Defeater - Travels (2008)

een hardcore pareltje van begin tot eind ! ! 4,5 *

Een hardcore album met een concept, ojee als dat maar goed gaat. Het album beschrijft het hele leven van een man aan zijn geboorte tot zijn dood. Allemaal niet zo vrolijk.

Het concept zorgt voor het intelligente tintje aan het album en een donkere sfeer. Wil je je hier minder mee bezig houden, is dit gewoon een erg gave hardcore plaat met veel emotie.
De band word overal een beetje vergeleken met Modern Life Is War. Een band die ik niet goed ken, maar als ik Witness zo hoor, komt vooral de zang heel erg overheen. Veel emotie en het zit bijna tegen screamo aan.
Instrumentaal is deze band wat dynamischer bezig in vergelijking. Meer verschil tussen rustpunten en vooral de drums zijn een heel stuk afwisselender.
Nu zei ik rustpunten, maar deze plaat is echt niet rustig, maar kent wel wat start-stop puntjes om het afwisselend te houden.

Super en ik ga gewoon gooien. Een score die ik bij Modern Life Is War ook wel kwijt ga kunnen, denk ik.

Prachtig album, met een mooi verhaal.

Een indrukwekkende cd, deze Travels. Meestal kan ik hardcore punk maar matig appreciëren, maar Defeater brengt echt alles op topniveau: de muziek en zang zijn uitstekend, en voeg daar nog een sterk concept met authentieke substantie aan toe en je hebt een regelrechte klassieker.

Muzikaal is dit dus harde, snelle punkmuziek die vooral steunt op de explosieve drums. Drummer Mike Poulin amuseert zich duidelijk kostelijk en strooit rijkelijk met fills in het rond. Af en toe laten ze het tempo wat zakken, en spelen ze slepende riffs zonder het te zwaar te maken of resoluut voor een breakdown te gaan. Zo is er aan het eind van het laatste nummer een muzikale tag van twee minuten die ik gerust geniaal durf te noemen. Het album valt uiteen in twee delen via het akoestische einde van 'Prophet in Plain Clothes'. Een welgekomen pauze van het harde geweld, want dit is zeker in het begin een vermoeiende cd om te luisteren.

De zang is schreeuwerig zonder echte screams te worden en de teksten zijn dan ook goed te verstaan. Dat is hier best belangrijk, want het hele album is opgehangen aan een concept van een gebroken gezin in een van elke illusie van vrolijkheid gespeende wereld. Het verhaal gaat over iemand die opgroeit in de jaren '50 en '60, in een gezin dat lijdt onder een alcoholverslaafde vader met losse handjes. Die vermoord hij in 'Forgiver Forgetter', maar zijn broer kan hem niet vergeven hiervoor - "I'll make you pay for this when you least expect it". Hij verlaat dan maar het ouderlijk huis, en zwerft jarenlang rond op zoek naar rust zonder het te vinden; de Travels waarnaar het album vernoemd is. Uiteindelijk besluit hij dan terug te keren naar huis, waar zijn broer hem opwacht en hem verwijt de oorzaak te zijn van het overlijden van de moeder aan drugs, in de jaren dat hij weg was ('Debts'). Zijn broer probeert hem te doden, maar hij slaagt er in hem te overmeesteren, en zelf te doden. Het schuldgevoel overmeestert hem dan, en na te biecht te zijn gegaan (uitschieter 'Cowardice') pleegt hij zelfmoord. Gitzwart verhaal dus, en oh zo intens gebracht.

Voor een album dat zo piekfijn verzorgd is, van productie tot concept (het eerste en laatste woord dat gezongen wordt is hetzelfde bijvoorbeeld, zulke dingen vind ik altijd wel geinig) is het wat spijtig dat ze deze lelijke en feitelijk ook vage hoes kozen. Maar als je het zo ver moet zoeken om kritiek te geven, dan mag je eigenlijk niet klagen. Travels is een aanrader voor mensen die willen kennismaken met hardcore punk, maar neem er voor de zekerheid maar de teksten bij.

Wellicht dat deze daarom zo bevalt hier

Inderdaad geweldige vocalen, zit veel emotie in inderdaad, iets dat ik toch wel erg waardeer in dit soort muziek. De rest is ook gewoon erg goed, zou weleens een mooi cijfer kunnen worden dit.

Beest van een album dit. De ellende is gewoon voelbaar. Alles is geweldig strak en de vocalen zijn briljant. Verder is het zelfs zonder teksten erbij vrij goed te volgen, dit is sowieso één van de beste conceptalbums die ik ken. Indrukwekkend is het enige goede woord. Ik begin met 4*, maar zeg niet dat het daar eindigt

Vooral vocaal en tekstueel een beklijvertje.

Muzikaal gebeurt er weinig écht memorabels. Niets wat we niet al eens ergens anders gehoord hebben. Maar het niveau blijft wel consistent en staat volledig ten dienste van het 'verhaal'. Wat op zich ook een verdienste is.

Alweder héél erg tevreden dat MuMe me deze schijf heeft leren kennen...

Nope nope nope nope, 't is te veel geprobeerd. Ik vond dit ook super tot ik ze live zag. En dan heel de soep met die zever over de Amerikaanse troepen. 't is gemaakt, live staan ze een toneeltje te spelen.

Cowardice blijft een adembenemend nummer. Ik was Defeater even uit het hoog verloren, maar het gevoel dat ik krijg wanneer ik naar Travels luister blijft hetzelfde. Travels is een schot in de roos.