The DJ Producer - Doomsday Mechaniks (2004)

Hmmm, veel nummers die mij nog onbekend zijn. Dank tovenaar

Komt omdat het een nieuw album is . De previews zijn zoals gewoonlijk te beluisteren op http://www.thirdmovement.nl

Njah, had niet gezien dat het op TTM gereleased werd. Heeft Promo goed voor elkaar gekregen . Producer durft wel meer van die verzamelaars uitgeven met gereleased vinylwerk op.

Edit: previews klinken trouwens super. Zero Tolerance, Suffering, Neglected Intellect ... dit belooft

Ongelofelijk! Wat een enorme bak kwaliteit heeft TTM de afgelopen maand uitgebracht!

Hopen op een vervroegde verkoop tijdens Club r_AW, zou zeer toepasselijk zijn

Volgens Uncivilized World brengen zij 'm de 28ste uit, hehe. Lekker duidelijk dan!

De eerste 4 minuten van "4 minute Intergalactic DJ Battle"

Absoluut een van de meest energieke nummers éver! Vernietigend tempo waar verschillende bassen vechten om voorrang en bijna geen enkel patroon hetzelfde is. Hele dikke 5* voor dit stukje muziek. Rest vanavond maar 's luisteren

Oi oi Goodfella .. 't is toch nog geen 28 september. Geef je bronnen prijs

De Britse geezer met de perfecte touch voor de zogenaamde breakbeat-hardcore heeft eindelijk een eigen album, dat zullen we weten .

De titeltrack is inmiddels alweer een oudje. Qua tempo een geslaagde opener. De stomme stemsample wordt gelukkig aardig gecompenseerd door de volle bassen en leuke 'melodie', maar Producer kan beter. Nummertje twee gaat met hetzelfde tempo verder, al ligt de nadruk hier meer op de effecten.. meer een techno-hardcore crossover dit. Lekkere drive eronder, maar toch is dit weer wat behoudend voor Producers doen. Eerste echte topper is Zero Tolerance. Perfecte luistertrack met leuk acidgebubbel, fijne ambientwaves en rustige snares, claps en bassjes die het ritme aangeven.

History Lesson laat toepasselijk even horen waar het bij die Britse dudes ook alweer om draait. Bass gaat nog niet voluit, maar het tempo wordt wat opgeschroeft en de breaks + geluidjes roffelen als vanouds weer lekker mee. Suffering doet er langzaam wat schepjes bovenop en bouwt het uk-hardcore gebeuren verder uit. Vollere bass, en wanneer na 4.15 een subtiel melodietje de hoek om komt kijken ontstaat er een gaaf contrast tussen rauw en mooi.

Deze schijf blijft vervolgens druk varieren, want The Biggest Rave.. doet een stapje terug door met enkel breakbeats lekker te rond te rommelen. Net als Zero Tolerance weer zo'n ideale luistertrack, vol sterke stemsamples, een treffende oldschoolsample en dito achtergrondgeluidjes. Pestilance Eterna gaat vrolijk verder op deze nieuw ingeslagen weg en dat bevalt me eigenlijk uitstekend. Leuk geknutsel met waves en melodieën.. Wanneer een heus zanglijntje wordt geintroduceerd bereikt dit album zowaar halverwege een hoogtepunt qua chillfactor, voorspelbaarheid is hier ver te zoeken .

...dus wordt het weer tijd om te knallen met The Devil Made Me Do It. Tja, het bekende Britse hardcore verhaal. Niet origineel dit, Suffering klinkt bovendien duidelijk beter, maar het klinkt o zo lekker. Het blijkt dan ook slechts een opstapje te zijn naar het slotakkoord, waarvan The Pain Threshold het spits afbijt. Tempo weer omhoog, bassen voluit en zeer leuke stereo-effecten. Neglected Intellect gaat toch weer op de chillende tour, al is het gepruttel een stuk rigoreuzer dan bij vorige soortgelijke tracks. Met z'n prachtige wave in contrast met het onregelmatige breakbeatgerommel (van die trekkende geluidjes, hoe noem je die?) met recht de sterkste 'rustige' nummer van dit album.

En dan die 4 Minute Battle hè, damn wat een track. Wat Ultraviolence is voor Bastard Sonz of Rave is dit intergalactische gevecht voor Doomsday Mechaniks. Beter wordt het niet. Na ruim 4 minuten krijgen we nog een übertoegift (lees: extra track) vol lekker lome bassen en een semi-dissonante melodie (da's tegenwoordig heel erg in ).

