Frederick Knight - I've Been Lonely for So Long (1973)

Eens had de man een bescheiden hitje met I've Been Lonely for So Long. Nu is de man in de vergetelheid geraakt. Frederick Knight dus, ondergesnoven in het geweld van het grote Stax. Maar deze plaat doet zeker niet onder voor vele wel bestempelde 'klassiekers'. In tegendeel, Frederick levert hier juist een pracht van een debuutplaat af. Het album klinkt nog best eigentijds en zit vol met krachtige grooves die je niet loslaten.

Frederick Knight heeft een aparte stem, maar daarom niet minder mooi. Veelal zet hij aan met een iets wat zeurderige toon en hier en daar benadert hij het valse, maar in combinatie met de rustig swingende instrumentaties staat het geheel voor goud. Niet als laatste omdat de nummers zo ongelofelijk aanstekelijk zijn. Zo zing ik in volle glorie veel nummers mee en krijg ik het refrein van Trouble nog steeds niet uit mijn hoofd!

Misschien schets ik het beeld nu te rooskleurig, want niet elk nummer is geslaagd. Zo gaat bijvoorbeeld op de lange termijn het nummer Pick'Um Up, Put'Um Down toch wat vermoeien. Maar in zijn totaliteit weet dit album te vermaken en een prettige sfeer neer te zetten. Daarom alleen al, gun ik dit nog vele luisterbeurten. Aanradertje dus.

Helaas inderdaad een one-hit-wonder. Ik kwam dit album onlangs toevallig weer tegen, nadat ik wat research deed over ‘Someday we’ll be together’ dat nog steeds één van mijn favoriete Motown nummers is, zo niet mijn favoriet – dat ter zijde. ‘I’ve been lonely for so long’ is opzich best een fijn soulalbum van Stax. De titeltrack en tevens opener had Fredrick voor een andere vocalist in gedachte, maar hij werd overgehaald om het zelf maar in te zingen. Alle vocalen die je hoort op dat nummer zijn enkel door Fredrick zelf ingezongen. Hoewel hij het nummer zelf schreef, gingen de credits voor dit lied naar zijn vrouw, Posie Knight. Dit omdat Frederick nog contractuele verplichtingen had met Rick Hall (eigenaar van Fame Studios, bekend van o.a. CandI Staton).

Behalve de titeltrack zijn er nog andere mooie nummers te vinden op deze plaat. Wat te denken van de tweede single ‘Trouble’, die wel een klein beetje lijkt op de titeltrack alleen met hier en daar wat reggae vibes. Helaas is de single volledig geflopt, maar werd later wel gecoverd door o.a. King Floyd en Ry Cooder. Maar natuurlijk ook het nummer waardoor ik dit album herontdekte: ‘Someday we’ll be together’. Hoewel ik zelf de versie van Diana Ross & The Supremes prefereer, blijft het natuurlijk een prachtig nummer en ook Frederick's funky versie bevalt erg goed hier! Verder zijn ‘Take me home witcha’, ‘Friend’ en ‘Lean on me’ ook zeerzeker de moeite waard. Jammer dat dit album niet aansloeg. Hij schijnt het zo slecht gedaan te hebben, dat de jas die hij op de coverfoto draagt, moest terugsturen naar de kledingwinkel waar hij hem van leende, omdat hij zich de jas simpelweg niet kon veroorloven. De achtergrondvocalen bij een aantal nummers zijn overigens verzorgd door o.a. Sam Dees, ook een geweldige soulzanger, die tevens co-writer is van de nummers drie en zes.

Wat ik als geheel wat minder aan dit album vind, is dat het qua instrumentatie naar mijn idee soms wat te eenvoudig/plat klinkt, het had allemaal wat mij betreft –vooral op de wat snellere nummers– wat uitbundiger gemogen. Verder mis ik ook een bepaalde vorm van (overtuigings)kracht in zijn stem, net als bijvoorbeeld bij Lou Johnson die rond diezelfde tijd (twee jaar eerder) een album voor zuster-label Volt opnam. Qua vocalen niet bepaald te vergelijken, inhoudelijk qua album echter beiden ‘net niet pakkend genoeg’ i.t.t. tot andere Stax/Volt albums. Dat zal dan ook wel de reden zijn, dat dit album geen succes werd voor Fredrick. Favorieten zijn ‘Friend’, ‘Lean on me’, ‘Trouble’ en natuurlijk 'Someday we'll be together'. Behalve de net genoemde nummers kunnen er nog een drietal andere nummers mee door, de rest is helaas niet memorabel genoeg als je 't mij vraagt.

