David Murray / Mal Waldron - Silence (2008)

Weer een pareltje in het grote oeuvre van Waldron!

De naam van Murray ken ik tot mijn schaamte niet echt, behalve 'wel eens gehoord', maar op basis hiervan wil ik daar zeker verandering in brengen. Echt een geweldige saxofonist, een verhalenverteller die de hele jazztraditie meeneemt maar niet alleen wil imponeren met technische hoogstandjes: juist de ruimtes tussen de noten maakt dat mijn volle aandacht wordt opgeëist.

Over Waldron is bekend hoe geliefd hij is als begeleider, dat hij juist ook vooral de andere muzikanten laat stralen op zijn platen. Dat is hier niet anders, maar het mooie is dat Murray andersom hetzelfde doet: ze halen elkaar naar voren, verfraaien elkaar. Als Waldron soleert, zou je nooit verwachten dat je naar een muzikant van dik in de zeventig luistert (die ruim een jaar later zou overlijden). Zijn kracht, zijn gevoel voor ritme, zijn sublieme melancholie zijn nog zo sterk aanwezig als altijd. Juist op de tracks van meer dan tien minuten zijn de heren op hun sterkst. Dit zou ooit zomaar nog eens vijf sterren van me kunnen krijgen.