Frederick Knight - I've Been Lonely for So Long (1973)

Helaas inderdaad een one-hit-wonder. Ik kwam dit album onlangs toevallig weer tegen, nadat ik wat research deed over ‘Someday we’ll be together’ dat nog steeds één van mijn favoriete Motown nummers is, zo niet mijn favoriet – dat ter zijde. ‘I’ve been lonely for so long’ is opzich best een fijn soulalbum van Stax. De titeltrack en tevens opener had Fredrick voor een andere vocalist in gedachte, maar hij werd overgehaald om het zelf maar in te zingen. Alle vocalen die je hoort op dat nummer zijn enkel door Fredrick zelf ingezongen. Hoewel hij het nummer zelf schreef, gingen de credits voor dit lied naar zijn vrouw, Posie Knight. Dit omdat Frederick nog contractuele verplichtingen had met Rick Hall (eigenaar van Fame Studios, bekend van o.a. CandI Staton).

Behalve de titeltrack zijn er nog andere mooie nummers te vinden op deze plaat. Wat te denken van de tweede single ‘Trouble’, die wel een klein beetje lijkt op de titeltrack alleen met hier en daar wat reggae vibes. Helaas is de single volledig geflopt, maar werd later wel gecoverd door o.a. King Floyd en Ry Cooder. Maar natuurlijk ook het nummer waardoor ik dit album herontdekte: ‘Someday we’ll be together’. Hoewel ik zelf de versie van Diana Ross & The Supremes prefereer, blijft het natuurlijk een prachtig nummer en ook Frederick's funky versie bevalt erg goed hier! Verder zijn ‘Take me home witcha’, ‘Friend’ en ‘Lean on me’ ook zeerzeker de moeite waard. Jammer dat dit album niet aansloeg. Hij schijnt het zo slecht gedaan te hebben, dat de jas die hij op de coverfoto draagt, moest terugsturen naar de kledingwinkel waar hij hem van leende, omdat hij zich de jas simpelweg niet kon veroorloven. De achtergrondvocalen bij een aantal nummers zijn overigens verzorgd door o.a. Sam Dees, ook een geweldige soulzanger, die tevens co-writer is van de nummers drie en zes.

Wat ik als geheel wat minder aan dit album vind, is dat het qua instrumentatie naar mijn idee soms wat te eenvoudig/plat klinkt, het had allemaal wat mij betreft –vooral op de wat snellere nummers– wat uitbundiger gemogen. Verder mis ik ook een bepaalde vorm van (overtuigings)kracht in zijn stem, net als bijvoorbeeld bij Lou Johnson die rond diezelfde tijd (twee jaar eerder) een album voor zuster-label Volt opnam. Qua vocalen niet bepaald te vergelijken, inhoudelijk qua album echter beiden ‘net niet pakkend genoeg’ i.t.t. tot andere Stax/Volt albums. Dat zal dan ook wel de reden zijn, dat dit album geen succes werd voor Fredrick. Favorieten zijn ‘Friend’, ‘Lean on me’, ‘Trouble’ en natuurlijk 'Someday we'll be together'. Behalve de net genoemde nummers kunnen er nog een drietal andere nummers mee door, de rest is helaas niet memorabel genoeg als je 't mij vraagt.

Trouwens, die jas hè… die vind ik echt zo mooi – op het bont na dan!

Degelijke soulplaat die sterk is in zijn afwissseling. Bevat een breed repertoire dat, ondanks het wat softe geluid, ook een sterk uptempo gedeelte heeft (Your Love's All over Me en Pick'um Up, Put'um Down, mooi naast elkaar gezet). Ballads zijn niet té zoet, en bijzonder is ook Trouble, met een voorzichtig ska -ritme erin. De afwisseling van het album komt heel naturel en dat zal ook komen door het wisselend stemgebruik (zie opmerking principal2000). Beetje jammer is de afsluiter Someday We'll Be Together, want ik vind de funky aanpak niet recht doen aan het nummer. Nutteloze cover die voor mij geen moment de Supremes-versie kan wegdrukken. Verder allemaal origineel materiaal voor zover ik weet, ook het informatieve verhaal van Angelo ( ) lezend.

Geen nummers met een ooh-aah ervaring, maar wel een plaat die ik met gemak meerdere keren kan horen (vanochtend tweemaal achter elkaar) zonder verveling. Weliswaar een wat soft album, maar zeker niet vlak. Een prettig positief gevoel van sfeer uit een ander decennium komt wel over. Past wel bij de hoes, zeg maar.

Wat een plaat, wat een hoes, wat een jas! Stax doet het weer, jammer voor meneer Knight dat het album nooit wat heeft gedaan. Aan zijn oprechte vocal performances heeft het niet gelegen.

Zoals ik het begreep is deze plaat ook min of meer er toeval ontstaan, en toeval lijkt een terugkerend thema in Knights carrière. Het titelnummer, Knights eerste hit, was geschreven door zijn vrouw en Jerry Weaver, terwijl hij zelf als songwriter naam probeerde te maken. Het nummer was bedoeld als voor een andere artist, maar Knight nam er een uitgebreide en geheel zelf ingespeelde demo van op, waarna hij de kans kreeg het nummer zelf op te nemen (gelukkig maar), met de rest van dit album als gevolg.
Later schreef hij Anita Wards 'Ring My Bell', ook een artiest die per toeval voor de microfoon terechtkwam. Op de site discovermusic staat een goed artikel over Knight en dit album.

Dan nog snel over dit album; heerlijke bandperformances (die country en rockgitaren, smullen!) zoals je van Stax gewend bent. De overall feel is mellow en warm, ondanks een turbulent liefdesleven lijkt Knight boven alles te staan. De melancholie wordt omarmd, en de liefde om hem heen extra gewaardeerd. Misschien had Knights leeftijd op dat moment (28/29) er iets mee te maken.

PS. Die anekdote over zijn jas is natuurlijk om van te janken, zeker als hij op het laatste nummer in het intro zegt: "a lot of times we lose what we have". Maar, verbasterend citeer ik Knight zelf in de volgende zin: "try to find something better".