menu

David Gilmour - About Face (1984)

mijn stem
3,25 (105)
105 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Harvest

  1. Until We Sleep (5:15)
  2. Murder (4:59)
  3. Love on the Air (4:17)
  4. Blue Light (4:34)
  5. Out of the Blue (3:34)
  6. All Lovers Are Deranged (3:13)
  7. You Know I'm Right (5:03)
  8. Cruise (4:39)
  9. Let's Get Metaphysical (4:08)
  10. Near the End (5:36)
totale tijdsduur: 45:18
zoeken in:
fredpit
Ergens doet het je denken aan pink floyd,en dat maakt het dan ook een vervelend album.

Haalt nergens het niveau van Pink floyd.

EVANSHEWSON
Kocht deze vandaag samen met zijn titelloze solodebuut uit 1978 voor een prikje (€ 6.90 in Mediamarkt).
Als zware Floydfan en nog zwaardere Gilmourfreak, mocht ik dit niet laten liggen voor zo weinig geld.
Krijgt op www.allmusic.com, dé muzieksite bij uitstek, een zeer hoge waardering (4.5 sterren). Hier haalt hij veel minder, maar misschien hebben te weinig mensen hun stem uitgebracht.
Zal hem dit weekend beluisteren en mijn zwaar bevooroordeeld (want té grote fan ???) oordeel vellen en laten weten later hier !
Ga nu genieten van dit plaatje !

EVANSHEWSON
Na beluistering vind ik zijn titelloze debuutplaat, zij soberder qua arrangementen, toch sterker.
Betere composities, strakker gespeeld;
Deze is lichtjes overgeproduceerd en klinkt qua drums en syndrums te veel eighties (decennium dat ik qua sound toch al niet zo hoog inschat). 3 sterren denk ik zo.

avatar van Lamontagne
5,0
Murder is echt een super nummer

avatar van Snappy
3,0
Lamontagne schreef:
Murder is echt een super nummer


Zeker, maar de rest is toch vrij matig te noemen. Voor mij net een voldoende (6-).

avatar van Lamontagne
5,0
Love on the air en out of the blue (out of the air staat verkeerd)
vindt ik ook meer dan mooi alleen

avatar van Lamontagne
5,0
Dit is een schitterende plaat in zijn geheel.

Zoals alleen al het door Michael Kamen sterk gearrangeerde nummer Let´s get metaphysical. Gewoon een topper van formaat met hier en daar een kippvel stuiptrekking

Geweldigenoten
Deze vind ik toch wel ietsje(!) sterker als het debut. Murder is inderdaad ook voor mij een hoogtepuntje.

bikkel
Aardige Gilmour plaat en wat mij betreft zijn meest constante.Het is lekker afwisselend,rock,ballades,wat uitstapjes richting pop,maar altijd weer dat fantastische gitaarwerk en die lekker dromerige zang van hem.
Een plaat derhalve waar hij zich niet voor hoeft te schamen.Zou overigens leuk zijn als hij bij een volgende touronderneming weer eens wat speelt van About face.Murder,Out Of The Blue of Near The End.Prima nummers.

avatar van Crush
3,5
'Until we sleep' vind ik een prachtig nummer. Onlangs hoorde ik een live versie uit 1984 en ook die mocht er zijn. Jammer dat Gilmour anno nu geen nummers meer van zijn eerste twee soloplaten speelt, want het zou zijn huidige aanbod absoluut ten goede komen iets van deze albums aan de setlist toe te voegen.

Los van het zelfverkozen stigma 'ik moet als Pink Floyd klinken' is Gilmour in staat met een zeer aardige verzameling eigen werk te komen. 'Blue light' zal nooit mijn favoriet worden, maar ik kan genieten van de verfrissing die dit nummer laat horen en ook 'Near the end' en 'All lovers are deranged' oind ik erg goede songs.

avatar van Bluebird
4,0
Ik vind dit een klasseplaat. Duidelijk het ei dat Gilmour kwijt wou na de breuk met Waters. Met afwisselend fraaie melodieën, geweldig gitaarwerk, scheurende soli en vette drums. Zeer genietbaar en goed geproduceerd. Blue light skipte ik nog wel eens. De blazers deden me meteen aan Phil Collins denken.

