Soledad schreef:
Check! Maar dan moet ik je weer belerend toespreken dat je dit soort muziek alleen in top kwaliteit over de versterker mag beluisteren Sander...
Het zal je misschien verheugen dat een aantal luisterbeurten via het inferieure Youtube-filmpje me hebben bewogen om afgelopen december de Pure Pleasure-uitgave van dit album aan de maandelijkse vinylbestelling toe te voegen. Ook wel omdat ik nieuwsgierig was of het Pure Pleasure-label zijn goede reputatie waar kon maken.
Om met dat laatste te beginnen, de plaat klinkt uitstekend, al zat er wel een putje of een knobbeltje op 'Abscretions' waardoor de plaat in eerste instantie vastliep, maar dat kan ook in de platenwinkel zijn gebeurd (het plastic was al open), en was met een goede wasbeurt gelukkig te verhelpen. Qua verpakking is het degelijk maar wel érg sober, misschien om zo authentiek mogelijk te zijn? Aan de vrij minimale verpakking ('The music speaks for itself' zeggen de makers op de achterkant in een ultrakort dankwoord) wordt alleen een folder voor de Pure Pleasure-catalogus toegevoegd.
De muziek is sterk en urgent, waarbij alle vier de muzikanten in het cirkeltje op de voorkant een hoofdrol opeisen. Met name Stanley Cowell is voortreffelijk, maar het verschil is minimaal. Gemengde gevoelens heb ik bij het begeleidende orkest, dat voor mijn smaak de muziek soms wat teveel dichtsmeert, (enigszins vergelijkbaar met de 'bebop big band' van Dizzy Gillespie), waardoor ik een beetje wordt afgeleid van de kern. Dat houdt de plaat voor mij nu nog op een - weliswaar zeer ruime- vier sterren. Toch een erg fijne plaat om in de collectie te hebben.