Music Inc. - Music Inc. (1971)

Met: Charles Tolliver (trompet), Stanley Cowell (piano), Cecil McBee (bas) Jimmy Hopps (drums)
Begeleid door een flinke big-band met een grote kopersectie.

Music Inc... Onbekend maakt helaas vaak onbemind. Ik denk zelf dat het één van de sterkste jazzformaties ooit is. Ik ken nauwelijks een groep (oké Tranes kwartet uiteraard) die zo ontzettend op elkaar ingespeeld was, zo intens kon spelen en zo de juiste snaar wist te raken. Net als bij Trane wordt de band gedragen door elk band-lid. En deze plaat is weer zo ontzettend raak. En wat betreft intensiteit lijkt dit best vaak op Coltrane's werk. En met deze big-band wordt je dan ook soms teruggevoerd naar de Africa-Brass sessies.

Let wel: het is in die zin vergelijkbaar qua intensiteit en sfeer, maar de muziek is totaal anders gelukkig (creativiteit blijft voor mij persoonlijk toch één van de belangrijkste dingen in jazz). Ruthies Hart hakt er gelijk in en zet de toon. Prima postbop compositie waarop Tolliver zich direct onderscheid als de onderschatte gigant die hij was. Maar echt genieten wordt het bij Brilliant Circles. Wat een prachtige compositie: modaal, oosters, melancholisch en stevig tegelijk. Het is Cowell's compositie en hij krijgt dan ook de volle ruimte. En wat speelt hij hier mooi zeg. Zoals ik hem nooit eerder heb gehoord. Cowell is zoveel meer dan een Tyner kloon. Hij is direct herkenbaar: een wervelende techniek en dito snelheid maar hij houdt zich vrij ingetogen. De klanken lijken recht uit de piano te springen. Na een heerlijke solo van McBee valt de Big-Band weer in. Tolliver sluit af met zachte tonen. Abscretions is dan weer typisch big-band, maar na dat thema gaat het al snel door in een stuk postbop. Cowell bijt de spits weer af, de big-band regelmatig dreigend op de achtergrond. En wederom achtervolgt McBee hem weer. Laatst een ode aan Reggie Workman gedaan, bij deze mijn ode aan Cecil McBee. Wat kan die man bassen zeg.

Ook de rest van de stukken is het iedere keer weer raak (zo vaak durf ik nou ook weer geen 5 sterren uit te delen). Want naast de modale stukken, de straffe postbop, springt het bij Departure bijvoorbeeld weer volledig naar de funk. En zo is de plaat nergens saai, en wordt je constant gedwongen de luisteren. De onderlinge chemie is bijna magisch: het swingt, het grooved en het doet je op het puntje van de stoel zitten. Het grijpt je direct, of misschien juist niet, maar dat hier 4 klasbakken staan te spelen is een feit. En dat is Music. Inc. in een notendop: een band die alle kanten van de jazz opduikt, volledig in eendracht met elkaar.

De enige verklaring voor mij dat deze groep nooit een groter succes heeft gehad, is dat hun platen werden uitgebracht op Strata East. Dat is toch een tamelijk obscuur label. Of misschien was men destijds doof, ik weet het ook niet. Wat ik wel weet: hij is nu uitgebracht op vinyl op het geweldige Pure Pleasure Records. De remaster is zeer indrukwekkend. Aanschaffen!

Oh en anders:
Charles Tolliver - Mosaic Select (2005)
Music Inc - Impact (1972)

Net zo briljant of bijna net zo briljant.

Zelfs op AllMusic is er nauwelijks informatie te vinden over Music Inc. Hoe niche wil je het hebben? Ik heb een andere versie van Impact (het live album) dan hier op de site staat, en dat is een geweldige set.

Graag zou ik meer van Music Inc. willen hebben, de website van het audiofiele label Pure Pleasure / Speakers Corner heb ik dan ook al enkele keren bekeken want daar is heel veel moois te halen voor de liefhebber van dit soort jazz, en een aankoop daar lijkt een kwestie van tijd. Deze plaat is dan een serieuze optie, want ja, wat ik van Music Inc. heb gehoord is buitencategorie.

Had de Jazz Encyclopedia nog hier liggen, die vermeldt (onder 'Charles Tolliver') dat het genoemde label Strata East door Tolliver en Cowell zelf was opgericht als plek om creatieve vrijheid te bieden aan artiesten. Kennelijk ontaarde het financieel gezien nogal in een warboel. Kan me voorstellen dat als gevolg daarvan ook de output in de obscuriteit is gezonken.

