Taku Iwasaki - Rurouni Kenshin Tsuioku Hen (1999)

Ik herinner mij de eerste keer dat ik deze OAV's van Rurouni Kenshin zag nog als ware het gisteren. Het was F.A.C.T.S., anno 2000, deze OAV's maakten net hun intrede op de franstalige anime markt, en werden publiekelijk gescreened tijdens de beurs.

Het volk komt de zaal binnen, neemt plaats, keuvelt wat gezellig over de aanbiedingen en aankopen van de dag, u weet hoe dat gaat. De opgewekte en gezellige sfeer zat er best wel in, zeg maar. We gaan naar Kenshin zien. U weet wel, die jolige, dolende samouraï met z'n gekke maniertjes. Film begint. Nog geen minuut verder, en je kon een speld horen vallen. Film loopt af, volk verlaat de zaal. Er wordt niet meer zoveel gekeuveld, vooral veel naar de grond gestaard. Iedereen leek wel een baksteen in zijn maag te hebben. Depressief, voelde ik mij. Teneergeslagen, aan de grond genageld, verbijsterd. Er viel wel wat te verwerken, zoveel stond vast.

Nochtans, zo'n tedere ziel ben ik niet. Maar deze anime vormt een klasse apart. Dit is naar mijn bescheiden mening een mijlpaal in de geschiedenis van de anime. Een pracht van een compromisloos scenario, dat zwelgt in de donkerste donkerte, een feilloze artistieke executie wat de animatie betreft, en... een ongemeen uitmuntende parel van een soundtrack.

Taku Iwasaki mikt hier resoluut op je ingewanden, en die raakt hij met verve. Vrolijk word je hier niet van. Bewogen, daarentegen... Er durft al wel eens een synthesizer pad op te duiken ter sfeergewijze ondersteuning, maar het accent ligt toch vooral op de klassieke instrumenten, in het bijzonder strijkers, fluiten, en de nodige percussie om de zaken op te fokken wanneer nodig, en orchestrale arrangementen. En wat deze man hiermee weet aan te vangen valt amper in woorden te vatten. Europeanen verwijten Japanners graag dat, wanneer het op klassieke muziek aankomt, deze laatsten vaak de zaken technisch perfect weten uit te voeren, maar dat ze de nodige culturele voeling missen om er ook echt net dat, gevoel, in te leggen. Iwasaki veegt dit vooroordeel resoluut van de tafel, en serveert hier een huzarenstukje. De clichés van de flauwe, platte orchestrale soundtracks worden prachtig omzeild, om plaats te maken voor één ding: beklijvende muziek. Naar dit album luisteren voelt dan ook aan als een bergbeklimming, met Taku Iwasaki als persoonlijke gids. En net zoals je de Himalaya niet in een spurtje oploopt, geleidt hij je mooi, stapje per stapje, van het ene hoogtepunt naar het volgende, met op de nodige momenten een rustpauze om even op adem te komen. Want als deze man hoog gaat, dan gaat deze man hoog. Zeggen dat je in vervoering gebracht, is een behoorlijk understatement.

Je reinste waanzin. Oprecht. Puur. Bikkelhard. Dat mijn beleving van de bijhorende anime een grote invloed heeft op mijn beleving van deze score spreekt vanzelf, maar anderzijds is het ook grotendeels mijn beleving van deze score die verantwoordelijk is voor mijn beleving van de anime. M.a.w., dit is een prachtig voorbeeld van hoe het totaal meer kan zijn dan de som der delen. Hoedanook, anime fan of niet, aanschaffen deze handel!

Moest het overigens iemand kunnen interesseren, ik heb een transcriptie gemaakt van "Quiet Life (pf Solo Version)". Wie dit stuk ook eens wil spelen, mag mij altijd een PM sturen om naar de PDF te vragen!