Steve Earle - Townes (2009)

Ik ken het werk van Townes Van Zandt niet goed genoeg om een behoorlijke vergelijking te maken met de uitvoeringen van Steve Earle hier.Dus in hoeverre hij zich de songs eigen heeft gemaakt,geen idéé.....ik kan er slechts naar gissen.Uitgezonderd misschien Pancho and Lefty dat hier niet slecht gedaan wordt,al vind ik wel dat Earle de stem mist om het dezelfde lading mee te geven als het origineel van Townes Van Zandt.
Wat betreft de overige nummers zit ik gelukkig niet met dat euvel,en dat maakt (luistert) het toch een stuk eenvoudiger.
Dat levert met het tweede nummer op Townes al meteen een hoogtepunt op in de vorm van het prachtige in bluegrass stijl gespeelde White Freightliner Blues.Wat volgt is een fijn en veelzijdig album vol Rootsrock en aanverwante genres waar de zanger,die geboren is in Virginia en opgegroeid in San Antonio,Texas zich uitstekend van zijn taak kwijt.Dat alles resulteert dan weer in andere uitschieters als Lungs,Loretta,Marie en Mr. Mudd & Mr. Gold en zover ik kan beoordelen een mooi eerbetoon aan de legendarische Texaanse singer/songwriter.
Een oprecht en goed album.

Steve Earle was 57 jaar toen hij dit album opnam als eerbetoon aan maestro songwriter Townes Van Zandt (R.I.P. 01-01-1997), een album waar hij zijn derde Grammy Award mee won. zij ontmoetten elkaar begin 70's voor het eerst toen Townes Van Zandt de destijds 17-jarige Steve Earle zag optreden tijdens een concert in Houston en daarna met elkaar in gesprek raakten. het begin van een lang durende vriendschap.

de lat ligt hoog bij iemand als Steve Earle en het album viel mij bij uitkomen in 2009 in 1e instantie wat tegen maar na verloop van tijd begonnen zijn uitvoeringen in te dalen.

liefst 15 goed gekozen covers met vele hoogtepunten. de akoestische folky uitvoeringen van "Pancho and Lefty", "Colorado Girl", "Marie" en het wonderschone "Quicksilver Daydreams of Maria" met fraai fingerpicking gitaarspel van Steve Earle die dicht bij de originelen blijven, worden afgewisseld met fraaie bluegrass/country uitvoeringen als het aanstekelijke "White Freightliner Blues" en "Loretta" met een fijne tweede stem van Allison Moorer en zijn prachtversie van "Don't Take It Too Bad".

"No Place to Fall" met o.a. de stemmige harmonium klanken en de afsluiter "To Live Is to Fly" (wat een tekst trouwens) met wederom Allison Moorer bekoren eveneens.

de blues getinte nummers als "Where I Lead Me" en "Brand New Companion" beklijven minder, net als "Lungs" dat met de "distorted" gitaarsound wat misplaatst klinkt tussen de overige nummers.

behalve Steve Earle (guitar, mandola, harmonica, harmonium, percussion, vocals) speelden o.a. de vermaarde Nashville sessiemuzikanten Tim O'Brien (mandolin) en Darrell Scott (banjo, dobro) mee.

een oprecht, liefdevol eerbetoon dit "Townes" album maar n.m.m. niet zijn beste werk. ken zijn andere 3 tribute albums (Guy Clark, Justin Townes Earle en Jerry Jeff Walker) niet. waar ik over de kwaliteit van de Townes liedjes geen twijfels had, twijfel ik over de aanschaf van die albums. wellicht dat Tonio of iemand anders daar iets over te melden heeft.

Album werd geproduceerd door Steve Earle
Recorded somewhere in New York City & Sound Emporium & Room and Board, Nashville, Tennessee

over de eveneens prima bonus-cd "The Basics" melden de liner notes het volgende:

"Townes began as twelve solo guitar and vocal tracks recorded in October 2008 in New York City. Other instruments were added later in subsequent sessions in New York, Nashville and Los Angeles. Eleven of the original basic tracks are included here. "Colorado Girl" is not, because the solo version made the final record as is. "Mr. Mudd and Mr. Gold" was re-recorded in Nashville in December as a duet with Justin Townes Earle. The original solo track that was recorded in New York appears here exclusively"