Jammer, want een snelle beluistering via Youtube (moest het toch even checken als Pim er 5* voor over heeft) was inderdaad zeker de moeite waard. Ik weet nog niet of dit 5* potentie heeft voor mij persoonlijk, maar lekker energieke en eigenzinnige muziek met inderdaad een hoofdrol voor de pianist (de gelijkenis met Tyner hoor ik eerlijk gezegd niet echt trouwens).

Alweer een fijne tip jongens

Wel altijd even checken welke versie je beluisterd. Van deze nummers zijn wel vijf versies van vijf verschillende albums die ook weer titels hebben die op elkaar lijken.... om het makkelijk te houden. Ben benieuwd wat je er van vindt Sander!

En dan is 'Music, Inc.' ook bepaald nog geen fijne zoekterm voor het internet...
Ik ben er redelijk zeker van dat dit filmpje me het bedoelde album laat horen, toch?

Check! Maar dan moet ik je weer belerend toespreken dat je dit soort muziek alleen in top kwaliteit over de versterker mag beluisteren Sander...

Ja, kennelijk is mijn vertrouwen in je smaak ook weer niet zo groot dat ik zonder voorbeluistering een collector's item LP aanschaf, ik snap dat dat een pijnlijke teleurstelling is

Eh, sorry, what was I thinking? Inmiddels in bezit, de reissue van Pure Pleasure op 180 gr. vinyl wel te verstaan, en het klinkt allemaal even geweldig! Dat ik nog ooit ging meedoen aan die vinyl hype, het mag een klein wonder heten. Maar goed, dit soort albums is in de CD versie vaak alleen via Japanse import te verkrijgen en dus ook erg duur. Deze vinyl uitgaven (in dit geval van het Britse Pure Pleasure label) zijn dan een ontzettend aantrekkelijk alternatief. Gewoon de volle 5,0 sterren dus en echt helemaal niks anders voor deze geweldig energieke set met een geluidskwaliteit om door een ringetje te halen. Top 10 materiaal, als die niet al helemaal vol zou staan met 6,0 sterren platen.

Zo ik heb alle opmerkingen gelike't. Nu nog de plaat luisteren. En dat wordt nog een hele opgave, om te vinden.

Niet op Spotify, wel op YT. Zoek op Music Inc (Usa, 1971) full album en dan zie je de 4 hoofdrolspelers in zwart/wit, playing time 39:54.

Dan krijg ik eerst 10 keer Lotto-reclame. Ik pas wat youtube betreft. Dan wacht ik liever tot ik de lp in handen heb. knipoog

Het zal je misschien verheugen dat een aantal luisterbeurten via het inferieure Youtube-filmpje me hebben bewogen om afgelopen december de Pure Pleasure-uitgave van dit album aan de maandelijkse vinylbestelling toe te voegen. Ook wel omdat ik nieuwsgierig was of het Pure Pleasure-label zijn goede reputatie waar kon maken.

Om met dat laatste te beginnen, de plaat klinkt uitstekend, al zat er wel een putje of een knobbeltje op 'Abscretions' waardoor de plaat in eerste instantie vastliep, maar dat kan ook in de platenwinkel zijn gebeurd (het plastic was al open), en was met een goede wasbeurt gelukkig te verhelpen. Qua verpakking is het degelijk maar wel érg sober, misschien om zo authentiek mogelijk te zijn? Aan de vrij minimale verpakking ('The music speaks for itself' zeggen de makers op de achterkant in een ultrakort dankwoord) wordt alleen een folder voor de Pure Pleasure-catalogus toegevoegd.

De muziek is sterk en urgent, waarbij alle vier de muzikanten in het cirkeltje op de voorkant een hoofdrol opeisen. Met name Stanley Cowell is voortreffelijk, maar het verschil is minimaal. Gemengde gevoelens heb ik bij het begeleidende orkest, dat voor mijn smaak de muziek soms wat teveel dichtsmeert, (enigszins vergelijkbaar met de 'bebop big band' van Dizzy Gillespie), waardoor ik een beetje wordt afgeleid van de kern. Dat houdt de plaat voor mij nu nog op een - weliswaar zeer ruime- vier sterren. Toch een erg fijne plaat om in de collectie te hebben.