Zounds - The Curse of Zounds! (1981)

Gladder (what's in a name voor anarchopunkers), maar ook subtieler dan Crass en daarom ook meer mijn ding.

Ben intussen in blijde verwachting van mijn eigen exemplaar.

Het geheel is niet echt meer dan de som der delen met dit plaatje, maar Demystification en vooral Did He Jump? zijn memorabel.

Van Zounds uit Reading, Engeland, had ik nog nooit gehoord. Laat staan van hun The Curse of Zounds! Toch moet dit in de categorie "ben ik vergeten" thuishoren, want dankzij Roxy6 kreeg ik stapels recensies, waarbij een knipsel uit Oor. Een recensie uit november 1981 van deze (toen import)elpee. Die móet ik hebben gelezen.

Daarin schrijft Swie Tio over de teksten van deze "drommelse punkband", aan welke hij een uitgebreid mini-epistel wijdt: Eigengereid, open, creatief, angry young men" en "soms op het randje van utopisch maar nooit irreëel: hippie zijn vraagt anno nu om struisvogelveren. (...) Het begrip dat ze tonen voor andere denkbeelden (My Mummy's Gone, Dirty Squatters) is bijna naïef maar blijkt bij nadere beschouwing niets dan een acceptatie van zowel goede als kwade elementen in elke mens en het streven naar een balans."
Na de aanbevelingen van deze punkkenner wil ik noteren dat dit weliswaar geen luid scheurende testosteronpunk is, maar wél van grote klasse met gevarieerde nummers. Soms vinnig, soms beschouwend.

Sterker nog, ik hoor een sfeer die later bij indiegroepen zou opduiken. Als een brug tussen de boze eerste punkgolf (vooral The Clash en The Ruts) en de indie die aan het einde van het decennium de kop opstak. Pixies bijvoorbeeld. In 1981 had ik dit niet als punk bestempeld, wél als stevige gitaarwave. Het label 'postpunk' dat tegenwoordig gangbaar is, kan ook worden opgeplakt.
Laat ik die labeltjes achter mij laten. De oorspronkelijke elpee bevat negen nummers. Vijf op kant 1, vier op 2, waarvan de laatste een drieluik, dus eigenlijk elf stuks in totaal. Naar de huidige normen klinken de drums nogal "dun", wat echter snel went. Blijkens de binnenhoes is er gastzang op Unfree Child door Gina Birch van The Raincoats. Het nummer staat niet op het label vermeld, maar volgt naadloos na Did He Jump?

De gepimpte cd-editie van 1993 zette vóór opener Fear de vier singleliedjes van vóór die tijd en ná slottrilogie Target / Mr. Disney / The War Goes On volgen er nog eens acht. MuMe gaat ten onrechte uit van die laatste editie, waardoor de tracks en bonussen niet goed staan aangegeven. Sommige nummers worden zelfs niet genoemd; ik zal een wijziging indienen.
Het album staat inclusief bonussen op streaming en gezien de unieke stijl en sterke composities ga ik na de nodige draaibeurten over tot het geven van een voorzichtige 4,5 ster.

Voor zover ik nu kan overzien heb ik op mijn reis door new wave in 1981 nog één album te gaan. Afkomstig van de EP This Is Radio Clash van inderdaad The Clash vervolg ik bij het debuut van The Church. Terug naar april dat jaar.

Update - De correctie is geaccepteerd, waardoor te zien is dat track 5 tot en met 13 de oorspronkelijke elpee betreffen, de nummers daarvoor en daarna (die met een sterretje) zijn de losse singles die voor de cd werden toegevoegd.