Rachel's - Systems / Layers (2003)

Dat gevoel heb ik ook met deze plaat. Nu is "System/Layers" geen collage van allerlei hectisch tegen elkaar opbotsende geluiden zoals bij "City Life"; het is eerder een harmonieuze cohabitatie van klassieke muziek en geluiden die ons in het dagelijkse doen en laten worden aangereikt.

Het intellectuele, introverte geluid van viool, piano en contrabas wordt op deze plaat voortdurend op de proef gesteld door geluidsfragmenten van voorbijsnellende trams, het ruizen van de wind, converserende mensen op straat, het geluid van radio en televisieprogramma's...het lijkt net of je het éne oor luistert naar het plaatselijke harmonie-orkest, terwijl je met het andere oor erop let of je niet pardoes omver wordt gereden met de stadsbus.

Dit spel van ogenschijnlijke contrasten weet mij in elk geval telkens weer enorm te boeien. 4,5*

Het is verdraaid handig als iemand je voor geweest is. Dan hoef je het enkel te quoten en beamen

Ik heb me de voorbije weken (nu nog ) te pleuris geluisterd naar dit betoverde schijfje, dat klinkt alsof het de stad tergend langzaam naar binnen laten druppelen





Het komt inderdaad in de buurt van mijn jarenlange droom: een harmonie-orkest een recital laten spelen op een druk bereden kruispunt, terwijl de stad volop onbestemde en ongerichte geluiden uitbraakt

Ik ben dit schijfje nu aan het luisteren, want ik heb m net binnengekregen. Hij is nu bij nummer 6. En als mijn gevoel et niet bedriegt, is dit een blijvertje. Ik weet nog niet waarom, maar het intrigeert.

Dit klinkt wel erg layer, het is soms moeilijk om er system in te ontdekken. Desalniettemin is het system in dit album buitengewoon geniaal. Het layer kan mij trouwens ook goed bekoren.

Eerlijk gezegd hoor ik door de Systems de Layers niet meer

De nummer 11 uit mijn top 10. Schitterende plaat, staat zeer regelmatig op in huize itchy. Onderhuids, spannend, dreigend, pure schoonheid.
Snel toevoegen ook aan het seksplaten-topic. Beviel uitstekend, geile plaat

Goed.. laat ik nu eens iets nuttigers zeggen dan de vorige keer...

Ben net terug van het hardlopen... rondje gemaakt over de dijk, langs de rivier.. waar paarden en koeien en vogels lopen.

Bij dat rondje heb ik besloten dit album op te zetten omdat ik zo halfwat was vergeten wat er nou precies zo mooi aan was, zo lang heb ik het niet gedraaid.

Nou ik weet het weer.. wat is er zo mooi aan.. alles.
Het is net alsof je in een enorm drukke stad op het enige rustige puntje zit... Je hoort allerlei geluiden om je heet, pratende mensen, rijdende auto's.. van allerlei geluiden.

Maar er zijn ook momenten waarop je rustig naar jezelf kijkt, bronnen van rust, zoals de laatste twee nummers, die beiden fantastisch klinken.. Ook het erg mooie Unclear Channel is zo'n rustpunt.

Zoals te verwachten is als ik iets mooi vind zijn de strijkers weer ruim aanwezig, maar zeker in de rustigere nummers speelt ook de piano een belangrijke rol.

Muziek die een beetje beschrijft hoe ik me de laatste weken voel. Jammer dat ik op dezelfde manier denk over de platen die hoger in mijn top10 staan, anders was ie wel omhoog gegaan

Dit album gaat per direkt mijn top 10 in!

Ik kom de naam Rachel's tegen bij de op handen zijnde Postrock KO ... als ik hier lees over een bezetting die eerder een kamerorkest lijkt te representeren is de belangstelling wel enigszins gewekt. Alleen kan ik het niet helemaal met een postrock-nominatie rijmen.

Waar lijkt dit op .. ?

Op zich is dit wel in de postrock-hoek te plaatsen, maar dit heeft toch relatief veel klassieke en minimalistische elementen.
Een band waaraan ik denk die vergelijkbaar is, is bijv. Esmerine, Set Fire to Flames misschien zelf.

Ik ben net in het kader van de beste rockband KO deze band even aan het pindakazen en heb zojuist het nummer Water from the same source gehoord. Is dat nummer een beetje representatief voor het album?, want dat is toch wel een erg fraaie track.

Ik zie dat je inmiddels al gestemd hebt....

Water from the Same Source is meer de zweverige kant van deze plaat, terwijl hij ook een meer down-to-earth-kant heeft wat mij betreft..

Prachtige plaat. Moderne klassieke muziek gemengd met ambient invloeden. Een mooi uitgebalanceerd werk door de afwisseling tussen rustige passages en muzikale stroomversnellingen. Veel melancholische noten, maar ook veel berusting.

Esperanza is echt ongekende pracht.

En er weer uit!

IK vind het toch een stuk minder dan Handwriting of Egon Schiele. Is mij te bombastisch en wat donker. En dat donkere hoor ik liever ander bands.
Bij Rachel´s prefereer ik de wat verfijndere platen.

