DM Stith - Heavy Ghost (2009)

Toen ik DM Stith eens ging opzoeken op myspace hoorde ik gelijk het sfeertje dat ik bij Patrick Watson hoor en ook wel een beetje Radical Face.
Geen verkeerde namen, dus ik vond dat ik het hele album maar eens snel moest gaan opzoeken. Al dit soort artiesten komen hier en daar wel eens wat gekunsteld over maar op een manier die niet storend is en zelfs mooie dingen oplevert.
DM Stith's Heavy Ghost gaat al opmerkelijk van start en de eerste nummers bevallen prima. En dan opeens merk ik dat ik dit allemaal wel erg lekker vind maar dat het tegelijkertijd ook wat krampachtig begint over te komen, alsof ik moeite begin te krijgen om het helemaal uit te zitten. De maniertjes beginnen de overhand te krijgen en het gekunstelde is net iets over het randje.
Na afloop van de cd onstaat dan ook de grote twijfel aan mijn kant: vond ik dit nu wel heel erg goed of viel het me toch allemaal wat tegen? Ik ben daar gewoon niet uit. Dit is nu typisch zo'n album dat al snel wegzakt in vergetelheid of waar het kwartje opeens valt met als gevolg een enorme verliefdheid.
Op dit moment ben ik daar zoals gezegd nog niet helemaal over uit.
Hoe dan ook is het wel een intrigrerend album!

Ijzingwekkend mooie plaat. Het vreemdsoortige in zijn stem, de sfeer van zijn liedjes en stemmingen van geluiden maken het dat je constant hangt tussen verrassing, ongemakkelijkheid, kippenvel en bevreemding.
Bij folk moet ik normaal gesproken aan hele andere muziek denken, maar ik zou inderdaad niet weten in welk hokje je het dan moet duwen als referentie. Experimenteel mag toch ook wel.
Hoogtepunt is voor mij Braid of Voices (ondanks het misplaatste einde), waar ik echt ingezogen wordt.

Een tegenvaller wil ik dit album van DM Stith niet noemen, maar wisselvallig is het zeker. De sfeer die hij tijdens sommige nummers creëert is mij iets te donker en onheilspellend. Bij nummers als Fire of Birds en het hoogtepunt Braid of Voices weet hij bij mij wel de juiste snaar te raken. Het is in ieder geval een artiest om de gaten te houden, vooral als hij in de toekomst op een iets luchtiger manier te werk gaat.

Toch een groeiertje gebleken. Een aantal maanden geleden luisterde ik Heavy Ghost voor het eerst en toen wist ik niet helemaal wat te denken. Het klonk in het begin vooral erg moeilijk en soms ietwat chaotisch, maar toch wist die draaikolk van duistere emoties mij wel aan te grijpen. Het album heeft ook gewoon een grote vlaag van drama over zich heen en nu juist dat dramatische randje zorgde ervoor dat ik dit album steeds vaker begon te draaien. Soms is het gewoon lekker luchtig, dan weer enorm onheilspellend, daarna weer enorm triest, maar het is vooral een gevoel van ongemakkelijke schaamte. Zijn stem heeft iets wat DM Stith vooral erg oprecht maakt. Al deze verschillende gevoelens zorgen ervoor dat dit een album is dat overal passend bij kan zijn. Na een pijnlijke break-up, na een moeilijke dag, na een turbulente dag en ga zo maar door. Doch blijft het gevoel dat achterblijft na elke luisterbeurt hetzelfde: treurig, maar met hoop op morgen. 4,5*