Ernie Hines - Electrified (1972)

En plaat ´niet slecht´ maar die ook niet beroert, lijkt wel de mening tot nu toe. Dat geldt stellig voor de eerste nummers die ik hoorde (3, 4, 5 en 6 - inclusief het titelnummer dus) en toen had ik mijn oordeel al wel zo´n beetje klaar: aardig maar wat zoetig, geen uitgesproken melodieen: dit is niets voor mij...

Maar dan blijkt weer dat de Mume ongeschreven gedragscode zijn gelijk weer krijgt: eerst netjes uitluisteren en wie weet wat er nog komt: de twee openingsnummers blijken dan ineens wel ´degelijke oude soul´, Sugar Plum is een lekkere smaakmaker voor het album als enige funk-nummer.
Van het slotnummer Our Generation verbaas ik me er eigenlijk over dat er nog niet meer reacties op zijn gekomen. Want dat is toch een instant soul-classic? Ik kende het nog niet, maar ik bedoel: mooie meeslepende melodie, goede, idealistische tekst: het perfecte soulnummer. Ik vind het echt een van de mooiste nummers die ik in dit topic het afgelopen anderhalf jaar heb leren kennen . En ik vind A Change Is Gonna Come, hoewel die natuurlijk best gemist had kunnen worden, toch ook niet misstaan; redelijk goede begeleiding en het blijft een mooi nummer. Past ook goed bij het openingsnummer, dat er mijn versie daar ook aan vooraf gaat.

Een album met zeker dus ook mindere nummers, maar er zijn redenen genoeg om het te kopen als ik het tenminste nog eens voor een leuk prijsje tegenkom.

Blijkens de reacties die hier geplaatst zijn, zijn de meesten gematigd positief over dit album Aan de ene kant begrijp ik volkomen wat men mist in dit album, aan de andere kant zijn veel soulalbums niet met elkaar te vergelijken wat ervoor zorgt dat hetgeen hier gemist wordt (durf en meer sprankelende nummers), door het (productie)team bewust achterwege is gelaten. Wanneer je de visie of missie hebt om een album te maken in de stijl van sweet soul, dan kun je natuurlijk niet een rauw, funky album verwachten. Vooral aangezien We-Produce, het zuster-label van Stax erom bekend staat wat gladder te zijn dan Stax zelf. Daarom zal ik het album dan ook voornamelijk beoordelen op diens inhoud, en niet op het feit dat (ook) ik graag een tikkeltje meer spanning en sensatie had gewild in dit album.
Persoonlijk vind ik het materiaal op dit album behoorlijk lekker, het heeft allemaal een vrij ontspannende sfeer zonder dat het saai wordt (ik heb wel eens anders meegemaakt). Opvallend op dit album zijn natuurlijk het funky 'Sugar plum' en de Sam Cooke cover, die beiden een beetje buiten de sfeer van de rest van dit album vallen. 'A change is gonna come' is natuurlijk nooit overtroffen; de versie van Sam Cooke blijft de mooiste. Hoewel ik deze versie beduidend minder vind dan het origineel, heb ik wel met plezier naar deze versie geluisterd. Het blijft gewoon en ontzettend mooi liedje, die zeker niet overbodig is op dit album. Alle versies van misschien wel het mooiste soulnummer ooit (?), zijn hier welkom. Maar ook over de overige nummers kan ik niets negatiefs vertellen, ik vind ze allemaal zeer fijn. Ik denk dat Ernie Hines met dit album, z'n enige album tot 2004, heeft laten horen een prima zanger te zijn en dat hij zijn droom met dit album verwezenlijkt heeft, al kan ik begrijpen dat de massa zich niet aangesproken heeft gevoeld tot dit album. Zelf ben ik aangenaam verrast, maar viel denk ik al af te leiden uit mijn beoordeling.