Trouwens, die jas hè… die vind ik echt zo mooi – op het bont na dan!

Interessante anekdote over die jas. Mag ik je vragen naar je bron? Verder begrijp ik je uitgangspunt wat betreft de instrumentatie, maar ik vind die bescheidenheid daarin juist zo prettig. Ik vind het te makkelijk om het dan weg te zetten als 'eenvoudig'. Nog even voor de aanvulling: wat ik zeker van meerwaarde vind op deze plaat is het sfeervol gebruik van het neuriën. Now That I've Found You is daarom één van mijn gekozen favorieten. Vooral ook omdat Frederick zijn stem daar tot het valse aanzet: heerlijk!

Natuurlijk mag je dat! Ik meende het ooit eens gelezen te hebben in een biografie over deze beste man, maar die bron van toen kon ik niet meer achterhalen. Nu heb ik het net nog even opgezocht op het internet en heb het wederom gevonden. Ik heb nu bewust even het betreffende stukje geciteerd, aangezien ik zag dat er een downloadlink op de pagina stond (en volgens mij mag ik het dan niet doorlinken).

Hier de citatie:


Wat betreft jouw opmerking "makkelijk wegzetten dat de instrumentatie eenvoudig is", tja, toch heb ik dat gevoel. Ikzelf luister veel naar Stax, juist daarom kom ik tot deze conclusie. Heel veel materiaal van Stax is "bescheiden", maar toch lijkt daar meer aandacht aan instrumentatie te zijn besteed, of liever gezegd: meer oog voor detail(s). Die details die het hem doen, mis ik op deze plaat. Dat betekent natuurlijk niet dat deze plaat daardoor minder interessant is, integendeel, maar toch ervaar ik het als een minpunt(je) - dat overigens niet storend is ofzo. Er zijn veel albums die krachtig/sterk zijn vanwege hun eenvoud, bij deze vind ik dat echter niet het geval. Het blijft natuurlijk een kwestie van smaak en mening!

Fair enough.

Erg lekker plaat weer! Maar ik verwacht eigenlijk ook vaak niks anders van het Stax-label. Ik vind het vooral een stoere soulplaat. En dat komt geheel op conto van Frederick Knight zelf. Want hij is cool.
'Trouble' is een absolute topper. Ik loop het nu al de hele week te neuriën. En de al bekende openingstrack blijft ook goed.
Gewoon een erg goed album over de gehele, 11 songs tellende, linie.

Vakwerk made by Stax. Meer moet dat niet zijn.

Natuurlijk zijn er bij Stax maar weinig slechte platen uitgekomen, slecht is deze dus zeker ook niet.

Het enige waar ik een beetje moeite meeheb is de stem van Frederick. Ik kan er wel naar luisteren, maar een heel album is teveel voor mij. Een kwestie van smaak natuurlijk!

Ongelooflijk dat we op ieder nummer hier Frederick Knight horen zingen. Soms zingt hij met een heel hoog stemmetje (Trouble, This Is My Song Of Love To You, Now That I've Found You en titeltrack), maar gelukkig meestal met een 'gewone' fijne (soft-)soul stem. Hoewel ik me niet echt stoor aan zijn hoog stemgebruik, kan ik me goed voorstellen dat ik dat zeker wel bij een heel album zou doen. Over het algemeen is dit best een smooth album en daar hou ik meestal wel van. Nummers als Take Me On Home Witcha, Friend, I Let My Chance Go By, You're Love's All Over Me vind ik sterke en fijne nummers. Ik ben blij dat Frederick zijn stem een aantal octaven heeft laten dalen bij het grootste gedeelte van dit album. Hierdoor blijft dit een leuk en fris album.

Ik heb deze nu ook orgineel op cd!

