Styx - Caught in the Act (1984)
Alternatieve titel: Live
mijn stem
32 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: A&M
-
Music Time (4:47)
-
Mr. Roboto (4:59)
-
Too Much Time on My Hands (5:01)
-
Babe (4:52)
-
Snowblind (6:00)
-
The Best of Times (6:30)
-
Suite Madame Blue (8:50)
-
Rockin' the Paradise (4:40)
-
Blue Collar Man (Long Nights) (4:47)
-
Miss America (6:15)
-
Don't Let It End (5:24)
-
Fooling Yourself (The Angry Young Man) (6:05)
-
Crystal Ball (6:24)
-
Come Sail Away (8:55)
1
geplaatst: 4 juli 2023, 23:40 uur
Met deze plaat sluit ik voorlopig mijn ontdekkingstocht door het oeuvre van Styx af. Ga ik later weer vervolgen, maar de reis die begon met het fenomenale The Mission (2017) en mij toen terugvoerde naar hun titelloze debuut (1972), brengt mij via de tien opvolgende studioalbums bij de twaalf jaar later verschenen live-2LP Caught in the Act als tussenstop.
Opnieuw een mooie hoes, waarbij ik me alleen afvraag waarom DeYoung/Young/Shaw wel groot op de binnenhoes zijn te zien en dat niet geldt voor de ritmesectie met beide gebroeders Panozzo. Die zaten er immers vanaf het begin bij, net als DeYoung en Young.
Omvergeblazen werd ik niet, al klinkt een sterke setlist, afkomstig van hun Kilroy Was Here Tour. Zoals Queebus noemt is de studio-opname waarmee de plaat opent niet sterk, maar dat komt dus goed met de nummers erna. Geen uitgesponnen solo's en dergelijke maar dicht bij de studioversies blijvend, laat de groep horen dat ze live waarmaakten wat ze in de studio konden.
Al weet ik dat eigenlijk helemaal niet zeker, want deze fan van Thin Lizzy is zich dankzij hun Live and Dangerous ervan bewust dat livealbums nogal eens achteraf gerepareerde en toegevoegde elementen bevatten. Hierboven wordt gesuggereerd dat de toetsen achteraf zijn toegevoegd en wie ben ik om dat tegen te spreken? Alles is mogelijk op dit vlak.
Belangrijk is dat de scheurende gitaren beduidend dominanter klinken dan op de voorgaande studioplaten en daardoor klinkt Styx ouderwets stevig én driestemmig-melodieus. Het effect is adult oriented rock op een degelijke best-of-live.
Hierna verliet gitarist Tommy Shaw de groep en de overigen hadden er ook genoeg van. Styx stopte. Pas in 1990 verscheen er een nieuw werk van Styx. Naar ik inmiddels begreep, hebben de soloalbums nooit het niveau van de groep bereikt, maar roep vooral als u dat anders ziet!
Op gelegen moment vervolg ik mijn reis, ben namelijk benieuwd wat de wederopstanding van Styx voor muziek opleverde. Want The Mission is voor mij nog steeds het beste wat ik van deze band uit Chicago ken.
Opnieuw een mooie hoes, waarbij ik me alleen afvraag waarom DeYoung/Young/Shaw wel groot op de binnenhoes zijn te zien en dat niet geldt voor de ritmesectie met beide gebroeders Panozzo. Die zaten er immers vanaf het begin bij, net als DeYoung en Young.
Omvergeblazen werd ik niet, al klinkt een sterke setlist, afkomstig van hun Kilroy Was Here Tour. Zoals Queebus noemt is de studio-opname waarmee de plaat opent niet sterk, maar dat komt dus goed met de nummers erna. Geen uitgesponnen solo's en dergelijke maar dicht bij de studioversies blijvend, laat de groep horen dat ze live waarmaakten wat ze in de studio konden.
Al weet ik dat eigenlijk helemaal niet zeker, want deze fan van Thin Lizzy is zich dankzij hun Live and Dangerous ervan bewust dat livealbums nogal eens achteraf gerepareerde en toegevoegde elementen bevatten. Hierboven wordt gesuggereerd dat de toetsen achteraf zijn toegevoegd en wie ben ik om dat tegen te spreken? Alles is mogelijk op dit vlak.
Belangrijk is dat de scheurende gitaren beduidend dominanter klinken dan op de voorgaande studioplaten en daardoor klinkt Styx ouderwets stevig én driestemmig-melodieus. Het effect is adult oriented rock op een degelijke best-of-live.
Hierna verliet gitarist Tommy Shaw de groep en de overigen hadden er ook genoeg van. Styx stopte. Pas in 1990 verscheen er een nieuw werk van Styx. Naar ik inmiddels begreep, hebben de soloalbums nooit het niveau van de groep bereikt, maar roep vooral als u dat anders ziet!
Op gelegen moment vervolg ik mijn reis, ben namelijk benieuwd wat de wederopstanding van Styx voor muziek opleverde. Want The Mission is voor mij nog steeds het beste wat ik van deze band uit Chicago ken.
* denotes required fields.
* denotes required fields.