Defeater - Travels (2008)

Een indrukwekkende cd, deze Travels. Meestal kan ik hardcore punk maar matig appreciëren, maar Defeater brengt echt alles op topniveau: de muziek en zang zijn uitstekend, en voeg daar nog een sterk concept met authentieke substantie aan toe en je hebt een regelrechte klassieker.

Muzikaal is dit dus harde, snelle punkmuziek die vooral steunt op de explosieve drums. Drummer Mike Poulin amuseert zich duidelijk kostelijk en strooit rijkelijk met fills in het rond. Af en toe laten ze het tempo wat zakken, en spelen ze slepende riffs zonder het te zwaar te maken of resoluut voor een breakdown te gaan. Zo is er aan het eind van het laatste nummer een muzikale tag van twee minuten die ik gerust geniaal durf te noemen. Het album valt uiteen in twee delen via het akoestische einde van 'Prophet in Plain Clothes'. Een welgekomen pauze van het harde geweld, want dit is zeker in het begin een vermoeiende cd om te luisteren.

De zang is schreeuwerig zonder echte screams te worden en de teksten zijn dan ook goed te verstaan. Dat is hier best belangrijk, want het hele album is opgehangen aan een concept van een gebroken gezin in een van elke illusie van vrolijkheid gespeende wereld. Het verhaal gaat over iemand die opgroeit in de jaren '50 en '60, in een gezin dat lijdt onder een alcoholverslaafde vader met losse handjes. Die vermoord hij in 'Forgiver Forgetter', maar zijn broer kan hem niet vergeven hiervoor - "I'll make you pay for this when you least expect it". Hij verlaat dan maar het ouderlijk huis, en zwerft jarenlang rond op zoek naar rust zonder het te vinden; de Travels waarnaar het album vernoemd is. Uiteindelijk besluit hij dan terug te keren naar huis, waar zijn broer hem opwacht en hem verwijt de oorzaak te zijn van het overlijden van de moeder aan drugs, in de jaren dat hij weg was ('Debts'). Zijn broer probeert hem te doden, maar hij slaagt er in hem te overmeesteren, en zelf te doden. Het schuldgevoel overmeestert hem dan, en na te biecht te zijn gegaan (uitschieter 'Cowardice') pleegt hij zelfmoord. Gitzwart verhaal dus, en oh zo intens gebracht.

Voor een album dat zo piekfijn verzorgd is, van productie tot concept (het eerste en laatste woord dat gezongen wordt is hetzelfde bijvoorbeeld, zulke dingen vind ik altijd wel geinig) is het wat spijtig dat ze deze lelijke en feitelijk ook vage hoes kozen. Maar als je het zo ver moet zoeken om kritiek te geven, dan mag je eigenlijk niet klagen. Travels is een aanrader voor mensen die willen kennismaken met hardcore punk, maar neem er voor de zekerheid maar de teksten bij.