The Neville Brothers - Yellow Moon (1989)

Fantastische LP geproduceerd door Daniel Lanois. Toen Dylan de opnamen bijwoonde van een cover van zijn nummer 'The ballad of Hollis Brown" was hij zo onder de indruk dat hij prompt Lanois vroeg voor zijn volgende LP Oh Mercy.

De eigenzinnige stem van Aaron Neville is erg bepalend geweest voor het succes van The Neville Brothers. Ik zag laatst een video van een optreden op het North Sea Jazz Festival waar ze hun versie deden van Yellow Moon. Mooi optreden! Op vinylsingle heb ik ook nog With God on Our Side, een nummer waar je letterlijk helemaal stil van wordt. Zijn duetten met Linda Rondstadt is hem vergeven....

Toch wel meer waard dan de 3,5 die ik aanvankelijk gaf. Die Bob Dylan cover is echt iets om stil van te worden inderdaad!

Voor mij toch wel een 'Klassieke Popplaat'......

Yellow Moon is een van Keith Richards all-time favouriete platen en dit ook terecht!

With god on his side het aboslute kippenvelnummer.

A Change is Gonna Come is vele malen gecoverd, maar deze versie is wel heel erg mooi Okee, haalt het origineel niet, die is praktisch niet te verbeteren, maar Neville Brothers zetten het toch naar hun eigen hand. Dit album bevalt me meer en meer, heerlijk gevarieerd ook, halfje erbij

Heerlijke plaat van the Neville Brothers met de prachtige breekbare stem van Aaron en het strakke en interessante werk van de anderen. Mooi, funky, groovend: alles komt voorbij op deze plaat.

Zeker weten, ik mocht de heren wat jaartjes later live aan het werk zien op North Sea Jazz Festival in Den Haag, héélijk concertje!

Geweldig album van de broers.....

My Blood, Yellow Moon en With God on Our Side zijn prachtige nummers en A Change Is Gonna Come benaaderd zowaar het orgineel van Sam Cooke en doet ook zeker niet onder voor de uitvoering van Otis Redding.......

Halve * d'r bij naar 4.5*

Ha, zeker ja.....daar ben ik ook geweest. Was een topconcert

Ik denk wel dat dit het bekendste album is van de Neville's. Yellow Moon was in ieder geval een hit. Heel erg lekker relaxed nummer met een fijne groove is het inderdaad. Net als My blood. Fire and brimstone swingt nog wat beter. De brothers kunnen echt goeie funk maken, maar dan komt er altijd een ballad tussendoor, van brother Aaron. Bijzondere hoge falsetstem heeft die man, maar ik vind zijn a change is gonna come en will the circle be unbroken toch de zwakste nummers op deze cd.
De twee Dylancovers hadden niet echt gehoeven voor mij. Hoewel best aardig uitgevoerd.

Wat een fantastisch mooie muziek! Dit kan je echt echt altijd draaien; zowel als je je down dan wel opgewekt voelt, zowel met koptelefoon als rustig op de achtergrond.

En het leuke aan dit soort platen is dat je vanaf de eerste keer al weet dat deze alleen maar beter zal worden. Zo een rijkgevulde sound vraagt gewoon om meerdere luisterbeurten, het kan niet anders dan dat je telkens nieuwigheden gaat ontdekken!

Favorieten tot dusver: "Yellow Moon", "Voodoo" en "Ballad of Hollis Brown".

'With God on Our Side' heeft net noch mijn ogen vochtig gekregen. Pfff!
En had ik geen zelfbeheersing gehad, was ik vast nog op een paar andere nummers aan het blèten geraakt.
Een plaat die veel energie vraagt, maar er tegelijkertijd ook veel teruggeeft.

Uitstekende plaat dankzij de productie van Lanois. Wat kan die man toch mooi produceren. De voodoo sfeer die hij creeert vind ik geweldig. Aanrader.

Een zeer veelzijdige R&B-, soul-, funk- en wereldplaat. Met bijvoorbeeld veel Afrikaanse invloeden, maar ook sterke covers (hoewel deze niet kunnen tippen aan de originele versies). Sister Rosa is mijn favoriete nummer, daar zit heel veel (beheerst) gevoel in terwijl het tegelijkertijd zeer klein en ingetogen wordt gebracht.

Na een jaar of 10 weer eens gedraaid, en ik dacht: wat jammer dat ik er 10 jaar niet van heb genoten! Vind hem nu beter dan ooit. Leuk te lezen dat bob dylan onder de indruk was van de cover, hij is heel wat gecovered dus dat zegt wel wat:)

Na jarenlang 'het' uitsluitend met de cd te hebben gedaan, vond ik dit weekend toevallig de 100% identieke lp. Dit soort muziek blijft analoge muziek - vinyl. Ooit in een tijdsbestek van 3 mnd twee concerten (ook NSJ) van hen gezien: totaal verschillende sets. Muzikale vaardigheid en speelplezier zetten de toon.