avatar van beaster1256
3,5
gelijk heb je father , de eerste is ietske beter want de tweede gilmour solo is te overgeproducet en te eighties , ik snap je volledig , ook de composities zijn een pak minder dan de eerste gilmour en ik mis de stukken a la floyd zoals mihalis

avatar van rudiger
Deze pas orgineel gekocht en vandaag een paar keer beluisterd , zalig album van Gilly , afgelopen weekend nam ik ook maar de dvd Live Hammersmith Odeon mee waar David dit album bijna in zijn geheel live speelt , stamt uit 1984 .
Op drums doet Mason ook nog effe mee tijdens Comfortably Numb.
4 sterren.

avatar van Bluebird
4,0
Ah, bedankt voor de tip, die moet ik beslist eens horen. Nergens tegengekomen tot nu toe.

avatar van rudiger
Bluebird schreef:
Ah, bedankt voor de tip, die moet ik beslist eens horen. Nergens tegengekomen tot nu toe.


Je kunt hem vinden in het circuit noir .
11.95 kost ie.
Ik zag hem ook op MP staan , succes Out Of The Blue Bird.


avatar van rudiger


Hij staat nog steeds te koop op MP voor 8 euro.

avatar van Bluebird
4,0
Die is voor mij en nogmaals hartelijk dank.

avatar van rudiger
Bluebird schreef:
Die is voor mij en nogmaals hartelijk dank.



avatar van Stijn_Slayer
2,5
Niet zo'n sterke plaat. Het klinkt erg gedateerd door de 80ies productie, hoewel het niet bomvol foute synths zit. 'Murder' is nog wel oke, maar als ik dat intro van 'Love on the Air' hoor wordt ik spontaan misselijk. 'Blue Light' is wel een leuk nummer.

Van die slappe hap als 'Love on the Air' en 'Out of the Blue' word ik echt niet vrolijk. Dat Gilmour er nog steeds niet van geleerd heeft bleek op 'On an Island' waar hij vrijwel alleen maar slappe hap speelde.

Roger Waters heeft dan toch boeiender solowerk geleverd...

avatar van bikkel2
3,5
Het voordeel op dit album is dat Gilmour niet op de sound van Floyd probeert voort te borduren . Op A Momentary Lapse Of Reason doet hij dat in alle krampachtigheid wel , omdat het natuurlijk onder de PF vlag werd uitgebracht .
Als je Gilmour hoort hoor je altijd wel een vleugje Pink Floyd , daar komt hij niet onderuit .
Hier is hij afwisselender en je hoort veel spelplezier .
Zijn debuut uit ''78'' is nogal een sologitarist plaat geworden , On An Island is , ondanks dat ik 'm wel wat meer ben gaan waarderen, aan de saaie kant .
Deze draai ik vrij regelmatig en vind het nog altijd een lekker album .

avatar van musician
4,0
Laat ik mij daar dan helemaal bij aansluiten.

Pikant detail is dat, naar mijn gevoel, Gilmour na About face ook heeft gemeend dat A momentary lapse of reason van Pink floyd die kant op moest gaan.

About face is een echte eighties plaat, zonder dat David Gilmour de regie uit handen geeft en ook zonder dat het een electronische, haast klinische, aangelegenheid is geworden. Zijn leadgitaar is veelvuldig aanwezig. Het album heeft gemiddeld ook een behoorlijk tempo, is vrij stevig.

Zelfs de blazers in Blue light kunnen mij niet verleiden om te skippen, daarvoor is het nummer te sterk.
Love on the air was één van mijn meest favoriete singles van de zomer van 1984, zonder dat het hier een hit werd.

Alles bij elkaar genomen is About face natuurlijk niet zo sterk als de Pink floyd albums die tot die tijd waren uitgebracht, als je het daarmee wilt vergelijken. Het ontbreekt daarvoor aan broeierige effecten en de inbreng van Roger Waters. Dit solo-album zit chronologisch natuurlijk nog voor de eerste Waters-loze Pink floyd cd.

Daarmee heeft Gilmour drie zeer verschillende solo projecten afgeleverd. On the Island doet een toch behoorlijk mislukte poging de instrumentale magie van Wish you were here te benaderen. Maar wat mij betreft is Gilmour's beste solowerk zijn cd Live in Gdansk.

avatar van bikkel2
3,5
Ik zie het toch anders dat Momentary voortborduurt op About Face . Ik vind het 2 totaal verschillende albums . Je geeft het al aan ; About Face is stevig , ik zou daarbij nog aan toe willen voegen , bij momenten zelfs wat luchtig .

