Sarah McLachlan - Fumbling Towards Ecstacy (1993)

Het beste album wat ze tot nu toe heeft gemaakt. Ik vind haar nummers tijdloos, en haar teksten gaan best diep. Als je sommige nummers letterlijk zou vertalen, zou het niet helemaal correct te verwoorden zijn. Je moet meer je 'eigen' verhaal er maar in zien te vinden en/of voelen. Mijn favoriet blijft 'Wait' maar het album bevat daarnaast ook ijzersterke nummers als 'Elsewhere' , 'Plenty', en de titelsong van het album. Daarnaast bevat de cd ook 'skipnummers' die me niet raken.

Het beste album tot nu toe!! Iedereen moet het nummer Possesion horen... mooier bestaat er gewoon niet!!!! 5*

Dit blijft mijn favoriete album van haar! vooral de track Possesion heb ik ongeveer 5000x gedraaid ! Schitterend gewoon !! 4.5*

Prima zangeres, parels zijn Wait of plenty!

Denk dat dit wel 1 van mijn favoriete zangeressen is naast Kate Bush en Joanna Newsom. Werkelijk prachtige stem en ze durft vele genres te vertolken: pop, rock, jazz, folk, klassiek, noem maar op. Ik weet in ieder geval al wat ik met kerst ga draaien. Een absolute aanrader: Wintersong

Ziet er inderdaad erg toepasselijk uit, helaas heb ik die nog niet. Ik moet weer eens sparen voor wat van dit soort wegzweefplaten

Matig album, steekt nog maar net boven de middenmoot uit. Vind de nummers te "gemakkelijk" klinken ofzo. Ze heeft betere dan deze gemaakt. 3*

Ken haar al vanaf Touch, haar eerste en Solace, waarvan hier nog de very ltd.ed. staat, prachtige verpakking, boek, geloof ook iets xtra's aan muziek. Per plaat gegroeid, en toen kwam milionseller Fumbling.....wat een plaat ja. Duidelijke progressie in vele opzichten, sws gezegend met een stem als een nachtegaal ja, prachtig prachtig. Possession werkelijk van ongelooflijke klasse en schoonheid, maar die staan er hier wel meer op ja. Enkel dit nummer mijn all-time Sarah favo, grijs gedraaid ja. Blij dan ookdat ie ooit een vinyl re-release kreeg op MoV. Hierna volgde nog het uiterst genietbare Surfacing, vervolgens haakte ik af, het werd gewoon minder. Mirrorball trouwens ook nog eens een fraaie live registratie. Maar eigenlijk haar eerste 4 platen, yes, wonderbaarlijk.

In 2001 kreeg Possession ook een uitmuntende dance mix onder de naam Transfer - Possession.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Sarah McLachlan - Fumbling Towards Ecstasy (1993) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Sarah McLachlan - Fumbling Towards Ecstasy (1993)
Sarah McLachlan was een van de bekendste en meest invloedrijke vrouwelijke muzikanten uit de jaren 90 en leverde in 1993 met het uitstekende Fumbling Towards Ecstasy haar meest memorabele album af

De Canadese muzikante Sarah McLachlan is inmiddels bijna vergeten en dat is best bijzonder. In de tweede helft van de jaren 90 was ze immers een van de bekendste vrouwelijke muzikanten en vaandeldrager van de beweging die de ongelijke behandeling van mannelijke en vrouwelijke muzikanten aan de kaak stelde. Het zal deels te maken hebben met het afnemende niveau van haar albums, want zo goed als Sarah McLachlan was op haar doorbraakalbum Fumbling Towards Ecstasy uit 1993 werd ze nooit meer. Het is een album dat totaal anders klinkt dan de albums van vrouwelijke popsterren van het moment, maar het album heeft nog steeds wat en is bovendien van hoge kwaliteit.

Sarah McLachlan was in de tweede helft van de jaren 90 een van de initiatiefnemers van Lilith Fair, een rondreizend muziekfestival waarop alleen vrouwelijke artiesten te zien waren. Dat was niet voor niets, want een aantal hele grote sterren uitgezonderd, opereerden vrouwelijke muzikanten destijds in de schaduw van hun mannelijke collega’s.

Van de vrouwelijke muzikanten die op het affiche van Lilith Fair stonden was de Canadese Sarah McLachlan een van de bekendste en meest invloedrijke. Dat is nu nauwelijks meer voor te stellen, want de albums die Sarah McLachlan de afgelopen 30 jaar maakte stonden in de schaduw van haar eerdere albums en inmiddels is het ook al geruime tijd stil rond de Canadese muzikante.

Sarah McLachlan debuteerde in 1988 vrij anoniem en niet heel bijzonder, maar met het in 1991 verschenen Solace zette ze zichzelf op de kaart als singer-songwriter. Het album werd in 1993 gevolgd door Fumbling Towards Ecstasy, waarmee Sarah McLachlan doorbrak naar het grote publiek. De albums die volgden op Fumbling Towards Ecstasy waren in commercieel opzicht succesvoller, maar in het oeuvre van Sarah McLachlan is Fumbling Towards Ecstasy wat mij betreft de creatieve piek.

Ik was in de tweede helft van de jaren 90 zeer gesteld op de muziek van Sarah McLachlan, maar ik denk niet dat ik de afgelopen twintig jaar nog naar haar muziek heb geluisterd. Fumbling Towards Ecstasy bleek echter direct weer het warme bad dat het ook in de jaren na 1993 was.

Bij beluistering van het album met de oren van nu vielen me een aantal dingen op. Het eerste dat opvalt is de mooie maar ook bijzondere stem van Sarah McLachlan. Het is een stem die nogal nadrukkelijk aanwezig is in haar songs, maar ik vind de zang van de Canadese muzikante nog altijd prachtig.

Het tweede dat opvalt is dat Fumbling Towards Ecstasy zwaar leunt op de tijdloze singer-songwriter muziek van eerdere datum en zeker het soort waarin plek was voor invloeden uit de folk, jazz en pop. Het geeft de songs van Sarah McLachlan een tijdloos karakter, al hoor je ook zeker invloeden uit de muziek die in de jaren 90 werd gemaakt op het album.

Het derde dat opvalt bij beluistering van Fumbling Towards Ecstasy is de fraaie productie. Daar was ik in de jaren 90 nog niet erg alert op, maar toen ik het album onlangs weer eens beluisterde heb ik onmiddellijk opgezocht wie het album heeft geproduceerd. Het blijkt de Canadese producer Pierre Marchand, die een leerling en volgeling was van Daniel Lanois. Het klinkt met de oren van nu misschien wat vol en gepolijst, maar ik heb ook wel wat met het zeer smaakvolle geluid op Fumbling Towards Ecstasy.

Het is tenslotte een album waarvoor Sarah McLachlan haar beste songs schreef. Na het album werden de songs van de Canadese muzikante wat toegankelijker en wonnen invloeden uit de pop aan terrein, maar op Fumbling Towards Ecstasy zijn de songs van de Canadese muzikante nog behoorlijk complex en gevarieerd.

Op voorhand kon ik me weinig herinneren van het album, maar Fumbling Towards Ecstasy bleek noot voor noot bekend en bevat heel veel songs die me dierbaar waren en inmiddels ook weer zijn. Roem bleek zeer vergankelijk voor Sarah McLachlan, maar haar beste albums zijn veel te goed om vergeten te worden. Erwin Zijleman