Dit is één van m'n favoriete albums die ik ontdekt heb de afgelopen tien jaar. Het is moeilijk om de vaak heel persoonlijke gevoelens neer te pennen, zodat die verstaanbaar zijn voor een derde persoon.

Toch ga ik het voor deel proberen. Ik wil starten met dat laatste nummer, NY Snow Globe. Het is een stille reprise van Water from the Same Source. Water from the Same Source is wellicht het meest sublieme nummer op dit album. Voor even lijkt alles goed te passen, ik pas in de wereld en de wereld past in mij.

Dit album lijkt je een soort rondleiding te willen geven door een stad. Daartoe dragen de 'nummers' bij met de industriële geluiden, de moeilijk onderscheidbare stemmen van mensen op straat. En dan niet een stad die toeristisch makkelijk te liefhebben valt. Het album wilt je ogen leren openen voor de schoonheid van het alledaagse. Het leven in de stad, al de bewegen, die als één persoon toch nooit kan vatten.

En dan eindigt het plotseling, alsof men wil zeggen, zo is het leven, het is moeilijk om het te controleren. Het leven is zoveel groter dan je eigen bubbel. Alsof je nog één keer naar al het leven in de stad kijkt, vanuit een toren 's nachts in de winter, om dan afscheid te nemen van de stad. Of toch voor een tijdje.

Dit blijft toch een wondermooie plaat. Het verhaal erachter, volgens de linernotes:

All of the material on "Systems/Layers" was developed in collaboration with the SITI Company for a theater piece of the same name. This record is based on improvisations and discussions we've had together over the last two years. So many people offered generous ideas, energy, and heart.

Muziek voor een theaterstuk dus. Dat is overigens niet relevant om van deze plaat te kunnen genieten: de muziek kan volledig op zichzelf staan en is zo evocatief dat het misschien wel een nieuw theaterstuk in je hoofd oproept.

De kern van Rachel's bestaat uit Rachel Grimes (piano), de in helaas in 2012 overleden Jason Noble (bas, gitaar, keyboard, we kennen hem ook van Rodan en Shipping News), Edward Grimes (drum, percussie, overleden in 2017) en Christian Frederickson (viool). Op deze plaat worden zij aangevuld met nog 12 muzikanten. Het nummer Last Thing Last is het enige nummer met zang, van Shannon Wright.

De basis van de muziek op Systems/Layers is modern klassiek, bij gebrek aan een betere omschrijving. Korte composities met piano, cello, viool, drums/percussie. Sommige nummers bestaan uit slechts twee of enkele instrumenten. Op andere nummers zijn 15 muzikanten actief. Maar dit is slechts de basis. Systems/Layers is overgoten met samples en gevonden geluiden. Soms zijn deze verwerkt in het nummer, en soms dienen ze als tussenstuk. Alle gebruikte geluiden zijn vermeld in de hoes en zijn leuk om als muzikale bingokaart te gebruiken: heb jij de garbage truck al langs horen komen? Of de wood stove, de Belgian ice cream truck of de fingernail clippings?

In elk geval: door de wisseling in muzikanten en alle toevoegingen is de plaat heel gevarieerd. Echt ontoegankelijk wordt het nergens. Ik heb veel mensen kennis laten maken met Systems/Layers en bijna iedereen vindt het mooi. Dat lijkt bijna verdacht, maar deze plaat is ook weer niet "makkelijk". Op een paar momenten wordt de boel opeens opgeschud, zoals op de potten en pannen op Reflective Surfaces, de nerveuze percussie op Unclear Channel en op Singing Bridge waarin een keiharde distorted drumcomputer een fieldrecording ondersteunt.
Maar over het algemeen is Systems/Layers juist licht van toon. Hoewel de muziek bij vlagen droevig klinkt, wordt het nergens zwaar. Ik krijg altijd een optimistisch gevoel van de plaat in zijn geheel. Misschien omdat deze zo vol zit met leven. De quote van een Steve Reich-plaat in de eerste post is herkenbaar, al neigen mijn associaties meer naar Philip Glass' Koyaanisqatsi.

Op de vinyl-rerelease is Systems/Layers uitgesmeerd over drie plaatkanten. Op de vierde staat de EP Technology Is Killing Music, een werkstuk van 17 minuten dat is samengesteld uit de opnamen van deze plaat en een mooie aanvulling vormt op Systems/Layers.

Bijzondere plaat met veel neoklassieke stukken erin verwerkt. Donker, duister en mysterieus zijn de woorden die het eerst bij me te binnen schieten.
Deze plaat MOET in de avond worden opgezet, niet eerder en niet later
4*

Want anders zwaait er wat!

De welbekende slipper komt anders even om de hoek kijken

Ik vind het meer een plaat voor de knisperige vroege ochtend, als de vogels kwinkeleren en iedereen goedgemutst de deur uitstapt.
Selenography is hun nachtplaat

Album wat de afgelopen jaren zachtjes aan mijn muzikale ladder is opgeklommen en inmiddels tot 1 van mijn favorieten behoort. Vinyluitvoering binnen en da’s altijd lekker. Moeilijk in een hokje te duwen maar wat een aantrekkingskracht heeft dit op mij zeg. Melancholisch, breekbaar en tot op het bot ontroerend. Prachtig en een 0,5* erbij.