Andrew Lloyd Webber - Variations (1978)
mijn stem
9 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: MCA
-
Introduction (1:12)
-
4 (3:05)
-
Variations 5 and 6 (3:14)
-
Variation 7 (1:50)
-
Variation 8 (1:07)
-
Variation 9 (1:42)
-
Variation 10 (2:21)
-
Variations 11-15 (Including the Tributes) (3:51)
-
Variation 16 (2:28)
-
Variations 13-14 Varied (1:54)
-
Variation 17 (1:09)
-
Variation 18 (2:58)
-
Variations 19, 20, and 6 Varied (3:04)
-
Variations 21 and 22 (1:59)
-
Variation 23 (2:39)
0
geplaatst: 10 maart 2009, 17:53 uur
De leden van Colosseum II zijn allemaal aanwezig als gastmuzikant
Gary Moore meets Classic
Gary Moore meets Classic
0
geplaatst: 1 juli 2015, 05:06 uur
En dat alleen al is genoeg om een keertje te luisteren.
Plus het thema van Paganini is terecht heel bekend.
Plus Webber haalt echt alle mogelijke variaties uit de kast: kamermuziek, jazz, broadway, hardrock. Dat maakt het luisteren enorm lollig door alle tegenstellingen.
Plus het thema van Paganini is terecht heel bekend.
Plus Webber haalt echt alle mogelijke variaties uit de kast: kamermuziek, jazz, broadway, hardrock. Dat maakt het luisteren enorm lollig door alle tegenstellingen.
2
geplaatst: 11 augustus 2023, 09:29 uur
Componist Andrew Lloyd Webber, bekend van musical Jesus Christ Superstar, verliest een weddenschap met diens broer Julian, tevens cellospeler, over een voetbaluitslag. De prijs: componeer een suite genaamd Variations, gebaseerd op werk van de Italiaanse violist Nicolò Paganini (1782-1840), dezelfde die later gitarist Yngwie Malmsteen zou inspireren.
Andrew was sportief en ging aan de slag. Hij stelde zich voor om klassiek, jazz en rock te verenigen, maar wist niet hoe dat handen en voeten te geven. Tot hij te gast is bij platenmaatschappij MCA en daar toevallig (?) Colosseum II krijgt te horen, de groep van drummer Jon Hiseman, gitarist Gary Moore en toetsenist Don Airey.
Hij benadert de groep, die wegens twee geflopte albums gretig toehapt. Hiseman neemt bovendien zijn echtgenote Barbara Thompson mee, die allerlei blaasinstrumenten speelt.
Andere medewerkenden met grote namen op hun cv zijn bassist Herbie Flowers, drummer Phil Collins, toetsenist Rod Argent en uiteraard ontbreekt weddenschapwinnaar Julian Lloyd Webber niet; hij speelt cello.
Dit alles wist ik niet, maar dankzij 'Gary Moore: The Official Biography' belandde ik bij het verhaal van Colosseum II, waarbij dit album op p. 93-94 wordt beschreven. Die groep was op dat moment armlastig, maar een financieel voorschot helpt. Het album verkoopt vervolgens goed: haalt zelfs goud, #2 in februari 1978 in de Britse albumlijst. Op dat moment had Colosseum II alweer zijn derde album uitgebracht, te weten War Dance .
Variations bevat de gewenste mix van drie muzikale werelden, waarbij toetsen, gitaar, blaasinstrumenten en cello beurtelings de hoofdmelodie spelen gedurende 23 instrumentale delen. Variatie is troef en zo ontvouwt zich een licht-luisterbaar album.
Gary Moore had het zwaar, omdat hij geen noten kon lezen; maar Lloyd Webber merkte op dat de man een fenomenaal muzikaal geheugen bezat en zich zo kon meten met zijn professioneel opgeleide collega's.
De biografie vermeldt ook dat het Britse ITV-cultuurprogramma The South Bank Show muziek van Variations gebruikt als tune, van 1978 tot 2010 op tv. Op YouTube vond ik een aflevering over Paul McCartney, met inderdaad Variation 1 in de leader.
Andrew was sportief en ging aan de slag. Hij stelde zich voor om klassiek, jazz en rock te verenigen, maar wist niet hoe dat handen en voeten te geven. Tot hij te gast is bij platenmaatschappij MCA en daar toevallig (?) Colosseum II krijgt te horen, de groep van drummer Jon Hiseman, gitarist Gary Moore en toetsenist Don Airey.
Hij benadert de groep, die wegens twee geflopte albums gretig toehapt. Hiseman neemt bovendien zijn echtgenote Barbara Thompson mee, die allerlei blaasinstrumenten speelt.
Andere medewerkenden met grote namen op hun cv zijn bassist Herbie Flowers, drummer Phil Collins, toetsenist Rod Argent en uiteraard ontbreekt weddenschapwinnaar Julian Lloyd Webber niet; hij speelt cello.
Dit alles wist ik niet, maar dankzij 'Gary Moore: The Official Biography' belandde ik bij het verhaal van Colosseum II, waarbij dit album op p. 93-94 wordt beschreven. Die groep was op dat moment armlastig, maar een financieel voorschot helpt. Het album verkoopt vervolgens goed: haalt zelfs goud, #2 in februari 1978 in de Britse albumlijst. Op dat moment had Colosseum II alweer zijn derde album uitgebracht, te weten War Dance .