En zo ben je die paar mindere nummers al snel vergeten, hehe. Vanwege de variatie, ouderwetse herkenbaarheid en positieve verrassingen.... 4,5 *

Klinkt wat minder speels dat het vroegere werk, maar wel een heel stuk volwassener als album. Heb em nog maar een keer of twee gehoord, maar genoeg om te zeggen dat deze hoog gaat scoren. Echt een prachtalbum, heerlijke release van TTM

Waar is dit pareltje te bestellen...? Of te koop?

Laat maar, al gepiept, ben benieuwd...:D

Nu 1x goed beluisterd en wat een overheerlijke cd, mijn god! Was wel even slikken, kende dj producer enkel van de thunderdome cd's e.d., en veel nummers zijn op dit album breakbeat en wat rustiger dan verwacht. Maar uiteindelijk gaf het niks en was het weer eens wat anders, en hoe anders, heerlijk gewoon! De eerste twee nummers zijn opwarmertjes, niet supervaag of moeilijk maar wel redelijk lekker, geen straf. Wel jammer inderdaad van die totaal niet gepaste vocal bij doomsday mechaniks. Dan het derde nummer, heerlijk gewoon, klasse. De cd kabbelt lekker voort op veel breakbeats en lekkere vage tunes, variërend van rustig tot weer ouderwets hard. Het laatste nummer is echt geniaal, evenals de meeste nummers van dit juweeltje van een album. De extra toegift bevalt me ook prima, lekkere power en toch vrij rustig. Ik ga niet elk nummer tot in details beschrijven, heb de cd maar 1x goed geluisterd en een paar keer half, maar alle nummers rulen eigenlijk wel, super! Afgezien van de twee mindere nummers (niet slecht overigens!) een absolute topper, zeer aan te raden voor de liefhebber van vage shit. Hopelijk komen er nog meer van dit soort albums, zelf hoop ik nog op een void settler cd album en een peaky pounder cd en natuurlijk mag er nog meer van dj producer himself uitkomen, mijn god wat een lekkere cd, kan het niet vaak genoeg zeggen....:D *****

Ik zal niet ontkennen dat het een goed in elkaar gezette cd is, maar het doet me weinig.

De eerste twee nummers zijn me te simpel en bieden te weinig variatie. Nummer 3 neemt een lekkere afslag, maar 4 is weer terug bij af. Daarna wordt het allemaal wel wat beter, maar nergens komt 't op een niveau dat ik denk: dit zoek ik.

3,5* en ik zal um de komende weken nog een paar keer goed luisteren, misschien ga ik nog hoger.

Zoals ik al zei, wat minder speels album, ook wat kalmer, maar een stuk volwassener, en als album perfect opgebouwd. Producer's eerste release op TTM is er eentje om te koesteren.

Album opent mooi met de titletrack, alleen geen idee wat er mis is met die voicesample. Klinkt een beetje vreemd inderdaad, maar geeft een eigen flair aan de track. Kan me inbeelden dat hij niet bij iedereen even goed valt, maar ik vind het zeker een goeie keuze. Verder erg lekkere track. Leuke ritmes, fijne melodie en een lekker volle sfeer. "That Guitar Track" heraalt dit een beetje, alleen met wat stevigere beats en alles net dat ietwat meer distorted. Eerste echte topper is "Zero Tolerance". Prachtige, kalme opbouw, heerlijke sfeer opgezet met mooie waves gepaard met volle basses. Beetje een stevige wegdromer dit. "History Lesson" is weer een mooie en leuke opvuller. "Suffering" knalt lekker verder, wat stevigere en vollere track, en zeer uitgesproken melodie samples. Het wat melodieuzere en rustig intermezzo driekwart track voegt ook enorm veel toe. "The Biggest Rave On Earth" is een leuk oldstyle uitstapje, en neigt heel sterk naar dnb. Plusje voor de samples en de uiterst dansbare ritmes.

