David Murray / Mal Waldron - Silence (2008)

Verveelt geen moment. Zelfde soort verstilde intensiteit als de op beste duo albums met Waldron/Lacy en toch ook weer anders.

Je weet ze wel te vinden Spoon. Fantastische plaat inderdaad. Waldron’s rust gaat geweldig samen met de intense onrust en schoonheid van Murray.

Toch niet DIE Silence, he?

Ik ga ervan uit dat je de compositie van Haden bedoelt? Deze is van Murray en eigenlijk het minste nummer van de plaat.

Dankzij het weer lekker thuis aan het werk en dus een prima moment om mijn jazzbibliotheek op spotify eens door te nemen. (Staat vol albums die ik afgelopen jaren om wat voor reden dan ook opzij heb gezet) Silence was echt een verrassing. Ga hem vandaag nog eens horen. Benieuwd of hij weer zo positief binnenkomt.

Tja, de Silence op dit album is een beetje de vreemde eend in de bijt. Allemaal redelijk relaxte melodieuze tunes, behalve Silence, daar zoeken ze beiden even helemaal de ongestructureerde vrijheid op, wat een moeilijk te volgen compositie oplevert die nooit vloeiend wordt. Het soort jazz waar ik nog steeds veel moeite mee heb. Kan me dan ook vinden in de mening van Soledad dat dit het minste nummer van het album is. Verder staat het album namelijk vol mooie duetten die echter wel voldoende spanning in zich hebben om geen moment te vervelen. De heren voelen elkaar feilloos aan en Murray blaast de ene krachtige solo na de andere, vooral op het lieflijk, onschuldige beginnende Jean-Pierre blijft hij op een gegeven moment maar gaan, daarbij geweldig opzwepend begeleid door Waldron. Hetzelfde geldt voor afsluiter Soul Eyes. Als ik 2 favorieten moet noemen...

Weer een pareltje in het grote oeuvre van Waldron!

De naam van Murray ken ik tot mijn schaamte niet echt, behalve 'wel eens gehoord', maar op basis hiervan wil ik daar zeker verandering in brengen. Echt een geweldige saxofonist, een verhalenverteller die de hele jazztraditie meeneemt maar niet alleen wil imponeren met technische hoogstandjes: juist de ruimtes tussen de noten maakt dat mijn volle aandacht wordt opgeëist.

Over Waldron is bekend hoe geliefd hij is als begeleider, dat hij juist ook vooral de andere muzikanten laat stralen op zijn platen. Dat is hier niet anders, maar het mooie is dat Murray andersom hetzelfde doet: ze halen elkaar naar voren, verfraaien elkaar. Als Waldron soleert, zou je nooit verwachten dat je naar een muzikant van dik in de zeventig luistert (die ruim een jaar later zou overlijden). Zijn kracht, zijn gevoel voor ritme, zijn sublieme melancholie zijn nog zo sterk aanwezig als altijd. Juist op de tracks van meer dan tien minuten zijn de heren op hun sterkst. Dit zou ooit zomaar nog eens vijf sterren van me kunnen krijgen.