Ernie Hines - Electrified (1972)

Ik heb het plaatje nu ook al een aantal keer opgezet en ik ben er best over te spreken. Ernie Hines heeft een fijne stem om naar te luisteren maar ik vind hem net iets te zoet. Het mag allemaal wel wat gedurfder. Ach ja hij blijft in ieder geval goed binnen de lijntjes. Grappig is dat ik over de producties hetzelfde kan zeggen; ook dit klinkt goed (Come On Y'all is door die strijkers mijn absolute favoriet) maar is misschien net wat te zoet. Blazers en strijkers genieten mijn voorkeur op dit album. Kortweg: een ruime voldoende.

Vooral de twee laatste nummers vind ik wel leuk. De rest blijft wat op de vlakte. Het raakt nooit echt de 'soul', wat toch wel jammer is in dit genre. En zat er echt iemand te wachten op een zoveelste cover van 'A Change Is Gonna Come' (zelfs in 1972 al)? Het nummer had namelijk de perfectie al bereikt bij z'n originele uitvoerder.

Het album luistert gewoon erg lekker weg. Ernie blaast me niet omver met zijn stem ofzo, maar het ligt wel lekker in het gehoor.
Muzikaal is het ook allemaal niet echt spannend, maar wederom wel geen lekker. Dus echt gewoon een album dat je opzet en dat soms je aandacht vol heeft en soms gewoon lekker wegkabbelt.


De cover van het vaak gecoverde 'A Change is Gonna Come' vind ik alleen niet zo best gedaan.

3,5je. Luistert idd lekker weg, maar er staan geen echt uitschieters op de plaat. Wat jammer is. Toch overheerst een positief gevoel na de eerste paar luisterbeurten.

Best leuk album. De eerste paar nummers zijn goed. (De tracklist op MuMe is trouwens in een iets andere volgorde als de digitale versie die ik heb). 2e gedeelte vind ik minder. M.u.v. 'Our Generation' dat is een erg lekker nummer. Verder is Come On Y'all ook mijn favoriet.
Soms is het album iet te zoet, bijvoorbeeld What Would I Do. En de cover van 'A Change is Gonna Come' vind ik ook niet geslaagd.

Ik hou het ook op 3.5*.

Op geen enkel vlak outstanding eigenlijk, een braaf, onopvallend schijfje. Luister ieder Soulalbum in principe minstens twee keer, maar kan me er hier niet toe zetten. 2,5*

Ik persoonlijk vind Ernie Hines geen spectaculair stemgeluid hebben. Zijn stem is mij iets te krachtloos en lief. Hij benut zijn stem totaal niet goed, naar mijn mening. Ik mis echt dat tikkeltje extra waar ik wel altijd van uit ga bij soulzangers. Dit vind ik erg jammer want de productie op dit album staat als een huis. Carl Hampton, Fred Briggs, Jo Bridges en Lester Snell zijn toch geen verkeerde namen in de soulwereld. Ze laten erg goed zien wat soul instrumentaal in moet houden. Zo krijg je hier te maken met uiterst prachtige solo's van verschillende blaasinstrumenten, strakke pianomelodieën, funky baslijntjes en de juiste ritmische gitaren. Echt zonde, want als de zanger meer kwaliteit zou hebben zou dit plaatje toch wel hoger uitpakken bij mij. Electricfied Love vind ik echt het toppunt van deze plaat. Ernie Hines is daar zeker niet slecht, instrumentaal vrijwel geniaal en de achtergrondvocalen passen erg mooi bij de compositie. Verder vind ik:
A Better Wolrd ook sterk. De cover van A Change Is Gonna Come valt totaal buiten het sfeertje van de plaat, en Ernie Hines is daar ook niet goed bezig. Al met al is Electrified een redelijke sterke plaat van Ernie Hines. Instrumentaal top, vocaal minder.

Het is niet dat ik masochistisch aangelegd ben, maar Ernie Hines lijdt mijns inziens te weinig op dit plaatje. Niet vervelend om naar te luisteren, integendeel zelfs, maar in de soul zoek ik zielenroerselen. En ja, die kunnen soms ook vrolijkheid en vreugde uitstralen, maar ook die kan ik hier niet ontdekken. Wel in de muzikale tierlantijntjes eromheen trouwens. Allerminst een slechte plaat, wel middelmatig.