Tweede topper is "Pestilance Eterna". Zeer mooie waves weer, overgoten met heerlijke dnb. Weer zo'n lekkere chille track als "Zero Tolerance", maar een wat andere stijl. Prachtige voice sample ook naar het einde toe. "The Devil Made Me Do It" knalt terug wat steviger door, in wat typischere Producer stijl. De track waar het meest z'n oudere Deathchant werk in doorschijnt denk ik. Weer enkele zeer lekkere samples en veel geklooi maken van deze track ook weer een blijver. "The Pain Threshold" is ook een echte knaller. Geniale intro, lekker gebeuk en ook hier weer veel randgepruts met loops en samples. "Neglected Intellect" is terug een wat kalmere track, een soort van stilte voor de storm. Overheerlijke wave en chille, maar complexe ritmes. Derde topper.
"4 Minute Intergalactic DJ Battle" is de hardste track van het album, maar ben niet zo onder de indruk als de rest. Wel een zeer leuke track, maar 't is toch echt geen Ultraviolence vind ik. Heel wat minder scherp en uitgesproken. Inderdaad hectisch veranderende ritmes, maar het totaal effect is wat minder omdat het meer als een geheel klinkt, ipv een clash. Het album sluit af met een prachtige (naamloze) uitloper. Nog een heerlijk stukje muziek dat gepast afsluit.

Prachtig album dus, dat perfect is opgebouwd, enkele prachtige rustpunten kent en geen dooie momenten. Geen 5*, daarvoor mis ik het speelse van vroegere releases, maar minder dan 4.5* kan ik niet geven.

Hobbes: wat me opvalt is dat je dikwijls tracks afdoet als "te simpel", maar je favoriete tracks meestal net de simpelste track zijn. "Zero Tolerance" is wat mij betreft de "gemakkelijkste" track van het album, met normale ritmes over een lekkere wave. Zeer effecient, dat zeker, maar qua complexiteit toch niet echt te vergelijken met de rest van het album vind ik. (veel me al eerder op met "Rude Awakening - My Sound So Sick")

Ik heb 't dan met name over de bassline. Als het (zoals hier bij de eerste twee nummers 't geval is) allemaal ondersteund wordt door een continue stampende bass dan hoeft 't van mij niet meer zo. Waarschijnlijk is de benaming "te simpel" dan ook niet echt toepasselijk, maar ik moet 't toch op de een of andere manier onder woorden brengen . Want ik luister muziek praktisch altijd op gevoel. Als het m'n aandacht kan trekken en me echt laat luisteren en me een bijzonder/speciaal gevoel geeft dan ben ik al tevreden. En dat heb ik bij deze cd te weinig. Maar hij groeit langzaam.

Vallen die tracks nu onder het darkcore- of industrial subgenre van hardcore techno?

Hehe, mooie vraag

De definitie van industrial in de hardcorescene heeft weinig met echte industrial te maken, dus ik hou het meestal maar bij darkcore. Ook al bekt industrial hardcore wel lekker, het is eigenlijk een nietszeggende term die hetzelfde als darkcore betekent.

Overigens hoor ik hier dan weer geen hardcore-techno in, daarvoor moet je weer bij de recentere releases van Rude Awakening of N-Vitral zijn. Nee, The Producer is weer een exponent van de UK-hardcore; hardcore/gabber uit Groot Britannië die zich kenmerkt door een vrij hoog tempo, veel breaks en (hiphop)samples.

En eigenlijk is deze cd dan weer van alles wat, omdat melodieën en tempo verschillen van reguliere uk-hardcore releases bij bijvoorbeeld Deatchchant. D'r zitten oa ook wat ambientinvloeden bij, dus het geheel is te divers om er een naampje aan te geven eigenlijk.

Duidelijk hè

Oke, dan ban ik Industrial hardcore en noem het gewoon Darkcore, maar Promo ziet zichzelf meer als een industrial preducer dan een Darkcore producer, of zit ik er naast?

En hardcore is toch een genre binnen het techno, of is dat een belediging om te zeggen? wel cool dat je antwoord trouwens.

Hoe Promo zichzelf ziet zal ik vragen als ik 'm binnenkort ga interviewen, ik hou je op de hoogte

Verder zijn hardcore en techno twee losstaande muziekgenres binnen de electronica, de één is geen overkoepeling van de ander ofzo. Wél groeien beiden door oa de TTM releases steeds meer naar elkaar toe.

Door m'n Producer tracks aan het lopen, en de nummers van dit album springen er toch ver bovenuit. Prachtige collectie tracks. Mooie samensmelting van UK Hardcore en drum & bass. Binnekort nog eens als album luisteren, mag misschien wel naar 5*. Jammer dat er zo weinig animo is voor dit album verder.

deze cd net binnen gekregen ken dj producer al van een paar nummers dus ziet er veelbelovend uit ga em zo beluisteren

Wat een hoge scores...Ikzelf vind deze plaat helemaal niet zo goed. Het album begint wel aardig, maar helaas vind ik het erg opgeblazen klinken, waar ik niet echt dol op ben omdat het hol klinkt. De melodie die heen en weer schiet hadden van mij niet echt gehoeven. De voice-sample vind ik dan wel erg geslaagd, en naar het midden, als het nummer een kakofonische herie word, vind ik het wel erg genietbaar, maar helaas is dit slechts van korte duur.