Degelijke soulplaat die sterk is in zijn afwissseling. Bevat een breed repertoire dat, ondanks het wat softe geluid, ook een sterk uptempo gedeelte heeft (Your Love's All over Me en Pick'um Up, Put'um Down, mooi naast elkaar gezet). Ballads zijn niet té zoet, en bijzonder is ook Trouble, met een voorzichtig ska -ritme erin. De afwisseling van het album komt heel naturel en dat zal ook komen door het wisselend stemgebruik (zie opmerking principal2000). Beetje jammer is de afsluiter Someday We'll Be Together, want ik vind de funky aanpak niet recht doen aan het nummer. Nutteloze cover die voor mij geen moment de Supremes-versie kan wegdrukken. Verder allemaal origineel materiaal voor zover ik weet, ook het informatieve verhaal van Angelo ( ) lezend.

Geen nummers met een ooh-aah ervaring, maar wel een plaat die ik met gemak meerdere keren kan horen (vanochtend tweemaal achter elkaar) zonder verveling. Weliswaar een wat soft album, maar zeker niet vlak. Een prettig positief gevoel van sfeer uit een ander decennium komt wel over. Past wel bij de hoes, zeg maar.

Ik kan me naadloos aansluiten bij mijn voorgangers. Zijn wisselende stem, de dosering uptempo/ballad, het zorgt voor een erg prettig geheel. De titeltrack is natuurlijk een terechte classic en Trouble had er ook best een mogen zijn; de rest van het album is minder opmerkelijk, maar daarom niet minder leuk. Een makkelijk op te zetten plaatje inderdaad.

Ook ik sluit me bij de meesten aan. Vind het een beetje een soft plaatje, maar hij luistert gewoon heel prettig weg. En omdat het openingsnummer en Trouble heerlijke nummers zijn is deze plaat zeker 3,5* waard.

Gewoon een goed soul album. Over de hele breedte sterk. Dat hoge stemmetje van Frederick vind ik eigenlijk wel leuk. Favorieten zijn het titelnummer, en dan 3 nummers achter elkaar: Your Love's All over Me, Pick'um Up, Put'um Down, Now That I've Found You.
Alleen This is My Song of Love to You vind ik te zoet.

Wat is dit toch een leuke plaat. Dat Frederick Knight afwisselend met kop- en borst-stem zingt en de nummers ook zeer verschillend zijn, maakt dit een interessant en afwisselend album. En hoewel ik het gevoel heb dat onder de kenners van dit album "Pick 'Um Up" als slechtste nummer wordt gezien, ga ik lekker tegendraads zijn en zeggen dat dit mijn favoriete track is. "Pick 'Um Up" is gewoon zo'n leuk nummer Ik ga gauw eens kijken of ik nog meer van Frederick Knight kan ontdekken.

Grappig om te zien dat de favoriete nummers op dit album flink verschillen, terwijl de scores dat een stuk minder doen. Mijn favorieten zijn dan weer track 3, 4 en 5.

Wat een plaat, wat een hoes, wat een jas! Stax doet het weer, jammer voor meneer Knight dat het album nooit wat heeft gedaan. Aan zijn oprechte vocal performances heeft het niet gelegen.

Zoals ik het begreep is deze plaat ook min of meer er toeval ontstaan, en toeval lijkt een terugkerend thema in Knights carrière. Het titelnummer, Knights eerste hit, was geschreven door zijn vrouw en Jerry Weaver, terwijl hij zelf als songwriter naam probeerde te maken. Het nummer was bedoeld als voor een andere artist, maar Knight nam er een uitgebreide en geheel zelf ingespeelde demo van op, waarna hij de kans kreeg het nummer zelf op te nemen (gelukkig maar), met de rest van dit album als gevolg.
Later schreef hij Anita Wards 'Ring My Bell', ook een artiest die per toeval voor de microfoon terechtkwam. Op de site discovermusic staat een goed artikel over Knight en dit album.

Dan nog snel over dit album; heerlijke bandperformances (die country en rockgitaren, smullen!) zoals je van Stax gewend bent. De overall feel is mellow en warm, ondanks een turbulent liefdesleven lijkt Knight boven alles te staan. De melancholie wordt omarmd, en de liefde om hem heen extra gewaardeerd. Misschien had Knights leeftijd op dat moment (28/29) er iets mee te maken.

PS. Die anekdote over zijn jas is natuurlijk om van te janken, zeker als hij op het laatste nummer in het intro zegt: "a lot of times we lose what we have". Maar, verbasterend citeer ik Knight zelf in de volgende zin: "try to find something better".