Styx - Brave New World (1999)

Nou Neal Peart, sla je werkelijk zonder te luisteren de periode 1979 - 2021 (album Crash of the Crown) over? 42 jaar? Als je niets probeert, dan mis je hier en daar wel wat! Het afgelopen jaar ben ik op de albums ná 1978 toch wel het nodige aan fijne liedjes tegengekomen bij Styx... Dan vind ik The Mission (2017) zelfs beter dan klassieker Pieces of Eight. Mijn inhaalreis door hun discografie is inmiddels aanbeland bij studioalbum #13.

Wat ik de voorbije maanden op de voorgaande twaalf studioalbums ondervond: ik heb net als eind jaren '70 nog steeds een hekel Styx' ballades. Wel heb ik een zwak voor hun stevige aor-kant. Als er een enkele keer progrockachtige bombast klinkt, ben ik helemaal blij.
Brave New World verscheen kort voor het nieuwe millennium, twee jaar na de livecomebackplaat Return to Paradise. Het is dus de eerste studioplaat sinds het (mijns inziens mislukte) Edge of the Century uit 1990. Tommy Shaw was terug op het nest en hierboven hebben diverse MuMensen al de meerwaarde daarvan benoemd.

De klasse van Pieces of Eight is nog niet terug op Brave New World. Ik heb betere albums gehoord van liedschrijvers Dennis DeYoung, Tommy Shaw en James Young, maar de opgaande lijn is er.
Met de ballades heb ik dus weinig, gelukkig is de sterke en uptempo aor terug. Die hoor ik voor het eerst op track 2, het titelnummer. Dat begint met mysterieuze thrillermuziek als een film die zich in het Verre Oosten afspeelt en wordt geleidelijk stevig met een sterk refrein waarin die o zo lekkere koortjes klinken. Herkenbaar Styx, heerlijk!
Meer stevige aor met koortjes en sterke melodieën in Best New Face, het met de viool van gastmuzikant Jerry Goodman voorziene What Have They Done to You, de midtempo retropoprock van Fallen Angel.

Soms hoor ik aangename echo's. Het stevig rockende Everything is Cool klinkt met zijn riff als een opgefokte versie van Locomotive Breath van Jethro Tull. Verrassend is de reggaepop in Great Expectations, alsof ik naar 10CC's Dreadlock Holiday luister; het werkt ook nog! Deze zoete popklanken worden uiteraard gevolgd door stevige aor, in dit geval Heavy Water genaamd.

Tegen het einde zakt de muziek in. High Crimes & Misdemeanors (Hip Hop-Crazy) is uptempo pop die me niet pakt, de rock 'n'roll van Just Fell In is me te makkelijk wat ook de blazers niet kunnen verhelpen en Goodbye Roseland is een ballade.
De reprise van titelnummer Brave New World duurt drieëneenhalve minuut, het prijsnummer van dit album. Nieuwe drummer Todd Sucherman is hier op zijn uitbundigst.

Zes sterke nummers op deze comeback en de reis naar The Mission kan weer verder.

Na een succesvolle reunie tour en het livealbum Return to Paradise leek het vuur weer te branden bij Styx. Dit keer met de volledige lineup uit de gloriedagen, minus de overleden drummer John Panozzo, die is vervangen door Todd Sucherman, die ook al speelde op het meest recente soloalbum van Tommy Shaw, genaamd 7 Deadly Zens (aanrader trouwens!). Glen Burtnik zit er nog steeds bij, kennelijk, maar mag dit keer niet meeschrijven. Na een periode van solo albums heeft de band merkbaar moeite om als Styx te klinken, maar an sich is het modernere geluid geen gefaald experiment en is dit comeback album toch geen onaardig schijfje geworden, al zij het wat incoherent... een voorbode op de permanente split met Dennis DeYoung, misschien, die hier voor het laatst mee doet op een Styx album.

Tommy Shaw opent de plaat met een nummer dat hij samen met Jack Blades heeft geschreven; niet het enige nummer dat overbleef van zijn avonturen met Damn Yankees en Shaw/Blades, en natuurlijk zijn solo-album uit 1998. Het klinkt niet per se als een Styx-nummer, maar wel als een eigentijds pop/rock nummer met een lekkere groove. 'Brave New World' vind ik prachtig met dat mystieke thema en klinkt al weer wat vertrouwder. Wanneer Dennis DeYoung zijn eerste bijdrage levert valt ook op dat ook hij gewoon zijn solo carriere voortzet met een toegankelijke ballad, wederom niet onaardig, maar wel een schril contrast met de Shaw nummers. Shaw gaat overigens gewoon verder met eigentijdse rockers 'Number One' en 'Best New Face', waarvan de laatste wederom met Jack Blades geschreven is. De nummers klinken modern, rocken lekker, maar echt als Styx klinkt dit niet. Deze trent wordt eigenlijk heel het album doorgezet. James Young laat van zich horen op 'What Have They Done to You', welke aansluit bij de Shaw nummers, en 'Heavy Water', welke dan weer een hele typische Styx Young rocker is; lijkend wat verdwaald op dit album. DeYoung heeft nog meer ballads en geinige popnummers aangedragen, waar van 'High Crimes & Misdemeanors' me het meest bevalt met dat reggae ritme. 'Goodbye Roseland' is wel een sterke afsluiter, en 'Everything is Cool' is ook het noemen waard als een lekkere Shaw rocker die ergens nog wel wat herkenbare geluiden bevat.

Brave New World is een poging van Styx om modern a la 1999 te klinken, wat ze zeker lukt, maar de coherentie tussen de verschillende schrijfstijlen is een beetje ver zoek. Ook in de credits kun je het zien; Shaw en Young schrijven vaak samen, en Dennis DeYoung doet een beetje zijn eigen ding. Dat het nog voor de tour voor dit album klapte blijft jammer, maar de neuzen stonden toch echt niet dezelfde kant op. DeYoung zou zich weer herpakken met zijn soloplaat uit 2007 en de recentere 26 East albums, en Styx ging het zonder hem proberen. Het album zelf vind ik echt zo slecht nog niet, en als ze de krachten hadden gebundeld als vanouds en de mindere broeders eruit hadden gefilterd was dit hoogstwaarschijnlijk een heel goed album geweest.

1. The Grand Illusion
2. Pieces of Eight
3. Crystal Ball
4. Kilroy Was Here
5. Equinox
6. Cornerstone
7. Paradise Theatre
8. Brave New World
9. Man of Miracles
10. Styx II
11. The Serpent is Rising
12. Styx
13. Edge of the Century