That Guitar Track is van eenzelfde laken een pak, maar geniet wel van beter ingemixte beats die het holle gevoel gelukkig wegneemt. De eerste echte tegenvaller in dit pak is Zero Tolerance, snap ook niet zo goed wat hij hier moet. Niet dat het nummer slecht is, maar het is o zo '96. Die hobbelende bas, de klank van de bas, de "acid" melodie, de klank van de claps. Het grootste verschil hierin is dat er hier ook gewerkt word met ambient, maar ja..ambient

Maar gelukkig heeft Producer met History Lesson weer een lekkere stamper. Dit is tot nu toe het beste nummer. Lekker luchtig en een vlot tempo, maar het is vooral dat klikkerende geluid wat het nummer aantrekkelijk maakt. Hoewel het nummer naar het einde toe helaas wel wat minder is. Suffering begint lekker rustig met breaks en dergelijke, maar helaas, als het zich daaruit heeft losgewrikt en met de Hardcore aan de slag gaat, blijkt dit toch niet echt een goed idee te zijn geweest. Bij dit nummer krijg ik weer het gevoel dat ik naar een hol nummer zit te luisteren. De melodie zo nu en dan die voorbijschiet vind ik maar irritant. Gelukkig zit er wel lekker veel energie, maar helaas staat dat wel in contrast met de melodie, die erg veel "fade out" effect heeft.

The Biggest Rave on Earth is wel een aardige break en drum track, maar helaas klinken de breaks en ratels erg ouderwets. Gelukkig worden hier wel veel frisse samples aan toegevoegd, maar ook zit er weer een old school melodie in die mij maar irriteerd. The Biggest Rave on Earth is ook een rustig nummer, maar deze weet mij wel te overtuigen. Hoewel het begin nog niet echt overtuigend is, beetje saai - alhoewel wel een lekker diepe bas. Gelukkig komt er na 2:15 een lekker vette - Jungle - baslijn inkruipen. Erg leuk is trouwens ook de toegevoegde voice-sample, die Rotator ook heeft gebruikt is een van zijn nummers, alhoewel hij hier wat langzamer en meer uitgesmeerd loopt.

The Devil Made Me Do It begint wat twijfelend, wat overloopt in twijfelen met wat drum 'n' bass, maar na iets meer dan een minuut word het geheel al harder en komen er meer Hardcore-elementen insluipen. Op de achtergrond hoor je af en toe wat industrieel gesis en geknars, wat later ook nog even naar de voorgrond schiet, maar ik wil meer van dit soort geluiden horen. The Pain Threshold is harder en industriëler dan vorig nummer, en mist ook de drum 'n' bass erdoor, maar het kan mij niet bereiken doordat het te hol klinkt. Na 2:15 word het wat beter, maar nog vind ik het geluid erg open. Ambient is dan aan de beurt in Neglected Intellect. Gelukkig blijkt het intro erger te zijn dan het nummer is en weten de harde en heldere ratels en breaks evenwicht te houden tegen de overheersende waves. Grappig is trouwens de toevoeging van de vioolpartij.

En inderdaad is 4 Minute Intergalactic DJ Battle een gaaf nummer zoals al gemeld is. Lekker druk en chaotisch, maar toch opvallend luchtig en speels. Leuk zijn ook de vele melodietjes die erin zijn gestopt. Toch had er wel meer ingezeten om het een echte klapper te maken naar mijn idee. Het afsluitende nummer doet me een beetje aan een nummer van Sarin Assault denken, hoewel iets artificiëler en steviger.

Er lekker en gevarieerd album, producties zitten erg sterk in mekaar Blijft spannend tot het eind waar het met 4 Minute Intergalactic DJ Battle helemaal los gaat.

