DM Stith - Heavy Ghost (2009)

Opzich klinkt het best als een bijzonder plaatje met genoeg potentie om iets moois te worden, maar het is alsof die kansen niet benut worden. Ik heb in ieder geval tot nu toe nog nergens het gevoel dat het mij echt pakt. Het gitaar werk bijvoorbeeld is best aardig, maar blijft vaak teveel op de achtergrond steken. Ik had graag gezien dat het meer naar de voorgrond wordt gehaald, maar in plaats daarvan gaat alle aandacht naar die zang, die mij helaas niet altijd even goed bevalt. Het is alsof er is geprobeerd een ingetogen album te maken, maar waarbij het toch allemaal niet even lekker uit de verf komt, terwijl andere aspecten teveel aandacht opeisen.

Wat het genre 'Rock' hier doet snap ik eerlijk gezegd niet helemaal. Dan toch eerder 'Folk' lijkt mij?

Las hier een artikel over in de VPRO-gids en werd best wel nieuwsgierig door de toon van het stuk. Het leek erop dat ik hier te maken kreeg met een meesterwerk, temeer omdat Sufjan Stevens deze man pushte om zijn werk af te maken.

Zet hem net op in de luisterpaal, maar vind het echt geen klap aan. Veel getingel en raar gezang om niets, nee geef mij dan maar Sufjan Stevens die het toch wat mooier doet.

Ben het wel eens met Haanhoen. Vooral heel veel "net niet".

Ik zet deze plaat net op en probeer te bedenken waarom dit mij bevalt. Na een nummer of 6 denk ik dat ik het weet: hoewel het verder niet zo veel op lijkt heeft deze plaat dezelfde sfeer als op de eerste 2 platen van Ray Lamontagne. Deze plaat zit gecompliceerder in elkaar maar luister bijvoorbeeld eens naar 'Thanksgiving Moon'.

Ik luister nog even verder maar ga voorlopig voor 4*

Ben ik de enige die voortdurend aan patrick watson moet denken bij het beluisteren van deze plaat ?

In de Plato Mania wordt ook erg lovend gesproken. "Heavy Ghost is met afstand het beste dat dit jaar tot nu toe bracht en zal die status moeilijk opgeven". Er wordt gerefereert naar Patrick Watson maar ook naar Jeff Buckley, Damien Rice en Scott Matthews.

Gezien de reacties hier wacht ik nog maar even met dit album, ik ga straks eerst mijn volle aandacht geven aan de nieuwe Patrick Watson. Al ben ik wel erg benieuwd naar Stith's werk...

nee!:-) en ik heb nog maar 1 nummer gehoord

[quote
In de Plato Mania wordt ook erg lovend gesproken. "Heavy Ghost is met afstand het beste dat dit jaar tot nu toe bracht en zal die status moeilijk opgeven". Er wordt gerefereert naar Patrick Watson maar ook naar Jeff Buckley, Damien Rice en Scott Matthews.
. [/quote]

De Plato Mania is geen objectief recensie tijdschrift maar wordt uitgegeven door Plato en Concerto. Alles word positief beoordeeld en een plekje als luistertrip is te koop. Net als het reklame foldertje voor een HEMA.
Niks mis mee maar niet al te serieus te nemen.

Zijn er ook nog mensen naar het concert geweest in de Duif? Was een mooie gelegenheid om deze band live te aanschouwen. Kregen een staande ovatie

Toen ik DM Stith eens ging opzoeken op myspace hoorde ik gelijk het sfeertje dat ik bij Patrick Watson hoor en ook wel een beetje Radical Face.
Geen verkeerde namen, dus ik vond dat ik het hele album maar eens snel moest gaan opzoeken. Al dit soort artiesten komen hier en daar wel eens wat gekunsteld over maar op een manier die niet storend is en zelfs mooie dingen oplevert.
DM Stith's Heavy Ghost gaat al opmerkelijk van start en de eerste nummers bevallen prima. En dan opeens merk ik dat ik dit allemaal wel erg lekker vind maar dat het tegelijkertijd ook wat krampachtig begint over te komen, alsof ik moeite begin te krijgen om het helemaal uit te zitten. De maniertjes beginnen de overhand te krijgen en het gekunstelde is net iets over het randje.
Na afloop van de cd onstaat dan ook de grote twijfel aan mijn kant: vond ik dit nu wel heel erg goed of viel het me toch allemaal wat tegen? Ik ben daar gewoon niet uit. Dit is nu typisch zo'n album dat al snel wegzakt in vergetelheid of waar het kwartje opeens valt met als gevolg een enorme verliefdheid.
Op dit moment ben ik daar zoals gezegd nog niet helemaal over uit.
Hoe dan ook is het wel een intrigrerend album!

Het zou best een plaat met een heel laat vallend kwartje kunnen zijn, maar ik geef het op. Het is Patrick Watson, maar dan zonder bezieling. Het zal in De Duif wel mooi zijn geweest, maar op plaat vind ik het... moeilijk gedoe.
Zo. Ook wel eens lekker om te typen.

Het lijkt (in het begin) een beetje door te kabbelen. Maar "zonder bezieling" kun je toch niet menen.
Ik zou nog maar even doorgaan met dat kwartje.
Het is Patrick Watson, maar dan beter.

Met St. Vincent en Alasdair Roberts een van de platen van het jaar - DM Stith.

Gekunsteld tot ver voorbij alles acceptabel, doordacht en met een hoop fijne smaak uitgemeten en ge(de)construeerd. Hoera voor moeilijk. Flarden klassiek worden opgestapeld en bijeengevoegd en toch blijft alles hoogst merkwaardig in balans, een kleine uitzondering daargelaten. Spirit Parade klinkt me meer als een moslimhysterie achterstevoren (oke, het klinkt oosters). DM Stith trekt hier een behoorlijk imposante ivoren toren overeind. Een klein beetje ontoegankelijk.

