Massive Attack - Danny the Dog (2004)

Massive Attack op een andere manier, een iets ander geluid door het moet aanpassen aan een filmisch geheel. De score is opgedeeld in een kant waar hun herkenbare stijl gehanteerd word (bij actiescenes) tegenover een droevig deel voor het hoofdkarakter. Er wordt een soortgelijke stijl gebruikt als die van One Hour Photo van Johnny Klimek en Reinhold Heil en vele andere van dat specifieke duo. Hier dringt hun nooit gehoorde, ingetogen emotie naar voren door middel van een combinatie van het al erg sonische geluid met hervormde bellen, piano (soms tegen het atonale) en pizzstring gebruik. Meest in het oog springend zijn de stukken met gepluk en getrek aan snaren van gitaren, violen,harpen en deze allen vervormd met al eenzelfde gebruikt van piano. Echter hun trademarks ogen wat begrijpelijk magerder. 4 sterren

We zien hier een andere kant van Massive Attack dan we gewend zijn, en ook waar de groep zelf minder in bedreven is. Toch komt er hier en daar wat leuks uit, in de rustige nummers zowel als in de actietracks. Uiteindelijk steekt het echter niet hoog boven het maaiveld uit, en de constante afwisseling tussen rust en actie geeft het album niet echt een lekkere flow. Zeker niet verkeerd, maar ik zie mezelf het niet snel weer opzetten.