Jackie McLean - The Jackie Mac Attack Live (1992)

Aantal jaar geleden luisterde ik heel veel naar Jackie Mclean. Zoals dat gaat, op een gegeven moment kijk je weer eens verder en zodoende een paar jaar weinig meer bewust van hem geluisterd.
Vandaag kwam ik bij dit album terecht wat ik op een onverklaarbare manier nog op 3* had staan. Was weer direct getroffen door het eigenwijze en energieke spel en trek weer de conclusie dat Jackie weer en dus nog steeds mijn favoriete saxofonist is. Ik ga de komende tijd maar weer eens door zijn discografie spitten om te kijken hoe ik er nu tegenaan kijk.. zin in!

Coltrane, Dolphy, ja allemaal heel indrukwekkend en ik kan er intens van genieten, maar Jackie speelt direct naar mijn hart.

Ok, dan dit album...Explosieve uitbarsting van gepassioneerd talent en fucking jazzliefde ofzoiets.. Als je het spel van Jackie McLean enigszins kunt waarderen (Er zijn genoeg mensen die zijn dwarse spel foeilelijk vinden) moet je dit gaan horen. Met Nat Reeves op bas en Carl Ellen drums en uitblinkers Jackie McLean en de ,voor mij in ieder geval, onbekende Hotep Idris Galeta op piano.