Er zit echter een kloppend hartje achter deze schone opsmuk. Deze constructie hangt daar wat in het luchtledige en ik sta erbij te kijken met een gezicht vertrokken van verbazing. Het was allemaal maar een beetje abnormaal. En het kwartje viel traag.

De eerste helft kent een aantal flink drukkende momenten, het koortsachtige gekrijs van Isaac's Song allicht voorop. Meen ik een voorzichtige overeenkomst te kunnen trekken tussen de enorme middelvinger die Clap Your Hands Say Yeah opstak tegen iedereen die het waagde hun eerste te draaien. Verder bleek het evenals hier een hoogst aangenaam verblijf. En meer.

Thanksgiving Moon is een ijskristallen werkje, breekbaar goed voor het oor. Fire of Birds kent een aantal momenten waarbij me van blijdschap het koude zweet uitbreekt. (1:20). Ik hoorde Uyulala, de geest die alleen bestaat bij de gratie van zijn eigen jammer. De associatie smeekte om gelegd te worden.

De gevonden percussie, windmolens (Sufjan Stevens bespeeld een windblazer hier), bestek en kachels vallen af. De wenende koortjes blijven voor de verandering stil. Er blijft een wonder van een paleisje staan. Voor Braid of Voices gaat hetzelfde, ware het niet dat de tent zichzelf op een volstrekt onlogische manier afbreekt, om opnieuw te beginnen met twee regels tekst en piano.
Twee minuten lang stemt het orkest zijn viool en gaat naar huis. DM Stith dicteert.


Waarvan akte. Mart Smeets.

na vele luisterbeurten kan ik mezelf er toch niet in vinden.. ik ben een groot fan van Patrick Watson.. DM werd nog vergeleken met Patrick in OOR, maar Patrick zit gewoon op een hoger niveau..

Dat is niet waar. Hoogstens een ander. En over welk niveau gaat het hier eigenlijk.

Dat is niet waar. Hoogstens een ander. En over wat voor niveau heb je het? Ik begrijp het niet. Dank je.

Zoals al gezegd doet DM Stith erg denken aan meneer Watson. Dit is wel echt muziek waar je even in moet komen; eigenlijk had ik Heavy Ghost al een tijdje opzij gelegd, tot ik ineens spontaan iets in mijn hoofd kreeg waarvan ik vermoedde dat het DM Stith was. En inderdaad. Zodoende ben ik het album vaker gaan beluisteren en heeft het toch een verslavende werking

Nu ik een hele hoop 2009-platen die ik nog had staan aan het doorspitten ben, kom ik tot de conclusie dat dit waarschijnlijk één van de beste platen van het jaar is geweest. Wie dit goed vindt moet trouwens zeker ook zijn debuut-EP Curtain Speech eens proberen. Deze EP komt uit dezelfde sessies als Heavy Ghost en doet er niet voor onder qua niveau.

Ja ik denk dat dit toch wel op #1 terecht komt in mijn toplijstje van vorig jaar. Geweldig intense plaat! Hier een uitgebreider stukje over de beste man.

Ik vind het ook een hele mooie plaat. Eigenlijk heel sober in z'n instrumentatie, maar een spannende, soms bijna beklemmende sfeer. De Patrick Watson referenties herken ik wel, maar dat zit 'm voor een groot deel ook in de stem. Wel een nieuw muzikaal talent, deze DM Stith.

Ijzingwekkend mooie plaat. Het vreemdsoortige in zijn stem, de sfeer van zijn liedjes en stemmingen van geluiden maken het dat je constant hangt tussen verrassing, ongemakkelijkheid, kippenvel en bevreemding.
Bij folk moet ik normaal gesproken aan hele andere muziek denken, maar ik zou inderdaad niet weten in welk hokje je het dan moet duwen als referentie. Experimenteel mag toch ook wel.
Hoogtepunt is voor mij Braid of Voices (ondanks het misplaatste einde), waar ik echt ingezogen wordt.

Een tegenvaller wil ik dit album van DM Stith niet noemen, maar wisselvallig is het zeker. De sfeer die hij tijdens sommige nummers creëert is mij iets te donker en onheilspellend. Bij nummers als Fire of Birds en het hoogtepunt Braid of Voices weet hij bij mij wel de juiste snaar te raken. Het is in ieder geval een artiest om de gaten te houden, vooral als hij in de toekomst op een iets luchtiger manier te werk gaat.

Heb deze op plaat, waarbij de Curtain Speech EP kant D is, meer van hetzelfde hoge niveau

Stem d'r maar even op dan.

Toch een groeiertje gebleken. Een aantal maanden geleden luisterde ik Heavy Ghost voor het eerst en toen wist ik niet helemaal wat te denken. Het klonk in het begin vooral erg moeilijk en soms ietwat chaotisch, maar toch wist die draaikolk van duistere emoties mij wel aan te grijpen. Het album heeft ook gewoon een grote vlaag van drama over zich heen en nu juist dat dramatische randje zorgde ervoor dat ik dit album steeds vaker begon te draaien. Soms is het gewoon lekker luchtig, dan weer enorm onheilspellend, daarna weer enorm triest, maar het is vooral een gevoel van ongemakkelijke schaamte. Zijn stem heeft iets wat DM Stith vooral erg oprecht maakt. Al deze verschillende gevoelens zorgen ervoor dat dit een album is dat overal passend bij kan zijn. Na een pijnlijke break-up, na een moeilijke dag, na een turbulente dag en ga zo maar door. Doch blijft het gevoel dat achterblijft na elke luisterbeurt hetzelfde: treurig, maar met hoop op morgen. 4,5*