En plaat ´niet slecht´ maar die ook niet beroert, lijkt wel de mening tot nu toe. Dat geldt stellig voor de eerste nummers die ik hoorde (3, 4, 5 en 6 - inclusief het titelnummer dus) en toen had ik mijn oordeel al wel zo´n beetje klaar: aardig maar wat zoetig, geen uitgesproken melodieen: dit is niets voor mij...

Maar dan blijkt weer dat de Mume ongeschreven gedragscode zijn gelijk weer krijgt: eerst netjes uitluisteren en wie weet wat er nog komt: de twee openingsnummers blijken dan ineens wel ´degelijke oude soul´, Sugar Plum is een lekkere smaakmaker voor het album als enige funk-nummer.
Van het slotnummer Our Generation verbaas ik me er eigenlijk over dat er nog niet meer reacties op zijn gekomen. Want dat is toch een instant soul-classic? Ik kende het nog niet, maar ik bedoel: mooie meeslepende melodie, goede, idealistische tekst: het perfecte soulnummer. Ik vind het echt een van de mooiste nummers die ik in dit topic het afgelopen anderhalf jaar heb leren kennen . En ik vind A Change Is Gonna Come, hoewel die natuurlijk best gemist had kunnen worden, toch ook niet misstaan; redelijk goede begeleiding en het blijft een mooi nummer. Past ook goed bij het openingsnummer, dat er mijn versie daar ook aan vooraf gaat.

Een album met zeker dus ook mindere nummers, maar er zijn redenen genoeg om het te kopen als ik het tenminste nog eens voor een leuk prijsje tegenkom.

Our Generation is wel een leuk nummer, heerlijk gesampled in "straighten it out" van Pete Rock

Our Generation en Electified Love tillen dit album voor mij op naar drie sterren

Tijdens het beluisteren van de playlist op Sweet Soul Music van Radio 6 ben ik achter deze artiest gekomen.
Ze draaiden de originele uitvoeringen van de covers op het nieuwe album van John Legend & The Roots.
Ben blij dat ik het origineel heb gehoord van "Our Generation"!
Wat "sq" al eerder aangaf hieronder is dit bij de eerste luisterbeurt in mijn ogen ook zeker meteen al een "instant soul-classic".

Blijkens de reacties die hier geplaatst zijn, zijn de meesten gematigd positief over dit album Aan de ene kant begrijp ik volkomen wat men mist in dit album, aan de andere kant zijn veel soulalbums niet met elkaar te vergelijken wat ervoor zorgt dat hetgeen hier gemist wordt (durf en meer sprankelende nummers), door het (productie)team bewust achterwege is gelaten. Wanneer je de visie of missie hebt om een album te maken in de stijl van sweet soul, dan kun je natuurlijk niet een rauw, funky album verwachten. Vooral aangezien We-Produce, het zuster-label van Stax erom bekend staat wat gladder te zijn dan Stax zelf. Daarom zal ik het album dan ook voornamelijk beoordelen op diens inhoud, en niet op het feit dat (ook) ik graag een tikkeltje meer spanning en sensatie had gewild in dit album.
Persoonlijk vind ik het materiaal op dit album behoorlijk lekker, het heeft allemaal een vrij ontspannende sfeer zonder dat het saai wordt (ik heb wel eens anders meegemaakt). Opvallend op dit album zijn natuurlijk het funky 'Sugar plum' en de Sam Cooke cover, die beiden een beetje buiten de sfeer van de rest van dit album vallen. 'A change is gonna come' is natuurlijk nooit overtroffen; de versie van Sam Cooke blijft de mooiste. Hoewel ik deze versie beduidend minder vind dan het origineel, heb ik wel met plezier naar deze versie geluisterd. Het blijft gewoon en ontzettend mooi liedje, die zeker niet overbodig is op dit album. Alle versies van misschien wel het mooiste soulnummer ooit (?), zijn hier welkom. Maar ook over de overige nummers kan ik niets negatiefs vertellen, ik vind ze allemaal zeer fijn. Ik denk dat Ernie Hines met dit album, z'n enige album tot 2004, heeft laten horen een prima zanger te zijn en dat hij zijn droom met dit album verwezenlijkt heeft, al kan ik begrijpen dat de massa zich niet aangesproken heeft gevoeld tot dit album. Zelf ben ik aangenaam verrast, maar viel denk ik al af te leiden uit mijn beoordeling.