Variations bevat de gewenste mix van drie muzikale werelden, waarbij toetsen, gitaar, blaasinstrumenten en cello beurtelings de hoofdmelodie spelen gedurende 23 instrumentale delen. Variatie is troef en zo ontvouwt zich een licht-luisterbaar album.
Gary Moore had het zwaar, omdat hij geen noten kon lezen; maar Lloyd Webber merkte op dat de man een fenomenaal muzikaal geheugen bezat en zich zo kon meten met zijn professioneel opgeleide collega's.
De biografie vermeldt ook dat het Britse ITV-cultuurprogramma The South Bank Show muziek van Variations gebruikt als tune, van 1978 tot 2010 op tv. Op YouTube vond ik een aflevering over Paul McCartney, met inderdaad Variation 1 in de leader.
1
geplaatst: 26 september 2024, 16:40 uur
Dank voor bovenstaande uitleg, RonaldjK. Ik had eigenlijk geen idee wat ik hiervan moest verwachten toen ik deze gisteren aantrof in een kringloopwinkel. Vanwege de grote namen achterop de hoes heb ik 'm maar meegenomen, in de veronderstelling dat die bekende musici zich onder leiding van Andrew Lloyd Webber wagen aan variaties op een klassiek thema van Paganini.
Dat klopt ook wel, maar het achtergrondverhaal maakt meer duidelijk over de totstandkoming en de aanpak. Want inderdaad: die variaties gaan alles kanten op, inclusief enkele hard rockende solo's van Gary. En gespeeld door topmuzikanten. Ik ben het album nu aan het beluisteren, en eerlijk is eerlijk: ik vind het ook een beetje een curiositeit, in elk geval in de discografie van Lloyd Webber, maar ook in die van Gary Moore en de overige muzikanten.
Het is duidelijk een van de vele pogingen tot het fuseren van klassiek en pop, of in dit geval meer rock. Kennelijk afkomstig uit de collectie van iemand die daar méér mee had, want ik pikte tegelijkertijd ook een album van Mike Batt & the Royal Philharmonic Orchestra mee, alsmede een CD van het RPhO zelf, waarin bekende rock-stukken zijn omgezet in klassieke klanken. Dat is dus eigelijk het omgekeerde van wat er gebeurt op deze Variations.
Ik weet het nog niet zo, vind het resultaat ondanks de hoorbare klasse toch een beetje gekunsteld. Maar het is wel leuk gedaan, en op zijn minst lekker gevarieerd. Er zitten stukken in die klinken als kamermuziek, maar regelmatig rockt het ook als een tierelier.
Andrew Lloyd Webber stond toen aan het begin van zijn carrière, maar was al een grote naam dankzij Jesus Chris Superstar, Evita en enkele andere musicals. En kennelijk was deze plaat in 1978 heel populair in Engeland, waar het de top van de LP-lijsten heeft gehaald. Maar aan Nederland - en in elk geval aan mij - is het destijds volstrekt voorbij gegaan. Ik vind op YouTube zelfs nog een filmpje waaruit blijkt dat de complete uitvoering op tv te zien is geweest. Toch leuk dat de leden van Colosseum op deze manier nog een zeer succesvol album hebben uitgebracht.
Dat klopt ook wel, maar het achtergrondverhaal maakt meer duidelijk over de totstandkoming en de aanpak. Want inderdaad: die variaties gaan alles kanten op, inclusief enkele hard rockende solo's van Gary. En gespeeld door topmuzikanten. Ik ben het album nu aan het beluisteren, en eerlijk is eerlijk: ik vind het ook een beetje een curiositeit, in elk geval in de discografie van Lloyd Webber, maar ook in die van Gary Moore en de overige muzikanten.
Het is duidelijk een van de vele pogingen tot het fuseren van klassiek en pop, of in dit geval meer rock. Kennelijk afkomstig uit de collectie van iemand die daar méér mee had, want ik pikte tegelijkertijd ook een album van Mike Batt & the Royal Philharmonic Orchestra mee, alsmede een CD van het RPhO zelf, waarin bekende rock-stukken zijn omgezet in klassieke klanken. Dat is dus eigelijk het omgekeerde van wat er gebeurt op deze Variations.
Ik weet het nog niet zo, vind het resultaat ondanks de hoorbare klasse toch een beetje gekunsteld. Maar het is wel leuk gedaan, en op zijn minst lekker gevarieerd. Er zitten stukken in die klinken als kamermuziek, maar regelmatig rockt het ook als een tierelier.
Andrew Lloyd Webber stond toen aan het begin van zijn carrière, maar was al een grote naam dankzij Jesus Chris Superstar, Evita en enkele andere musicals. En kennelijk was deze plaat in 1978 heel populair in Engeland, waar het de top van de LP-lijsten heeft gehaald. Maar aan Nederland - en in elk geval aan mij - is het destijds volstrekt voorbij gegaan. Ik vind op YouTube zelfs nog een filmpje waaruit blijkt dat de complete uitvoering op tv te zien is geweest. Toch leuk dat de leden van Colosseum op deze manier nog een zeer succesvol album hebben uitgebracht.
* denotes required fields.
* denotes required fields.