Taku Iwasaki - Rurouni Kenshin Tsuioku Hen (1999)

Gaaf dat deze ook op de site staat! Dit is de muziek van de 4-delige OVA (Original Video Animation) en behalve dat ik deze miniserie werkelijk geweldig vind, geldt dit ook wel degelijk voor de muziek.
De soundtrack heb ik reeds besteld. Hoewel ik de muziek al ken van deze Japanse tekenfilm (pas reeds 80 keer gezien of zo....), zal ik er binnenkort wat dieper op in gaan, nadat ik de soundtrack eens goed op me in heb laten werken.
Wat ik wel weet, is dat dit voor iedereen die iets heeft met goede filmmuziek, een absolute aanrader is!

Rurôuni Kenshin: Meiji kenkaku Romantan: Tsuioku hen Soundtrack (Taku Iwasaki) - Recensie door Tom H. - filmmuziek.be

Bovenstaande link bevat overigens nog een geweldige review van deze bloedmooie soundtrack!

Allemachtig, wat een mooie soundtrack is dit!! Geweldige muziek waar ook nog een duidelijk vleugje van dramatiek in zit, wat het tot een ijzersterk geheel maakt. En het past uitstekend bij deze miniserie. Ook zonder de beelden erbij staat de muziek op eenzame hoogte.
Taku Iwasaki combineert orkestrale en electronische muziek met meer ingetogen klanken en heeft er een hoop van zijn ziel en zaligheid ingestopt, wat resulteert in stuk voor stuk pareltjes van ongekende schoonheid. Het ene moment klinkt de muziek groots en dramatisch, waarbij vooral het hoofdthema een grootse indruk op me maakt. Deze is vooral goed verweven in de beide "In Memories...."-tracks, die tevens tot de uitschieters van deze soundtrack behoren. Ook het zeer sterk opbouwende "The Wars of the Last Wolves" is een vermelding waard. Vooral het heldhaftige en pompeuze hoofdthema die in het midden van het nummer opduikt is geweldig en lijkt sterk op een mix van de filmmuziek van Hans Zimmer, terwijl een nummer als "Shades of Revolution" (vooral het tweede gedeelte) lijkt op de muziek van Kenji Kawai (vooral bekend voor de muziek van o.a. Ghost in the Shell, Seven Swords en Avalon).. Op de meer ingetogen nummers, zoals "Quiet Life", lijkt de muziek van Taku Iwasaki ook wel op die van Joe Hisaishi (vooral bekend vanwege zijn muziek voor films van Hayao Miyazaki en Takeshi Kitano).
Veel van de thema's worden regelmatig herhaald, sommige zelfs in een uitstekende piano-versie (nummers zeven en acht). Die herhalingen zijn natuurlijk vrij bekend met soundtracks, echter zijn de thema's stuk voor stuk zó sterk, dat ik ze eigenlijk wel non-stop zou willen horen. Lang leve de repeat-knop .
Ik vermelde het al eerder; dit is een werkelijk absolute aanrader voor iedereen die filmmuziek en instrumentale muziek in het bijzonder een warm hart toedraagt. Naast de aan te bevelen mini-serie, is dit één van de beste soundtracks die ik in m'n bezit heb.
Een 5 met een griffel!!

Ik herinner mij de eerste keer dat ik deze OAV's van Rurouni Kenshin zag nog als ware het gisteren. Het was F.A.C.T.S., anno 2000, deze OAV's maakten net hun intrede op de franstalige anime markt, en werden publiekelijk gescreened tijdens de beurs.

Het volk komt de zaal binnen, neemt plaats, keuvelt wat gezellig over de aanbiedingen en aankopen van de dag, u weet hoe dat gaat. De opgewekte en gezellige sfeer zat er best wel in, zeg maar. We gaan naar Kenshin zien. U weet wel, die jolige, dolende samouraï met z'n gekke maniertjes. Film begint. Nog geen minuut verder, en je kon een speld horen vallen. Film loopt af, volk verlaat de zaal. Er wordt niet meer zoveel gekeuveld, vooral veel naar de grond gestaard. Iedereen leek wel een baksteen in zijn maag te hebben. Depressief, voelde ik mij. Teneergeslagen, aan de grond genageld, verbijsterd. Er viel wel wat te verwerken, zoveel stond vast.

Nochtans, zo'n tedere ziel ben ik niet. Maar deze anime vormt een klasse apart. Dit is naar mijn bescheiden mening een mijlpaal in de geschiedenis van de anime. Een pracht van een compromisloos scenario, dat zwelgt in de donkerste donkerte, een feilloze artistieke executie wat de animatie betreft, en... een ongemeen uitmuntende parel van een soundtrack.

Taku Iwasaki mikt hier resoluut op je ingewanden, en die raakt hij met verve. Vrolijk word je hier niet van. Bewogen, daarentegen... Er durft al wel eens een synthesizer pad op te duiken ter sfeergewijze ondersteuning, maar het accent ligt toch vooral op de klassieke instrumenten, in het bijzonder strijkers, fluiten, en de nodige percussie om de zaken op te fokken wanneer nodig, en orchestrale arrangementen. En wat deze man hiermee weet aan te vangen valt amper in woorden te vatten. Europeanen verwijten Japanners graag dat, wanneer het op klassieke muziek aankomt, deze laatsten vaak de zaken technisch perfect weten uit te voeren, maar dat ze de nodige culturele voeling missen om er ook echt net dat, gevoel, in te leggen. Iwasaki veegt dit vooroordeel resoluut van de tafel, en serveert hier een huzarenstukje. De clichés van de flauwe, platte orchestrale soundtracks worden prachtig omzeild, om plaats te maken voor één ding: beklijvende muziek. Naar dit album luisteren voelt dan ook aan als een bergbeklimming, met Taku Iwasaki als persoonlijke gids. En net zoals je de Himalaya niet in een spurtje oploopt, geleidt hij je mooi, stapje per stapje, van het ene hoogtepunt naar het volgende, met op de nodige momenten een rustpauze om even op adem te komen. Want als deze man hoog gaat, dan gaat deze man hoog. Zeggen dat je in vervoering gebracht, is een behoorlijk understatement.

Je reinste waanzin. Oprecht. Puur. Bikkelhard. Dat mijn beleving van de bijhorende anime een grote invloed heeft op mijn beleving van deze score spreekt vanzelf, maar anderzijds is het ook grotendeels mijn beleving van deze score die verantwoordelijk is voor mijn beleving van de anime. M.a.w., dit is een prachtig voorbeeld van hoe het totaal meer kan zijn dan de som der delen. Hoedanook, anime fan of niet, aanschaffen deze handel!

Moest het overigens iemand kunnen interesseren, ik heb een transcriptie gemaakt van "Quiet Life (pf Solo Version)". Wie dit stuk ook eens wil spelen, mag mij altijd een PM sturen om naar de PDF te vragen!