Op A Momentary Laps of Reason probeert Gilmour vooral een wat donkere sfeer neer te zetten en veel vaart zit er ook niet in . Op About Face wordt aardig van jetje gegeven ( All Lovers Are Deranged !)

Ik vind dit solowerk dan ook een stuk aangenamer .

avatar van Rogyros
4,0
Ik vind dit solowerk ook een stuk aangenamer dan Momentary Lapse. Het begint me nu pas eigenlijk echt te pakken. Ik vond het altijd een stuk minder dan zijn debuut en op een eiland. Maar inmiddels smaakt deze me toch behoorlijk. Ik vind de 80s productie op dit album ook wel meevallen. Op Momentary Lapse is dat veel meer (strorender) aanwezig.

Eens met Michel dat hij hier niet de PF sound probeert te kopiëren. En je kunt zeggen wat je wil van Gilmour, maar zijn titelloze debuut, dit album en de laatste zijn toch erg verschillende albums, mijns inziens. Het is allemaal wel kenmerkend voor de Gilmour stijl, maar toch is het behoorlijk divers. Ik mag dat wel.

(Met terugwerkende kracht neem ik dit album op in mijn top 20 lijstje van de jaren 80.)

avatar van bikkel2
3,5
Met die verstane dat er tussen zijn soloplaten wel heel wat jaren tussenzat . Dan kan het tijdsbeeld ook aanzet geven tot verschillende opvattingen in de muziek .
Ga maar na ; Zijn debuut is uit 1978 , deze uit 1984 en On an island uit 2006 .
Gilmour gaat nu meer voor het tijdloze relaxte lijkt het wel , althans op On an island , waar het nogal voortkabbelt .
About Face is duidelijk een plaat waar Gilmour lekker uitpakt . Opgelucht van het verstrikte web waar hij een aantal jaren in zat . Roger Waters zette de lijnen uit en met name op The Final Cut fungeerde Gilmour feitelijk alleen nog als begeleider .
De felheid en het opgeluchte hoor je hier duidelijk in terug . Ondanks de typische 80's sfeer is het daarom een aangenaam album geworden . Niet alle composities spreken tot de verbeelding , maar het is fris en het gitaarwerk weer om te smullen zo goed .

avatar van Rogyros
4,0
Met alles eens.
En het is zeker waar dat de lange periodes tussen zijn soloplaten ook een verklaring is voor de diversiteit tussen de zijn soloalbums.

avatar van spinout
3,0
In "Blue light" zit behoorlijk wat "Run like hell" verwerkt. Het mag, want dat heeft Gilmour mede geschreven. Deze is niet zo spannend als zijn debuut plaat.

avatar van Cor
3,5
Cor
De eerste twee solo albums van Gilmour zijn niet opzienbarend en ook niet onderscheidend genoeg. Genoeg voor behoorlijk luisterplezier, maar een muzikant drijft op meer dan een puike technische bagage. Komt niet in de buurt van het betere Floyd-werk.

avatar van DeWP
3,5
Dit album was een van de eerste die ik op cd kocht. Er staan bijzonder mooie nummers op, met als hoogtepunt (voor mij althans): Cruise. Wat een prachtig nummer!
En de stem van David: heerlijk, wat een mooie en zuivere stem. Een genot om naar te luisteren.

avatar van Deranged
geplaatst:
De eerste noten van de solo op Murder vind ik een van de bruutste aanzetten voor een gitaarsolo ooit.

Sowieso een hele puike track, in elk opzicht.

Polly Samson was toen volgens mij nog niet geboren dus ik neem aan de tekst ook door David zelf geschreven, knap werk.

avatar van Poles Apart
3,0
geplaatst:
Deranged schreef:

Polly Samson was toen volgens mij nog niet geboren dus ik neem aan de tekst ook door David zelf geschreven, knap werk.

Ze is van 1962, dus 22 toen, maar pas in 1994 met Gilmour getrouwd.

Gast
geplaatst: vandaag om 19:45 uur

geplaatst: vandaag om 19:45 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.