Eens. Ook hier op vinyl en cd. Voorkeur voor de vinyl versie vanwege de heerlijke ''touch' van dit album. Dat schreeuwt om vinyl. Shit 1989 alweer. Time flies.

Mijn meest favoriete albums kan ik na een keer of 10 draaien wel zodanig waarderen dat het daarna niet veel meer wordt. Deze blijft steeds mooier worden! Misschien speelt mee dat ik m vandaag via koptelefoon draaide, en dat je dan meer hoort.

Lekkere plaat, goeie uitvoeringen, goeie stemmen, fijne productie van Daniel Lanois. Blijft zijn waarde ook wel houden met de jaren.
Alleen als je het afzet tegen iets als Marvin Gayes "What's going on" of "Here my dear" dan moet ik het hier toch bij 4 sterren laten.

Prima album, veel variatie. Toppertje van de broertjes.

Prachtplaat met prima keuze en uitvoering van de covers. Bij uitkomst door mij nooit op waarde geschat. Later ooit eens bij een uitverkoop meegenomen en ook niet heel veel aandacht aan gegeven. De laatste dagen eigenlijk wat "obscuurder" materiaal uit mijn collectie aan het afstoffen en deze kwam nu wel erg lekker binnen. Hij blijft voorlopig nog even in de buurt van de cd speler staan , want ik ben nog lang niet klaar met ontdekken. 4 en halve ster

Geen R&B natuurlijk.
Wel heerlijk relaxte funk en soul gedragen door de uit duizenden herkenbare stem van Aaron Neville.
Het lekker ontspannen klinkende Yellow Moon haalde de Top 20 eind 1989.
De cover van Bob Dylan's With God On Our Side is bloedstollend mooi. Ook A Change is Gonna Come (Sam Cooke) is mooi gedaan.
Top geproduceerd ook door Daniel Lanois.
En blijft bij mij ook in de buurt van de speler staan voorlopig weer een tijd.

Nou ja, het is maar net hoe je dat begrip interpreteert. Ik ben het eigenlijk wel me je eens, maar zie dat Wikipedia (voor wat het waard is) de Neville Brothers omschrijft als een R&B-groep die soul, funk, cajun en gospel mengt. R&B staat tegenwoordig (en lange tijd trouwens) voor muziek van jongens en meisjes die al te theatraal willen laten horen dat ze kunnen zingen, over ingeblikte ritmes en bliepjes. Maar dat staat in mijn beleving mijlenver af van de R&B (rhythm & blues) af zoals die oorspronkelijk klonk en bedoeld was. Sowieso raar dat op deze site 'funk' niet als een afzonderlijk genre in te voeren is.

Het leuke van Dibbels bijdragen is dat hij vaak albums van jaren geleden weer eens in de updates laat terugkeren die ik zelf ook in de kast heb staan en al jaren niet meer gedraaid heb. Geldt ook voor deze, en dat is een omissie die ik eigenlijk weer eens moet goedmaken. De Neville Brothers waren al sinds 1977 in groepsverband in de weer, maar maakten eind jaren tachtig, ondanks het muzikale klimaat van die tijd, een flinke populariteitssprong. Onder meer door Aarons duetten met Linda Ronstadt, maar zeker ook door deze plaat en de titeltrack die een bescheiden hit werd.

De broers brengen een muzikaal amalgaam dat uit duizenden herkenbaar is: soul, funk, gospel en hun eigen New Orleans-invloeden, het zit er allemaal in. Hun hemelse stemmen maken het af en het swingt ook nog eens als de neten. Ook covers als die van Bob Dylan zetten ze helemaal naar hun hand, wat wat mij betreft resulteert in de ultieme versie van With God on our side.

Tot die tijd was ik alleen bekend met hun single van de John Hiatt-cover Washable ink, maar deze plaat zette mij op het spoor van de groep. Ik heb nog een paar albums van ze. Die zijn allemaal niet te versmaden, maar deze steekt er toch wel bovenuit. Wereldplaat!

Al zeker 20 jaar niet meer gedraaid, dus werd het weer eens tijd. Wist niet wat ik kon verwachten. Zou het gedateerd klinken? Is de zang van met name Aaron nog zo goed als ik hem destijds vond? Zou het album hoorbaar last hebben van de typisch jaren tachtig sound, die ik zo vreselijk vind? Zijn de composities achteraf wel sterk genoeg?

Ik hoefde mij geen zorgen te maken: de antwoorden op mijn eigen vragen zijn achtereenvolgens nee, ja, nee en ja. Kortom: nog altijd een feest om naar te luisteren.

Krijg gelijk weer zin in Southern Nights van Allen Toussaint ...