finn Andrews van The Veils iets met je doet. Die stem in combinatie met enkele gitaarakkoorden geven het nummer een heel desolate sfeer mee. Het ‘ahahaha’-stukje in het liedje doet daar niks aan af maar legt er zelfs een schepje bovenop. Een soort ‘alleen op de wereld’-gevoel krijg je. De gitaar-’solo’ tegen het einde heeft ook iets heel treurigs, waarna Mayfield nog iets krachtiger begint te zingen. En langzaam vallen de instrumenten weg en blijft alleen zij over, alone and alone.

En die sfeer wordt voortgezet in For Today. ‘I was walking with your left hand in my back pocket,’ zingt ze. ‘And I stared at the sky while you kissed me. And you were running away, away from everything.’ De tekst lijkt te willen zeggen ‘het is voorbij, wat nu?’. De subtiele geluiden van viool, xylofoon en distorted gitaren maken het nummer af, van ‘mooi’ naar ‘prachtig’.

De openingstonen van I Can’t Lie To You, Love kunnen zich tot de allermooisten scharen die ik ooit heb gehoord. Nog nooit sprak er uit een elektrische gitaar alleen zo’n treurnis, zo’n wanhoop. Meestal zit er in dit soort liedjes nog een soort van hoop, maar die is bij Mayfield totaal afwezig. Zonder te klinken als een echt depressieve plaat, het is meer heel erg puur, ontwapenend haast. Jessica verdrinkt niet in haar eigen pijn, ze drijft erop rond, alleen in een bootje, verlaten. Met een gitaar natuurlijk, hoe kan ze anders al die mooie liedjes maken?

Het centrale thema lijkt op With Blasphemy So Heartfelt ‘de kus’ te zijn. Bij een titel als Kiss Me Again is dat natuurlijk duidelijk, en ook de tekst van For Today bevatte al die kus, maar zelfs vierde nummer We’ve Never Lied opent met de regel ‘Kiss me like you love me’ (en in de andere liedjes valt ook regelmatig het woord ‘kiss’). Toch is dit geen CD waarop er Mayfield terugverlangt naar een oude liefde. Ze zingt er gewoon over, zonder verlangen of cry for help. En daar zit de truuk van het album in; daardoor klinkt de muziek diep treurig zonder depressief te worden.

En diezelfde sfeer weet ze in elk nummer weer terug te brengen zonder hetzelfde te klinken. Elk liedje heeft wel weer iets, een opvallende melodie, interessante instrumentatie of prachtige zang. Zo onderscheidt I’m Not Lonely Anymore zich door de subtiele echo’s in haar stem, Hold You Close met name dankzij de verdwaalde elektrische gitaar ver op de achtergrond gemixt en Mayfields meest minimale gitaarspel op het hele album. Die diversiteit in de nummers geldt trouwens vooral voor het openingstrio, de beste nummers. Daarna beginnen de nummers wel steeds meer op elkaar te lijken. Het stoort niet echt maar daardoor heeft de CD wel een ietwat saai middenstuk.

Dat is overigens weer afgelopen bij The One That I Love Best, een nummer dat wat ruiger en meer ‘rock’ klinkt dan de rest, met een lage gitaarlijn of juist een hoge bas en zelfs een orgel op de achtergrond te horen. Als er zelfs een drum invalt is het duidelijk dat het meisje-met-gitaar niet langer alleen in haar tranendal drijft maar onderweg een hele band heeft opgepikt. Wat haar heel goed afgaat en totaal geen afbreuk doet aan de al eerder genoemde typische Mayfield-sound, maar die alleen maar aanvult.

Ook daarna blijft Jessica Lea Mayfield liedjes maken op hetzelfde hoge niveau, met toch weer leuke gitaarriedeltjes in Bible Days en op de achtergrond een soort apocalyptisch gerommel, maar het klinkt ook wel als een paar flinke kisten die verschoven worden. In het refrein duikt weer een subtiel orgel op dat mooie klankbedjes neerlegt door middel van dissonante akkoorden.

Op het een-na-laatste nummer Is This Love? zingt er zelfs een man mee met Jessica Lea Mayfield, wat gezien de titel en de tekst juist weer een beetje vreemd is. Een stukgelopen relatie en dan een duet zingen. De afsluiter You’ve Won Me Over heeft dan weer helemaal het allertreurigste van het begin te pakken, enkel en alleen haar ongeslepen stem en de akkoorden die ze aanslaat. Maar als je naar de tekst luistert hoor je dat er sinds het begin van het verhaal toch iets is gebeurt. Niet langer de desolaatheid bepaalt de muziek, nu klinkt er een gevoel van berusting. ‘It’s okay if you kiss me cause you kiss all the girlies you know.’

Eerder verschenen op Van desolatie naar berustin...

Nieuw album van Jessica Lea Mayfield 'Tell me' staat nu op de luisterpaal.

”With Blasphemy So Heartfelt” (mooie titel overigens) is een intrigerend en meeslepend album van Jessica Lea Mayfield. De stem van Mayfield is zeker niet alledaags, en je moet er wel een beetje aan wennen. Maar haar ietwat nasale stemgeluid pas perfect bij de liedjes die ze laat horen. En dan de muziek, die is ronduit prachtig. De hand van producer Dan Auerbach is duidelijk hoorbaar, en de gitaarpartijen van diezelfde Auerbach zijn donker, dreigend, melancholisch maar vooral intens. Auerbach creëert de perfecte muzikale omlijsting voor de toch wat zware liedjes van Mayfield. Ik kan me voorstellen dat de stem van Mayfield wat monotoon gaat klinken, maar de muzikale spanning compenseert dat ruimschoots. ”With Blasphemy So Heartfelt” is een debuut waar Jessica Lea Mayfield trots op kan zijn. Samen met Auerbach geeft ze een eigentijdse draai aan de folkmuziek. Mooie hoes ook trouwens.