The Church - Of Skins and Heart (1981)

Hm, heb deze hoes vaak in de winkel zien liggen. Waarom wordt dit Church-debuut niet echt opgepikt op MuMe?

Ik ken hem eerlijk gezegd niet. Ik ken maar 1 plaat van ze, wie kenkt hem niet

Prachtige plaat dit, voor mij zelfs een van de beste Church platen, ontzettend gedreven met veel vaart en power. Het zijn allemaal liedjes met een kop en een staart en de uitgesponnen (soms langdradige) lange nummers zoals op latere platen (na 2000) zijn hier niet aanwezig. Ook zijn hier de invloeden duidelijk van Amerikaanse Southern-Rock bands zoals The Byrds etc. Het gitaarwerk is, zoals altijd, subliem met als hoogtepunt "Is This Where You Live". Een absolute aanrader voor Church fans!

Live in Amsterdam

The Church - Is This Where You Live @ Paradiso

Inderdaad... dit debuut heeft zeker meer power dan het latere werk na 2000 en de muziek past zelfs nog beter in mijn straatje met het bordje postpunkpowerpop. Heerlijke plaat! Beoordeling volgt later... ik moet zeker nog de hele week naar The Church.

Ik heb de video van Paradiso bekeken, dat is de nieuwe bezetting. Ik ben toch meer een liefhebber van de oude bezetting Kilbey, Koppes, Willson-Piper en Ploog. Zeker zoals ze hier spelen:

The Church - You Took (live) - YouTube

Wat een band....

Met het debuut van The Church lijk ik toe te zijn aan mijn laatste album van 1981. Tenzij ik ontdek toch nog een album te hebben gemist, zoals dat voortdurend gebeurt tijdens mijn reis door new wave. Die doe ik zoveel mogelijk op chronologische volgorde, maar aangezien mijn vorige station Zounds uit november 1981 stamt, ben ik daar weer eens niet in geslaagd.

In 1981 nog een onbekend bandje uit Sydney, ontvouwt zich op Of Skins and Heart een negental fraaie liedjes. Verschenen op vrijdag de 13e april in Australië en elders op 22 januari 1982. De ietwat melancholische stem van Steve Kilbey doet het goed op deze gitaarliedjes. Nummers met kop en staart, één van de redenen dat ik zo van new wave houd. Een gitaar kan scheuren, zoals Peter Koppes in Chrome Injury laat horen, maar zijn melodielijnen zingen vervolgens bijna op de wijze van Big Country - een groep die dan nog moet debuteren. Wellicht omdat andere zessnarenman Marty Willson-Piper een akoestischer inslag heeft? Hoe dan ook, ze kleuren de liedjes die alle door Kilbey werden geschreven fraai in.

Tweemaal veer ik extra op: bij Memories in Future Tense dat qua gitaarwerk enige invloed uit de rockjaren '70 verraadt (de groep begon in 1975, men was dus al geruime tijd samen) en op het deels onheilspellende en daarna weer fraai zingende Fighter Pilot... Korean War. Bij Is This Where You Live dat 7'38" duurt, lukt het ook, mede door de versnelling halverwege. Zóóó lekker. The Unguarded Moment werd in mei 1982 in Nieuw-Zeeland #19, in hun eigen Australië was het slechts een radiohit. Dat het voor mij één van de minder spannende liedjes is, zegt veel over de kwaliteit van de elpee.
Een grotendeels uptempo album, maar afsluiter Don't Open the door to Strangers is een ballade. Omdat ie nog geen drieëneenhalve minuut duurt, goed te doen voor iemand die het niet zo op ballades heeft.

Weemoed en transparante gitaren gegoten in fijne liedjes. Mij héb je! Al in 1988 verscheen het op cd met daarbij een drietal bonussen.

Op naar 1982. Daarvoor zal ik eerst alle namen en nummers ordenen die daarvoor staan voorgesorteerd. Dit op volgorde van release en/of de datum dat de singles ervan in een hitlijst kwamen. Een klein monnikenwerk en dus duurt het nog wel eventjes voor ik toe ben aan Pinky Blue van Altered Images, waarvan I Could Be Happy op 6 december 1981 de Britse hitlijst betrad. Zit ik toch nog even in '81.