4*

heerlijk album,

PAIN TRESHOLD B-)

Mijn eerste kennismaking met The DJ Producer was denk ik met de nummers 'Doomsday Mechaniks' en 'A Journey Of Force'. Verder kende ik nog niks van deze producer en toendertijd (2004/2005) was ik ook nog te jong om het echt te waarderen. Nu is dat wel veranderd.
De opener ken ik dus al een aantal jaren. Ik ben dit nummer pas echt gaan waarderen toen ik 15 was denk ik. Geweldige intro met een uiteenbarsting gevolgd door een laag geluid en de bekende voicesample. Het hele nummer blijft vol spanning en de schorre geluiden zijn geweldig sfeervol. Ook een heerlijke kick en het tempo is precies goed. Meesterwerk als het aan mij ligt.
That Guitar Track is iets industriëler. Redelijk stevig nummer die goed doorstampt, maar toch is het wat leger dan in Doomsday Mechaniks. De vage geluiden zijn wel weer goed. Helaas blijft het nummer redelijk constant, waar ik niet helemaal op rekende. Toch geen slechte track.
Zero Tolerance is een slag anders. Zoals al eerder vermeld wordt is het opvallende dat hier veel Ambient-elementen in terug te vinden zijn. Een genre dat ik nooit luister, maar het is hier toch wel redelijk leuk gedaan. Niet een geweldig nummer, het is me wat te kalm en dat is natuurlijk logisch door de Ambient, maar toch is het wel een beetje jammer.
Gelukkig is Zero Tolerance een stuk energieker. Lekker zware kicks in een prima tempo. En wat een toffe riedeltjes komen er ook bij na een tijdje. Wel jammer dat het nummer vrij lang is uitgesponnen, na een tijdje heb je het wel gehoord en is het klaar. Wel een geinige outro.
History Lesson heeft ook een goed geluidje dat regelmatig voorbijkomt. Zorgt voor iets extra's en voor afwisseling. Ook dit nummer is vrij vlot.
Suffering is erg vlot wat Drum 'n Bass-achtig in het begin. Later komen er geluidjes bij die me doen denken aan een neefje die om je oren vliegt: een hoog irritant geluid, maar hier dan wel zo bewerkt dat het goed klinkt. Een beetje een vreemd nummer.
The Biggest Rave On Earth begint ook met een beatbox-achtige sample. Een vrij luchtig en speels nummer geloof ik. Heeft wel wat invloeden van The Prodigy nu ik er zo over nadenk. Later wordt het nummer beter met een hoog geluid en wat ouderwets klinkende synths.
De zevende track is weer rustige Ambient. Erg dromerig sfeertje met wat DnB. Goed lage bass ook in dit nummer.
The Devil Made Me Do It begint met interessante geluiden met wat DnB. Veel gespeel met geluiden, veel afwisseling in het nummer en een groot aantal geluidjes. Prima track.
The Pain Threshold It begint met een leuk voicesampletje en gaat vervolgens druk verder met allerlei geluiden. Knalt even daarna erg goed met een kick die van hoogte veranderd. De schreeuwsample past hier prima bij. Later wordt het nummer wel minder, maar qua beukwerk is dit wel een van de beste nummers op deze plaat.
Neglected Intellect begint erg mooi en hier is ook weer Ambient in te bekennen. Hier is het echter wel mooier en beter dan in voorgaande nummers met Ambient. Drum 'n Bass komt er ook bij. Dit is ook een juiste keuze geweest, want het klinkt behoorlijk goed. Het hele nummer gaat door met het dromerige geluid en de Drum 'n Bass blijft wat afwisselend, voor de nodige variatie in het nummer.
Het laatste nummer opent met een korte vocal gevolgd door een arsenaal aan bassen, elkaar kruisend en compleet losgaand. Toffe geluiden komen langs, van claps via drums naar originele kraakjes. Als dit is afgelopen zou je verwachten dat het album ten einde is, maar dat is dus niet zo. Een sfeervol vreemd geluid, een trage bass en snares krijg je nog te horen. Na een tijdje komen er ook nog andere geluiden bij kijken, die er prima bij passen en ene beetje op de achtergrond blijven. Deze geluiden komen af en toe wel even goed naar voren als de melodie even stopt. Klinkt goed en heel apart. Het nummer bouwt goed af naar het einde.

Enorm afwisselende CD, met hier en daar beukwerk, maar ook DnB en zelfs Ambient komen goed aan bod. Overal wordt wat leuks mee gedaan. Dit ga ik zeker nog vaker luisteren.
Voor nu 4 sterren.

een plaat tjokvol oude breakbeats en drum n bass/jungle invloeden. het halve moving shadow oeuvre lijkt gesampled. die waren er alleen 10 jaar eerder mee.

Pestilance Eterna: Sample Lisa Gerrard erin, tja wie houd nou niet van haar he